Photo by manolis

Ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, που οδήγησε στον διεθνή διασυρμό της χώρας.

Οι ληστές οδηγούνται στην Αθήνα για να δικαστούνnull

Ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, που οδήγησε στον διεθνή διασυρμό της χώρας.

Κατά τη μετεπαναστατική περίοδο, η ληστεία βρισκόταν σε έξαρση, παρά τα διάφορα μέτρα που είχαν πάρει οι κυβερνήσεις για την εξουδετέρωσή της. Το αραιοκατοίκητο της υπαίθρου, η ανεπαρκής αστυνόμευση, η χαλαρή φύλαξη των ελληνοτουρκικών συνόρων και η πολιτική ασυλία κάποιων ληστών, συνέβαλαν στη διατήρηση του φαινομένου καθ’ όλο τον 19ο αιώνα.

Στις 30 Μαρτίου 1870 μία ομάδα άγγλων περιηγητών και διπλωματικών ξεκίνησαν για μια επίσκεψη στο Μαραθώνα, συνοδευόμενοι από άνδρες της Χωροφυλακής. Την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο νεαρός φίλος τους Φρέντερικ Βάινερ, ο δικηγόρος Έντουαρντ Λόιντ, ο τρίτος γραμματέας της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα Έντουαρντ Χέρμπερτ και ο γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, κόμης Αλμπέρτο ντε Μπόιλ, που προστέθηκε την τελευταία στιγμή στη συντροφιά. Όλα κυλούσαν ομαλά, όταν στο ταξίδι της επιστροφής οι εκδρομείς έπεσαν σε ενέδρα που τους είχε στήσει η πολυπληθής συμμορία των αδελφών Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη κοντά στο Πικέρμι. Οι συνοδοί χωροφύλακες εξουδετερώθηκαν εύκολα και η ομάδα των περιηγητών βρέθηκε στα χέρια των Αρβανιτάκηδων.

Ο Τάκος Αρβανιτάκης, που ήταν αρχηγός της συμμορίας, διαμήνυσε στην κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη τις απαιτήσεις της, που ήταν λύτρα 50.000 και χορήγηση αμνηστίας. Κι ενώ η αγγλική πρεσβεία δέχθηκε τους όρους των απαγωγέων, η κυβέρνηση ήταν αντίθετη. Ο Υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος υποστήριξε ότι οποιαδήποτε υποχώρηση στις αξιώσεις των συμμοριτών θα αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό της χώρας. Συν τοις άλλοις, επικαλέσθηκε και συνταγματικό κώλυμα για τη χορήγηση αμνηστίας, για να λάβει ειρωνική απάντηση από αξιωματούχο του Φόρειν Όφις: «Δεν θα ηδυνάμην να παραδεχθώ ως ισχυράν την αντίρρησιν περί του αντισυνταγματικού της αμνηστίας. Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει παραβιασθή ούτω συχνά παρά της κυβερνήσεως, ώστε δεν θα ηδυνάμην να δώσω προσοχήν εις πρόφασιν στηριζομένην επί τοιαύτης δικαιολογίας».

Η καθυστέρηση της κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους απαγωγείς και ο λόρδος Μάνκαστερ, ένας από τους ομήρους, ζήτησε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Αθήνα για να συγκεντρώσει το ποσό των λύτρων και να φροντίσει για τη χορήγηση αμνηστίας. Ο άγγλος ευγενής έφθασε στην Αθήνα, αλλά η κυβέρνηση παρέμενε ανυποχώρητη και μάλιστα ανέλαβε δράση, στέλνοντας στρατιωτικό απόσπασμα για την ανακάλυψη και τη σύλληψη των απαγωγέων.

Οι Αρβανιτάκηδες, που γνώριζαν πολύ καλά τα κατατόπια της Αττικής, διέφυγαν διαμέσου της Πεντέλης και της Πάρνηθας και κατέφυγαν στον Ωρωπό, αφού πρώτα είχαν απελευθερώσει τις γυναίκες. Από εκεί διαμήνυσαν στην κυβέρνηση ότι αν συνεχιζόταν η καταδίωξη θα αναγκάζονταν να σκοτώσουν τους αιχμαλώτους. Ο Σούτσος, που είχε το γενικό πρόσταγμα από κυβερνητικής πλευράς, το μόνο που συζητούσε τώρα ήταν η άνευ όρων απελευθέρωση των απαχθέντων και η ευνοϊκή μεταχείριση των απαγωγέων. Παράλληλα, στρατιωτικά αποσπάσματα προσπαθούσαν να εγκλωβίσουν τους συμμορίτες στην Αττική για να μην διαφύγουν προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, που τότε βρίσκονταν λίγο πάνω από τη Λαμία.

Στις 9 Απριλίου 1870 οι άνδρες ενός αποσπάσματος ήλθαν πρόσωπο με το πρόσωπο με τους Αρβανιτάκηδες στο Δήλεσι, παραθαλάσσια περιοχή βόρεια του Ωρωπού. Αυτοί σκότωσαν τους τέσσερις ομήρους και στη συνέχεια προσπάθησαν να διαφύγουν. Από τους πυροβολισμούς που ακολούθησαν, μόνο ο Τάκος Αρβανιτάκης κατόρθωσε να διαφύγει. 20 άνδρες του σκοτώθηκαν επί τόπου, ανάμέσά τους και ο αδελφός του Χρήστος και εννέα συνελήφθησαν για να καταδικασθούν αργότερα σε θάνατο και να εκτελεσθούν.

Το ρεζιλίκι για τη χώρα μας ήταν μεγάλο και το γόητρό της καταρρακώθηκε. Ο ευρωπαϊκός Τύπος έκανε λόγο για «χώρα ημιβαρβάρων», «φωλεά ληστών και πειρατών», και χαρακτήρισε την Ελλάδα «εντροπή για τον πολιτισμό», που «τίθενται εκτός του κύκλου των πολιτισμένων κρατών». Κάποιοι άγγλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αι ληστείαι αποφασίζονται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα», υπονοώντας σχέση των ληστών με την πολιτική εξουσία, ενώ κάποιοι άλλοι ζήτησαν στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα.

Την κατάσταση έσωσε ο φιλέλληνας υπουργός Εξωτερικών Γλάδστων και οι πρεσβευτές της Ρωσίας και των ΗΠΑ, που υποστήριξαν τις ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης. Τελικά, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να εκφράσει τη λύπη της στις κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Ιταλίας και να καταβάλει σε καθεμία από τις οικογένειες των θυμάτων το ποσό των 22.000 λιρών.
Πηγή: https://www.sansimera.gr

«Πέρα από την εγκύκλια παιδεία, πιο σημαντική είναι η ευρύτερη καλλιέργεια και κουλτούρα κάθε ανθρώπου. Τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά δεν σου εξασφαλίζουν ότι έχεις παιδεία. Η παιδεία ξεκινά μέσα από την οικογένεια, από τα ‘μαθήματα’ που θα πάρει το παιδί πρακτικά, δια της μίμησης και του παραδείγματος, από τη μητέρα του και τον πατέρα του, και μετά έρχεται το σχολείο. Αυτά που υποφέρει σήμερα η Ελλάδα είναι αποτέλεσμα ελλειμματικής παιδείας, σε όλα τα επίπεδα»

Ν.Νανόπουλος αστροφυσικός

Οι Γάλλοι οινοπαραγωγοί ανάβουν κεριά και καίνε δέματα από άχυρο στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τους αμπελώνες τους από τον παγετό της άνοιξης, με την πρόβλεψη για πιο κρύες νύχτες αυτήν την εβδομάδα να αυξάνει τον φόβο σοβαρών ζημιών και απώλειας παραγωγής.

Οι θερμοκρασίες έπεσαν στους -5 ° C όλη τη νύχτα σε περιοχές παραγωγής κρασιού, συμπεριλαμβανομένου του Chablis, της Βουργουνδίας και του Μπορντό, οι οποίες θα μπορούσαν να βλάψουν τους βλαστούς που έχουν ήδη αναπτυχθεί λόγω του προηγούμενου ήπιου καιρού.

Έξω από το Chablis, γνωστό σε όλο τον κόσμο για το φρουτώδες, όξινο λευκό κρασί του, βγαίνει μια βαθιά πορτοκαλί λάμψη από δεκάδες χιλιάδες κεριά κρεμασμένα πάνω από τους αμπελώνες τις πρώτες πρωινές ώρες.

Ο οινοποιός Λώρενς Πίνσον είπε ότι είχε βάλει περίπου 300 έως 600 μεγάλα κεριά – να καίνε σε δοχεία παραφίνης – κατά μήκος των 14 εκταρίων με αμπέλια.

«Η συγκομιδή διακυβεύεται για λίγες νύχτες – μία, δύο ή τρεις νύχτες – και αν δεν έχουμε συγκομιδή, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πωλήσεις, ούτε κρασί για τους καταναλωτές», δήλωσε ο Πίνσον στο Reuters.

Αν και ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί η ζημία, οι παραγωγοί δήλωσαν ότι θεωρείται αναπόφευκτο.

«Θα είναι επίσης κρύο για μια νύχτα από σήμερα έως αύριο, οπότε υπάρχει μεγάλη ανησυχία», δήλωσε ο Κριστόφ Σατό, από την ομάδα παραγωγών κρασιού CIVB του Μπορντό. «Με δύο συνεχόμενες νύχτες υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί ο αμπελώνας».

Οι οινοπαραγωγοί έβαλαν επίσης να σιγοκαίνε μπάλες από άχυρο για να παρέχουν ένα προπέτασμα καπνού ώστε να αποτρέψουν τον πρώιμο ήλιο να κάψει παγωμένους βλαστούς. Επίσης ψέκασαν με νερό πάνω από τα αμπέλια με σκοπό ο πάγος που σχηματίζει να τα προστατεύει από το πάγωμα. Ταυτόχρονα εγκατέστησαν θερμάστρες και πύργους ανέμου που αναμιγνύουν τον κρύο αέρα κοντά στο έδαφος με τον θερμότερο αέρα που βρίκεται πιο ψηλά.

REUTERS/PASCAL ROSSIGNOL

Το φαινόμενο του ανοιξιάτικου παγετού έχει έρθει νωρίτερα φέτος, τον Απρίλιο, και όχι στις αρχές Μαΐου που συνέβαινε πριν από 20-25 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι η πτώση των θερμοκρασιών μπορεί να είναι μεγαλύτερη, είπε ο Πίνσον, και πρόσθεσε: «Έτσι, αντί για θερμοκρασίες -1 ° C έως -2 ° C, μπορεί να δούμε παγετούς στους -4 ° C, -5 ° C, -6 ° C ή ακόμα περισσότερο σε ορισμένες περιοχές».

Το 2017 ο παγετός οδήγησε στη χαμηλότερη ιστορικά παραγωγή κρασιού στη Γαλλία, ενώ μειωμένη ήταν η παραγωγή και το 2019 αλλά και το 2020.

Πηγή: naftemporikigr

Το καψώνι του Τούρκου προέδρου στην πρόεδρο της Κομισιόν, έχει παράδοση 500 χρόνων, που οι ανιστόρητοι των Βρυξελλών και η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν φαίνεται να αγνοούν, ή να μην θέλουν να γνωρίζουν. Δεν είναι τυχαίο ούτε παράλειψη του διπλωματικού πρωτοκόλλου, το ότι είχαν δύο αντί τρείς καρέκλες στην αίθουσα συναντήσεων. Χωρίς να παραβλέψουμε τη συμπεριφορά του Σαρλ Μισέλ.
Παραθέτω:
Ένας πρέσβης του Κάρολου Κουίντου, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1550-1558), κλήθηκε για διαβουλεύσεις από τον Αυτοκράτορα των Τούρκων Σουλεϋμάν. Όταν μπήκε στην αίθουσα των συναντήσεων, παρατήρησε ότι δεν υπήρχε κάθισμα για τον ίδιο, κάτι που δεν ήταν τυχαίο αλλά ηθελημένο θέλοντας να τον κρατήσουν όρθιο για να τον υποτιμήσουν. Αμέσως έβγαλε το πανωφόρι του, το πέταξε στο πάτωμα και κάθισε επάνω. Η ιστορία λέει πως στις διαπραγματεύσεις ήταν άψογος γεγονός που αναγνώρισε και ο τούρκος αυτοκράτορας. ‘Οταν τελείωσε η συνάντηση σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να πάρει το πανωφόρι του, ενώ όταν του το θύμισαν για να το πάρει, ο πρέσβης απήντησε : ” οι Πρέσβεις του βασιλιά δεν συνηθίζουν να παίρνουν τα καθίσματα μαζί τους”

Η Τουρκία, ο άρρωστος της Ευρώπης σύμφωνα με τους ιστορικούς του 19ου και 20ου αιώνα δεν έχει αλλάξει.

Η Γερμανίδα Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, στη χώρα της οποίας ήταν αυτοκράτορας ο Κάρολος Κουίντος και ο “Κάρολος” Μισέλ ο οποίος έχει το ίδιο επώνυμο με τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο, η χώρα του οποίου ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στην οποία είχε βασιλέψει ο Κάρολος Κουίντος, θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί αυτά τα περιστατικά, όπως και οι πρέσβεις των χωρών της Ε.Ε. για να μην τους κάνουν οι τούρκοι τα ίδια χουνέρια που κάνουν εδώ και 500 χρόνια. Ιστορίες όπως αυτή αλλά και άλλες πολλές θα έπρεπε να διδάσκονται στις διπλωματικές ακαδημίες… Η ιστορία αυτή είναι στη σελίδα 32 ενός βιβλίου στην κατοχή μου στη γαλλική γλώσσα “Λεξικό Εγκυκλοπαιδικό Ανεκδότων” Παρίσι 1929

Τα χαιρετίσματά μου στην Ευρωπαϊκή και Ελληνική Διπλωματία, με τις υγείες τους και πάντα τέτοια.

Giorgio petsotas

Καλημέρα φίλε Ορεινέ

Ως καθημερινός αναγνώστης του ιδιαίτερα ενδιαφέροντος blog σου ορεινά Δερβενοχώρια, θαύμασα την αρχοντιά του Κόναν, που κάθε άλλο παρά βάρβαρος φαίνεται.

Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια τα καλοκαίρια στα Σκούρτα αμολημένος απο τους γονείς στον Θείο Γιάννη Αγαθή, πρώτο εξάδελφο του πατέρα μου. Σχεδόν καθημερινά τότε, έπαιρνα τον γαϊδαρο της ΜΑΝΑΣ (έτσι αποκαλούσε το Χωριό την αδελφή του παππού μου Γιώργου Δρόσου και μάνα του Θείου Γιάννη) και γύριζα ως cow boy όλα τα βουνά και πεδιάδες περιμετρικά των Σκουρτων (επηρεασμένος απο τον Law ranger στο τβ τότε) με ιδιαίτερη προτίμηση την Αγία Παρασκευή δίπλα στα σπίτια σας.

Ακόμη μου θυμίζουν περιστατικά εξαφανίσεών μου στην εκεί περιοχή σας όπου με έψαχνε όλο το χωριό. Χαμένος δε, δεν ήμουν, απλά δεν έβλεπα να γυρίσω διότι δεν υπολόγιζα καλά το χρόνο και νύχτωνε. Ας ειναι συγχωρεμένος ο γαϊδαράκος που έβρισκε τον δρόμο του γυρισμού. Πολύ θα ηθελα να θυμηθώ το όνομά του, γενναίος και αυτός όπως είμαι σίγουρος είναι και ο Κόναν…

Στο επανιδείν!!

Σταύρος από τις ακτές της Εύβοιας .