Η πιο κάτω ανάρτηση στάλθηκε από τον αγαπητό φίλο τον Γρηγόρη τον Βαλτινό. Ο Ελύτης τα λέει πολύ σωστά !

Δεύτερη ζωή δεν έχει – Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Οδυσσέας Ελύτης

Όταν σκεφτόμαστε υπερβολικά και καταλήγουμε να αναλύουμε τις πράξεις, τα λόγια και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων αλλά και του εαυτού μας τότε κινδυνεύουμε από κατάθλιψη και άγχος.

Η υπερανάλυση δεν είναι υγιής στάση & συμπεριφορά. Χρειάζεται να ξέρουμε που να σταματάμε….

Σύγχρονος στρατός !

Ο Κάμπραντ ιδρυτής των ΙΚΕΑ λέει συχνά ότι το πιο επικίνδυνο δηλητήριο είναι η αίσθηση που έχει κάποιος για τα κατορθώματα του. Το αντίδοτο είναι να σκέφτεται κάθε βράδυ τι μπορεί να κάνει καλύτερο αύριο…

Από το αγρόκτημα στο πιάτο: μια ανθεκτική στρατηγική για τη βελτίωση των συστημάτων τροφίμων μας

01/03/2021 

Ένα χρόνο μετά την έναρξή της η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο», στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας, θα φέρει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε, μεταφέρουμε και καταναλώνουμε τα τρόφιμά μας. Η Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια, κ. Claire Bury, σχολιάζει τους στόχους της στρατηγικής εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού.

Υπό το πρίσμα των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας της νόσου COVID-19 θα συνεχίσει να αποτελεί σημαντική προτεραιότητα για τα κράτη μέλη και την Επιτροπή η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο»; 

Οι Ευρωπαίοι ενδιαφέρονται όσο ποτέ άλλοτε για τα τρόφιμα που καταναλώνουν, την προέλευσή τους και τις επιπτώσεις που έχουν στον πλανήτη μας. Η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο» αποτελεί θεμελιώδη προτεραιότητα της παρούσας Επιτροπής.

Η πανδημία του κορονοϊού είχε σημαντικό αντίκτυπο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, συμπεριλαμβανομένου του γεωργικού τομέα και της βιομηχανίας παραγωγής τροφίμων. Μας θύμισε όμως τον στενό δεσμό που υπάρχει μεταξύ της υγείας και της καλής διαβίωσης των ζώων και της δημόσιας υγείας, καθώς και την ανάγκη να εξετάζουμε τα ζητήματα αυτά υπό το πρίσμα της προσέγγισης «Μία υγεία». Αν και η πανδημία μας καθυστέρησε σε μικροπρόθεσμο επίπεδο, η στρατηγική αυτή έχει μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να εξασφαλιστεί πως τα συστήματα τροφίμων της Ευρώπης παραμένουν βιώσιμα και ανθεκτικά στο μέλλον.

Η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο» περιλαμβάνει δραστική μείωση του κινδύνου και της χρήσης φυτοφαρμάκων. Πώς θα επιτευχθεί αυτό; 

Η στρατηγική καθορίζει στόχους για τα φυτοφάρμακα που πρέπει να υιοθετηθούν σε επίπεδο ΕΕ: μείωση της συνολικής χρήσης και της επικινδυνότητας των φυτοφαρμάκων κατά 50 % έως το 2030. Μπορούμε να επιτύχουμε τον στόχο αυτό ενθαρρύνοντας τη χρήση εναλλακτικών λύσεων, και παράλληλα διατηρώντας τα εισοδήματα των γεωργών. Κανένας δεν θα μείνει στο περιθώριο. Η Επιτροπή θα λάβει μια σειρά από μέτρα, όπως η αναθεώρηση της οδηγίας για την ορθολογική χρήση των φυτοφαρμάκων, η ενίσχυση των διατάξεων για την ολοκληρωμένη φυτοπροστασία και η προώθηση της μεγαλύτερης χρήσης ασφαλών εναλλακτικών τρόπων για την προστασία της συγκομιδής από επιβλαβείς οργανισμούς και ασθένειες.

Πώς θα ωφελήσει τους πολίτες ο κώδικας δεοντολογίας για τις επιχειρήσεις τροφίμων, που ανακοινώθηκε πρόσφατα; 

Κάναμε ήδη τα πρώτα βήματα για την κατάρτιση ενός «κώδικα δεοντολογίας για υπεύθυνες επιχειρήσεις και επιχειρηματικές πρακτικές». Ο κώδικας αυτός θα περιέχει δράσεις τις οποίες θα μπορούν να εφαρμόζουν σε εθελοντική βάση όλα τα μέρη κατά μήκος της τροφικής αλυσίδας ώστε να προωθούν τη βιωσιμότητα.  Αυτό σημαίνει όλα τα μέρη που παρεμβάλλονται στην αλυσίδα από το αγρόκτημα στο πιάτο, όπως οι επιχειρήσεις επεξεργασίας τροφίμων, οι υπεύθυνοι επιχειρήσεων τροφίμων και οι έμποροι λιανικής πώλησης. 

Οι δράσεις αυτές θα μπορούν να αναληφθούν η καθεμία χωριστά ή από κοινού. Και στις δύο περιπτώσεις όμως μπορούν να ενθαρρύνουν τους ομοτίμους στον κλάδο παραγωγής και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη στο σύστημα τροφίμων, όπως οι γεωργοί και οι καταναλωτές, να προχωρήσουν σε παρόμοιες αλλαγές. Θα εργαστούμε μαζί για να εξασφαλίσουμε στους πολίτες περισσότερη και καλύτερη πρόσβαση σε υγιεινές και βιώσιμες εναλλακτικές επιλογές τροφίμων. Στόχος μας είναι ο κώδικας δεοντολογίας να είναι έτοιμος προς έγκριση και υπογραφή από τα ενδιαφερόμενα μέρη τον Ιούνιο του 2021.

Θα συμβάλει η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο» στη βελτίωση της καλής μεταχείρισης των ζώων στην ΕΕ;  

Στην Ευρώπη η καλή μεταχείριση των ζώων αποτελεί θέμα που μας απασχολεί όλως ιδιαιτέρως.  Η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο» αναγνωρίζει τη σημασία που δίνουμε στη βελτίωση της καλής μεταχείρισης των ζώων και αποσκοπεί στην επίτευξη προόδου σε αυτόν τον τομέα. Γι’ αυτό αναθεωρούμε τη νομοθεσία της ΕΕ σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων, ώστε να ευθυγραμμιστεί με τη σύγχρονη επιστήμη, να διευκολυνθεί η επιβολή της και να διευρυνθεί το πεδίο εφαρμογής της. 

Επιπλέον, η Επιτροπή θα μελετήσει επιλογές για την επισήμανση σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων, έτσι ώστε να προωθήσει αποτελεσματικότερα τις αξίες μας κατά μήκος της τροφικής αλυσίδας και για να ικανοποιήσει το αίτημα των καταναλωτών να υπάρξει διαφάνεια σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων. Ως πρώτο βήμα η Επιτροπή συγκρότησε μια νέα υποομάδα για την επισήμανση στο πλαίσιο της πλατφόρμας της ΕΕ για την καλή μεταχείριση των ζώων και θα δρομολογήσει φέτος μια εξωτερική μελέτη που θα συλλέξει στοιχεία ως προς τις υφιστάμενες ετικέτες για τον σκοπό αυτό. 

Η επισήμανση των τροφίμων είναι σημαντική για τους καταναλωτές. Η στρατηγική «Από το αγρόκτημα στο πιάτο» θα προωθήσει την επισήμανση για την ενθάρρυνση ενός υγιέστερου τρόπου ζωής;  

Οι πολίτες θέλουν υγιεινή διατροφή από έναν υγιή πλανήτη και χρειάζονται σαφείς πληροφορίες για να μπορούν να κάνουν συνειδητά τις επιλογές τους. Η στρατηγική δίνει προτεραιότητα στην παροχή πληροφοριών για τα τρόφιμα στους καταναλωτές. Έχουν ήδη ξεκινήσει οι εργασίες για την παροχή σαφών και εύκολα κατανοητών πληροφοριών σχετικά με το περιεχόμενο των τροφίμων στην ΕΕ, από τον τρόπο παραγωγής τους έως τον αντίκτυπό τους στην υγεία, το περιβάλλον και την καλή μεταχείριση των ζώων. 

Επιθυμούμε να δώσουμε δύναμη στους Ευρωπαίους καταναλωτές ώστε να κάνουν τις σωστές επιλογές, αλλά και να παροτρύνουμε τη βιομηχανία τροφίμων να παράγει υγιεινά τρόφιμα. Για τον σκοπό αυτό, η Επιτροπή θα αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να ενθαρρύνει την αλλαγή της σύνθεσης των προϊόντων, καταρτίζοντας θρεπτικά προφίλ, με σκοπό να περιορίσει την προώθηση τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, ζάχαρη και αλάτι μέσω ισχυρισμών επί θεμάτων διατροφής ή υγείας.

Η λεωφόρος Αθηνών (Καβάλας) στην συμβολή με την Ιερά Οδό.
Δεξιά είναι η Μονή Δαφνίου.
«Ο δρόμος αναφέρεται για αρκετά χρόνια στο διαδίκτυο λανθασμένα, ως Ιερά Οδός»
Ταυτοποίηση δρόμου: Η Αθήνα από τον 19ο αιώνα / Athens photo gallery
Φωτογραφία από την συλλογή του: Γιάννη Ιγγλέση
Φωτογράφος άγνωστος

Ανάλυση 1600 x 1191

Το 2019

Σήμερα (google earth 2019)

Πηγή:iloveoldathens.blogspot.com

…Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί, εις τας πόλεις και εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Άγιος Νικόλαος Πλανάς (1851 – 1932)

Έλληνας ιερωμένος, από τους νεώτερους Αγίους της Ορθοδοξίας.

Ο Νικόλαος Πλανάς γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 από εύπορη και ευσεβή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιωάννης Πλανάς, είχε ένα εμπορικό καΐκι και η μητέρα του, Αυγουστίνα Μελισσουργού, ήταν κόρη του ιερέα Γεωργίου Μελισσουργού. Ο μικρός Νικόλας ανατράφηκε σε χριστιανικό περιβάλλον και βοηθούσε στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα τον παππού του, από τον οποίον έμαθε τα πρώτα γράμματα.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του και σε ηλικία 14 ετών ήλθε με τη μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα. Στα 17 του νυμφεύθηκε, κατόπιν επιθυμίας της μητέρας του, την Ελένη Προβελέγγιου από τα Κύθηρα. Χήρευσε όμως νωρίς, καθώς η σύζυγός του πέθανε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους, ο Γιαννάκης, που το μεγάλωσε μόνος του.

Στη συνέχεια αφοσιώθηκε στην εκκλησία και στις 28 Ιουλίου 1879 χειροτονήθηκε διάκονος στο ναό Μεταμορφώσεως της Πλάκας. Μετά από πέντε χρόνια, στις 2 Μαρτίου 1884, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι, όπου έψελναν δύο πασίγνωστοι Έλληνες συγγραφείς, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και ο εξάδελφός του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης.

Ο πατέρας Νικόλαος ιερουργούσε κάθε Κυριακή στους ναούς του Αγίου Παντελεήμονος Ιλισσού (οδός Καλλιρρόης) και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου του λεγομένου «Κυνηγού», στη σημερινή οδό Βουλιαγμένης. Τις καθημερινές λειτουργούσε στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, όπου οι αγρυπνίες του άφησαν εποχή και προσήλκυαν τον πνευματικό κόσμο της πρωτεύουσας, ειδικά όταν στο ψαλτήρι βρισκόταν το δίδυμο Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη. Οι δύο συγγραφείς σε κείμενά τους έχουν εξάρει την απλότητα, την ταπεινότητα και την αγιοσύνη του πατέρα Νικόλα. Έχουν αναφερθεί μαρτυρίες παιδιών ότι τον έβλεπαν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης.

παπα-Νικόλας ζούσε λιτά, σχεδόν ασκητικά. Του αρκούσε για τροφή λίγο ψωμί και λίγα χόρτα, τα οποία συνέλεγε ο ίδιος, και κάποιες φορές, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή του Αϊ-Γιάννη. Βοηθούσε τους φτωχούς ενορίτες του, ακόμη και από το υστέρημά του. Είναι αμέτρητα τα θαύματά του, σύμφωνα με μαρτυρίες. Θεράπευε ασθενείς, απομάκρυνε δαιμόνια, προέλεγε το μέλλοντα, έλυνε δύσκολα θέματα, συμβούλευε πρεπόντως.

Την Κυριακή του Ασώτου, 28 Φεβρουαρίου 1932, ο παπα-Νικόλας λειτούργησε για τελευταία φορά στον Άγιο Ιωάννη της οδού Βουλιαγμένης. Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του και στις 2 Μαρτίου 1932 αποδήμησε εις Κύριον, σε ηλικία 82 ετών. Το επόμενο πρωί το λείψανό του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα επί τριήμερο στον ναό του Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένη. Χιλιάδες λαού κατέφθασαν από κάθε σημείο του λεκανοπεδίου Αττικής για να αποχαιρετήσουν τον σύγχρονο Άγιο. Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαρτίου, παρουσία πλήθους κόσμου και χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου, ο οποίος εκφώνησε τον επικήδειον λόγον.

Στις 29 Αυγούστου του 1992, τα λείψανα του Νικολάου Πλανά τοποθετήθηκαν σε ασημένια λάρνακα, που βρίσκεται στο δεξιό κλίτος του ναού του Αγίου Ιωάννη της οδού Βουλιαγμένης. Τον ίδιο χρόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε Άγιο τον Νικόλαο Πλανά, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Η μνήμη του τιμάται την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου.

Απολυτίκιο

Τας του πλάνου παγίδας εκφυγών, ιερώτατε, απλανῶς επορεύθης δια βίου, πατὴρ ημών, Νικόλαε αοίδιμε Πλανά, ουράνια χαρίσματα λαβών, αγρυπνίαις και νηστείαις, ιερουργών οσίως τω Κυρίῳ σου. Όνπερ καθικετεύων εκτενῶς, Νάξιον ιεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ημίν το θείον έλεος.

Κοντάκιο

Εν παντί έθνει, καιρώ και χρόνω Θεός αμάρτυρον ουκ αφήκεν Αυτού την θείαν δόξαν και την θειότητα τους δε όντας αγίους εν τη γη αυτού και Πλανάν τον Νικόλαον εδόξασε και ημίν εδωρήσατο πρεσβευτήν, πατέρα και θερμόν εν ανάγκαις αντιλήπτορα.

Μεγαλυνάριο

Χαίροις, του Προδρόμου δούλος πιστός, των αγρυπνιών τε ο εργάτης ο θαυμαστός, χαίροις, εκκλησίας προφήτου Ελισσαίου το σέμνωμα και δόξα, πάτερ Νικόλαε!

Σχετικά

Το 1984, κυκλοφόρησε ο βίος του παπα-Νικόλα Πλανά, από το πνευματικό του τέκνο, τη μοναχή Μάρθα (Ουρανία Παπαδοπούλου). Το βιβλίο με τίτλο «Ο Άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς: Ο απλοϊκός ποιμήν των απλών προβάτων», με πρόλογο του Φώτη Κόντογλου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αστήρ.

Στο διήγημά του Τραγούδια του Θεού (1908), ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης αναφέρεται στον παπα-Νικόλα Πλανά να ιερουργεί με ξεχωριστό τρόπο στην κηδεία της «μικράς κορασίδας Κούλας»:

…Μετά τρείς ημέρας την προεπέμπομεν εις τον τάφον. Οι επαγγελματικοί ιερείς κι οι ψάλται έψαλλον τὰ κατὰ συνθήκην, από την «Άμωμον ὁδὸν» έως τον «Τελευταίον ασπασμόν». Μόνος ο παπα-Νικόλας από τον Ἁι-Γιάννη του Αγροῦ, ὁ Ναξιώτης, εφαίνετο ότι έπιανε χωριστὴν ακολουθίαν, εμουρμούριζε μέσα του, καὶ τα όμματά του εφαίνοντο δακρυσμένα.

― Τι μουρμουρίζεις, παπά; του είπα, από το όπισθεν του στασιδίου, όπου είχεν ἀκουμβήσει.
― Λέγω την ακολουθίαν των Νηπίων μέσα μου, είπεν ο παπα-Νικόλας. Εις αυτὸ το άκακον αρμόζει η κηδεία των νηπίων.

Τῳόντι και εγώ με όλον τον πόνον και τὰ δάκρυά μου, είχα αναλογισθῆ ἐκείνην την στιγμὴν την ακολουθίαν τῶν Νηπίων. Καὶ ακουσίως έλεγα μέσα μου τα τραγούδια του Θεοῦ: «των του κόσμου ηδέων αναρπασθὲν άγευστον» και «ως καθαρόν, Δέσποτα, στρουθίον προς καλιὰς επουρανίους έσωσας» και «του Αβραάμ, ἐν κόλποις σε, εν τόποις ανέσεως, ένθα το ύδωρ εστὶ το ζων, τάξαι σε Χριστὸς ο δι᾿ ημάς νηπιάσας» καὶ «οις αριθμοίς το πλάσμα σου, νήπιον φοιτήσαν τανύν προς σε»…

Το 1896 σε άρθρο του με τίτλο Ιερείς των Πόλεων και Ιερείς των Χωρίων ο Παπαδιαμάντης αναφέρεται στην προσωπικότητα του Αγίου Νικολάου Πλανά:

…Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί, εις τας πόλεις και εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων. Διά πάσαν ιεροπραξίαν αν τού δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν τού δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Διά τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Ακολουθίαν. Λειτουργίαν. Απόδειπνον. Εσπερινόν. Όρθρον. Ώρας. Λειτουργίαν. Το όλον διαρκεί εννέα ώρας. Αν τού δώσης μόνο δύο δραχμάς, δεν παραπονείται. Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ τού το δώσης, το κρατεί διά πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύη τα ονόματα. Εις κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδας ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Η προσκομιδή παρ’ αυτώ διαρκεί δύο ώρας. Η Λειτουργία αλλάς δύο. Εις την απόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός τού ιερού, από πρόσφορα ή αρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα εις όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.

Μίαν φοράν έτυχε να χρεωστή μικρόν χρηματικόν ποσόν, και ήθελε να το πλήρωση, είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς, όλα εις χαλκόν, επί δύο ώρας εμετρούσεν, εμετρούσεν, εμετρούσε και δεν ημπορούοε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος εις άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και τού τα εμέτρησεν. Είναι ολίγον τι βραδύγλωσσος και περισσότερον αγράμματος. Εις τας ευχάς, τας περισσοτέρας λέξεις τας λέγει ορθάς, εις το Ευαγγέλιον τας περισσοτέρας εσφαλμένας. Θα ειπήτε, διατί η αντίθεσις αύτη; Αλλά τας ευχάς τας ιδίας απαγγέλλει καθ’ εκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν τού Ευαγγελίου θα την αναγνώση άπαξ ή δις ή, το πολύ, τρις του έτους, εξαιρέσει ωρισμένων περικοπών συχνά, άλλ’ ατάκτως επανερχομένων, ως εις τούς Αγιασμούς, εις τας Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει εις την ανάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά και όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου τού εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά. Διατί; Τον εσυνηθήσαμεν και μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος. Είναι απλοϊκός και ενάρετος. Είναι άξιος τού πρώτου των Μακαρισμών τού Σωτήρος.

Τώρα υποθέσατε δύο υποθέσεις ότι αυτός ο ίδιος ιερεύς είχε εξέλθει από ιεροδιδασκαλείον, παλαιόν ή νέον, θα είχε διαφοράν επί το βέλτιον; Θα ήτο πασαλειμμένος με ολίγα ατελή, κακοχώνευτα και συγκεχυμένα γράμματα, με περισσοτέραν οίησιν και αξιώσεις; Θα ήτο δια τούτο καλύτερος;…
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

«Ὅτι τὰ πράγματα δὲν βαίνουν κατ’ εὐχὴν στὴν Ἀποικία

Δὲν μένε’ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία·»