Σήμερα ξεκίνησαν στα Σκούρτα τα γυρίσματα της ταινίας, που αναφέρεται στην ζωή του Αγίου Παΐσίου. Οι σκηνές που θα γυριστούν στα Σκούρτα αφορούν τα χρόνια που ο Άγιος ήταν στρατιώτης στον εμφύλιο πόλεμο (1946 -1948) με τον εθνικό στρατό με την ειδικότητα του ασυρματιστή.

Proto by Eli.krania

Photo by raptodimosd

Η καλή ζωή είναι η απλή ζωή. Αυτό αποτελεί μια αλήθεια που βρίσκει κανείς σε όλες τις φιλοσοφίες. Από τον Σωκράτη μέχρι τον Χένρι Ντέιβιντ Θόρω και από τον Βούδα μέχρι τον Γουέντελ Μπέρυ, οι στοχαστές μιλούν γι’ αυτό το θέμα για πάνω από δύο χιλιετίες.

Και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει πολλούς οπαδούς. Περιοδικά και τηλεπερσόνες όπως η Όπρα Γουίνφεϊ αφιερώνουν ολόκληρες στήλες πάνω σε θέματα απλής ζωής και ενσυνειδητότητας. Αποτελεί ένα κίνημα που προσελκύει οπαδούς από όλες τις ηπείρους και τους προτρέπει σε μια προ-βιομηχανική ζωή.

Για μεγάλο μέρος της ιστορίας, η απλότητα δεν ήταν επιλογή αλλά αναγκαιότητα-κι εφόσον ήταν αναγκαία, θεωρήθηκε μάλιστα αρετή. Αλλά με την άνοδο του βιομηχανικού καπιταλισμού και της καταναλωτικής κοινωνίας, ανέκυψε ένα σύστημα που απέβλεπε μόνο στην ανάπτυξη και μαζί του ανέκυψε και ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού το οποίο ωθήθηκε να αγοράζει όλο και περισσότερα, ενώ πολλά από αυτά δεν του ήταν αναγκαία. Ως αποτέλεσμα, υπήρξε μια αποσύνδεση ανάμεσα στις παραδοσιακές αξίες που κληρονομήσαμε και τις επιταγές της καταναλωτικής κοινωνίας.

Σε παλαιότερα χρόνια, δεν υπήρχε τόσο μεγάλη απόκλιση ανάμεσα σε αυτό που συμβούλευαν οι φιλόσοφοι και στον τρόπο που ζούσαν οι άνθρωποι. Ο πλούτος παρείχε ασφάλεια, όμως ακόμα και για τους πλούσιους, τα χρήματα δεν παρείχαν προστασία απέναντι σε δυστυχίες όπως ο πόλεμος, η πείνα, οι ασθένειες, η αδικία και η τυραννία. Ο στωικός φιλόσοφος Σενέκας, ένας από τους πιο πλούσιους πολίτες της Ρώμης, καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Νέρωνα. Όσο για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ήταν δούλοι, ζητιάνοι ή απλοί εργάτες, δεν υπήρχε σχεδόν καμία ελπίδα ούτε καν για μια ταπεινή ζωή.

Πριν από την άνθηση της γεωργίας με μηχανήματα, της δημοκρατίας δια αντιπροσώπων, των αντιβιοτικών και της ασπιρίνης, ήταν δύσκολο κάποιος να ζήσει πολλά χρόνια χωρίς πολλά βάσανα. Σήμερα, τουλάχιστον σε ευδαιμονούσες κοινωνίες, οι άνθρωποι θέλουν, περιμένουν και επιθυμούν πολλά περισσότερα. Η απλή ζωή φαίνεται σε πολλούς βαρετή.

Ωστόσο, φαίνεται να μεγαλώνει το ενδιαφέρον, ιδίως μεταξύ των νέων, για τα οφέλη της απλής ζωής. Ίσως αυτό απηχεί και μια νοσταλγία για την εποχή πριν από τη βιομηχανία και τον καταναλωτισμό, καθώς και θετική διάθεση απέναντι στο επιχείρημα που λέει ότι το να ζεις απλά σε κάνει καλύτερο, εφόσον αναπτύσσεις επιθυμητά χαρακτηριστικά όπως αυτάρκεια, αντοχή και ανεξαρτησία- ή και πιο ευτυχισμένο εφόσον προάγει την ηρεμία του μυαλού, την καλή υγεία και σε κρατά κοντά στη φύση.

Αυτά είναι πιθανά επιχειρήματα. Ωστόσο, παρά το σεβασμό που μας επιτάσσουν οι διδασκαλίες τους, οι σοφοί δε φαίνεται να μας έχουν πείσει. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να τρέχουν στα μαγαζιά, να ξοδεύουν πολλά χρήματα, να αγοράζουν λαχεία, να δουλεύουν πολλές ώρες και να έχουν χρέη. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Μια προφανής απάντηση είναι η υποκρισία. Επευφημούμε τη φιλοσοφία της απλότητας, χωρίς ωστόσο να την εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Χειροκροτούμε την απλή ζωή του Πάπα Φραγκίσκου, όπως και την οικονομική άνθηση, η οποία ωθείται σε μεγάλο βαθμό από την ανάγκη για μεγαλύτερα σπίτια, πολυτελή αυτοκίνητα και άλλα αγαθά.

Παραδόξως, η ιδέα της απλής ζωής ήταν πιο πειστική όταν οι περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονταν να ζήσουν έτσι.

Αυτό που ωθεί, ωστόσο, την κοινωνία σήμερα σε αλλαγή είναι δύο παράγοντες: οικονομία και περιβάλλον. Όταν χτυπά η ύφεση, όπως έγινε πρόσφατα (πράγμα που απλώς μαρτυρά τις εγγενείς αστάθειες σε ένα σύστημα που αποσκοπεί σε ατελείωτη ανάπτυξη) εκατομμύρια άνθρωποι ξαφνικά βρίσκονται σε συνθήκες όπου η λιτότητα είναι αναγκαιότητα και έτσι ανακαλύπτουμε και τις αρετές που συνδέονται μ’ αυτή.

Σε κοινωνίες όπως στις ΗΠΑ, ο καπιταλισμός εντείνει το χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν πολλά και αυτών που δεν έχουν τίποτα. Αυτές οι ανισότητες επαναφέρουν στο προσκήνιο τις ιδέες της υπερβολικής κατανάλωσης και των απορριμμάτων. Όταν τόσοι άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, υπάρχει κάτι λάθος σ’ αυτή την επίδειξη πολυτέλειας και χλιδής. Σύμφωνα με τον Επίκουρο και άλλους σοφούς της απλότητας, κάποιος μπορεί να ζήσει μια χαρά εφόσον καλύπτει βασικές ανάγκες-όπως υποστήριξε και ο Μάσλοου στην πυραμίδα των αναγκών. Σε αυτή την περίπτωση το πλεόνασμα κάθε χώρας οφείλει να καλύπτει ανάγκες όπως τροφή, στέγη, περίθαλψη, εκπαίδευση, βασικές πάγιες ανάγκες και μεταφορά.

Κάτι που ίσως δε θα είχε σκεφτεί ο Σωκράτης ή ο Επίκουρος είναι το πόσο καταστροφικά θα μπορούσε ο άνθρωπος να φερθεί στο περιβάλλον, ώστε η απλή ζωή να είναι μονόδρομος και όχι δρόμος που οδηγεί στην αρετή. Το νέφος, η βιομηχανική επανάσταση, οι μολυσμένες λίμνες και ποτάμια, τα τοξικά απόβλητα, η διάβρωση του εδάφους, η αποψίλωση των δασών, τα εξαφανισμένα είδη χλωρίδας και πανίδας καθώς και η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μερικά μόνο από αυτά που έχει επιφέρει ο άνθρωπος στη Γη τα τελευταία χρόνια. Η φιλοσοφία της απλότητας ίσως είναι η μόνη μας ελπίδα για να διατηρήσουμε τα εύθραυστα οικοσυστήματά μας και για να αντιστρέψουμε την κατάσταση.

Πολλοί άνθρωποι ωστόσο δεν πείθονται. Όμως εάν οι τωρινές πρακτικές κατανάλωσης αποδειχθούν μη βιώσιμες, θα έρθει μια εποχή που θα αναγκαστούμε να ζήσουμε λιτά και έτσι μια σεβαστή παράδοση λιτότητας θα είναι η φιλοσοφία του μέλλοντος.

Πηγή: bigthink.com/

Σκηνικό για το γύρισμα ταινίας με θέμα τη ζωή του Αγίου Παίσιου

Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην ταινία που γυρίστηκε για τη ζωή του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ο γνωστός ηθοποιός Νικήτας Τσακίρογλουμίλησε με βαθιά συγκίνηση, αλλά και δέος, για τον μοναχό του 20ού αιώνα που έγινε ευρέως γνωστός για τον ασκητικό βίο του και το θαυματουργό έργο του!

«Ο Παΐσιος υπήρξε ένας ταπεινός εργάτης της Ορθοδοξίας. Υπηρέτησε την ορθόδοξη πίστη και συνέβαλε στο να προβληθεί αυτή μέσα από την ανθρώπινη διάστασή της» ήταν τα λόγια του αγαπημένου ηθοποιού για μια από τις πιο φωτισμένες μορφές της ελληνικής Ορθοδοξίας. Ο ίδιος ενσάρκωσε τον άγιο Αρσένιο στην ταινία, με σκηνοθέτη τον Στάμο Τσάμη, των τηλεοπτικών επιτυχιών «Μπρούσκο» και «Τατουάζ», και σεναριογράφο τον Γιώργο Τσιάκα.

Η ιστορία

«Στην ιστορία αυτή εγώ ενσαρκώνω τον τότε ιερέα και μετέπειτα άγιο Αρσένιο, ο οποίος υπήρξε και αυτός μια μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας και πνευματικός ηγέτης της περιοχής των Φαρασών της Καππαδοκίας. Ο Αρσένιος βάφτισε τον Παΐσιο (κατά κόσμον, Αρσένιος Εζνεπίδης), δίνοντας σε αυτόν το όνομά του. Από τη στιγμή που οι Τούρκοι εκδιώκουν από τα Φάρασα, το 1924, τους χριστιανούς, αυτοί για να επιζήσουν παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Μαζί με αυτούς είναι ο μικρός Αρσένιος -μετέπειτα Παΐσιος- και οι γονείς του…

Ύστερα από πολλές περιπέτειες φθάνουν στον τελικό προορισμό τους, την Κόνιτσα. Επιβιώνουν, χωρίς ωστόσο να κλονίζεται η πίστη τους. Ο Αρσένιος δεν έπαυε στιγμή να τους ενθαρρύνει και να τους στηρίζει. Τους έλεγε ότι η ενδυνάμωση της ψυχής θα προέλθει μέσα από την υπέρβαση της σωματικής δοκιμασίας» εξήγησε ο κ. Τσακίρογλου στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», συμπληρώνοντας ότι ο Αρσένιος έφερε τον άγιο Παΐσιο κοντά στη θρησκεία. Όπως αποκάλυψε ο γνωστός ηθοποιός, αφιέρωσε πολύ χρόνο διαβάζοντας διάφορα βιβλία, προκειμένου να προσεγγίσει και να κατανοήσει τους δύο μεγάλους καθοδηγητές της χριστιανικής πίστης.

«Φορούσα το ράσο και προσπαθούσα να εμβαπτιστώ μέσα στο Αγιο Φως των αγίων αυτών! Αγωνίσθηκαν και οι δυο τους, και πέρασαν πολλά δεινά στο όνομα της πίστης, και αυτό το ένιωσα και εγώ μέσα μου!». Παράλληλα, τόνισε για την κατανυκτική εμπειρία που είχε: «Ένιωσα κατά τη διάρκεια αυτής της δουλειάς ότι λίγα πράγματα θα μπορούσαν να με αφήσουν συναισθηματικά ανέγγιχτο. Είσαι υποχρεωμένος να εμβαθύνεις στον θρησκευτικό λόγο, που είναι ένας λόγος απαιτητικός». Όπως επεσήμανε ο κ. Τσακίρογλου, όσα υπέφερε ο άγιος Αρσένιος εξαιτίας των διωγμών από τους Τούρκους τον έκαναν να αναρωτηθεί και για τη σημερινή κατάσταση.

Οι Τούρκοι

«Με τους Τούρκους συνεχίζουμε να έχουμε ακόμη και σήμερα τεράστιες διαφορές. Εμείς επιδεικνύουμε αγάπη, ενώ αυτοί εκδηλώνουν το μίσος προς εμάς! Ευτυχώς, εμείς δεν μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία. Αφες αυτοίς, ουκ οίδασι τι ποιούσιν!» ανέφερε ο αγαπημένος ηθοποιός, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να ανακαλύψει και άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του μέσω της συμμετοχής του στην εν λόγω ταινία.

«Για να φέρεις εις πέρας μια παραγωγή με τέτοιο περιεχόμενο και τις συγκεκριμένες απαιτήσεις, θα πρέπει να διαθέτεις ως άτομο ένα υψηλό θρησκευτικό φρόνημα. Να έχεις αφοσίωση στην ορθόδοξη πίστη! Αυτό ήταν το στοιχείο που μου έδωσε δύναμη για να αντεπεξέλθω όλους τους μήνες που κράτησαν τα γυρίσματα»κατέληξε ο ο γνωστός ηθοποιός, ο οποίος έχει και εκκλησιαστικές καταβολές, αφού ο προπάππους του υπήρξε ιερέας στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

Έντζο Φεράρι (1898 – 1988)

Θρύλος της αυτοκίνησης, οδηγός αγώνων και δημιουργός της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας (Ferrari).

Γεννήθηκε στη Μόντενα στις 18 Φεβρουαρίου 1898. Ο πατέρας του Αλφρέντο ήταν ιδιοκτήτης μηχανουργείου και του εμφύσησε την αγάπη για τους αγώνες αυτοκινήτου. Όταν σε ηλικία 10 χρόνων παρακολούθησε την κόντρα των Βιτσέντσο Λάντσια και Φελίπε Νατσάρο στο ράλι της Μπολόνια, πήρε την απόφαση για το τι θα γίνει. Φόρτωσε τα μαθήματα στον κόκκορα και περίμενε τη μεγάλη ώρα.

Εν τω μεταξύ, ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Έντζο κλήθηκε νωρίς στα όπλα. Κατατάχθηκε στο ιππικό με την ειδικότητα του πεταλωτή αλόγων. Μεσούντος του πολέμου, το 1916, το κακό χτύπησε την οικογένειά του. Ο πατέρας του και ο αδελφός του πέθαναν από επιδημία γρίπης με διαφορά λίγων μηνών ο ένας από τον άλλο. Ο Έντζο πήρε αμέσως απολυτήριο.

Χωρίς πόρους, αφού η πατρική επιχείρηση είχε κλείσει, αναζήτησε μάταια δουλειά στη FIAT. Η μοίρα θα το φέρει, ώστε οι δρόμοι τους να συναντηθούν λίγα χρόνια αργότερα. Τον δέχθηκε μια μικρή εταιρεία, η CMN, και ο Φεράρι άρχισε να τρέχει σε αγώνες με τα αυτοκίνητά της από τις 5 Οκτωβρίου 1919, χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Το 1920 άφησε τη CMN για την Alfa Romeo. Άρχισε να διακρίνεται στους αγώνες και να αποσπά τα πρώτα του βραβεία. Το 1924 ήταν ένας πολλά υποσχόμενος οδηγός αγώνων, αλλά χωρίς καμία εξήγηση σταμάτησε να τρέχει και αφοσιώθηκε στο τεχνικό τμήμα της εταιρείας. Θα επανέλθει περιστασιακά τα επόμενα χρόνια, αλλά θα εγκαταλείψει οριστικά τη δράση με τη γέννηση του γιου του Ντίνο το 1932.

To 1929 ιδρύει τη Scuderia Ferrari (Στάβλος Φεράρι), που αποτέλεσε τον αγωνιστικό βραχίονα της Alfa Romeo. Την εποχή της ακμής της τη δεκαετία του ’30, η ομάδα απασχολούσε 50 οδηγούς αγώνων, που συμμετείχαν στην εξέλιξη των αυτοκινήτων της και στους αγώνες. Όμως, η αγωνιστική της παρουσία ήταν φτωχή, αφού εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν οι γερμανικές Auto Union (μετέπειτα Audi) και Mercedes.

Το 1937, η Αlfa Romeo τον υποβίβασε ιεραρχικά και ο Έντζο Φεράρι αποχωρίστηκε το δημιούργημά του. Το 1940 ίδρυσε την Auto-Avio Construzioni, μια εταιρεία που προμήθευε με ανταλλακτικά αγωνιστικές ομάδες, αλλά και τον ιταλικό στρατό του Μουσολίνι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς μετέφερε την έδρα των επιχειρήσεών του από τη Μόντενα στο γειτονικό Μαρανέλο.

Το 1945 ο Φεράρι προσπάθησε να αποτινάξει το φασιστικό του παρελθόν και να ξεκινήσει μια νέα καριέρα. Ίδρυσε τη Ferrari S.P.A, που κατασκεύαζε αγωνιστικά και πολυτελή σπορ αυτοκίνητα. Η εταιρεία έκανε μεγάλο όνομα και απέκτησε μυθικές διαστάσεις με τις νίκες στα μεγάλα ράλι (Le Μans, Mille Migla) και τη Φόρμουλα 1, αλλά και με τα αυτοκίνητα παραγωγής, που έγιναν σημείο αναφοράς για τις καινοτομίες και την κομψότητά τους.

Το 1956 ο Έντζο Φεράρι βίωσε μία ακόμη προσωπική τραγωδία. Έχασε, σε ηλικία 24 ετών, τον γιο του Έντζο από μια σπάνια ασθένεια. Από τότε και για τα επόμενα 32 χρόνια της ζωής του κυκλοφορούσε πάντα με γυαλιά ηλίου κατά τη διάρκεια της ημέρας, για να τιμήσει τη μνήμη του.

Τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα της Ferrari τη δεκαετία του ’60 δεν άφησε ασυγκίνητη τη FIAT, η οποία εξαγόρασε ένα τμήμα του μετοχικού της κεφαλαίου. Η προσφορά των 18 εκατομμυρίων δολαρίων της Ford απορρίφθηκε από τον Φεράρι και το 1969 το δημιούργημά του πέρασε στα χέρια της οικογένειας Ανιέλι. Ο Έντζο Φεράρι παρέμεινε στο τιμόνι της εταιρείας για δύο ακόμη χρόνια και το 1971 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε, πλήρης ημερών, στις 14 Αυγούστου 1988.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/