Αθήνα

Μια ετυμολογική ανάλυση της λέξεως “Ελευθερία” λέει ότι προέρχεται από το:
“ελεύθειν όπου ερά τίς”
δηλαδή
να πηγαίνεις εκεί όπου αγαπάς
(ελεύθω= έρχομαι, πορεύομαι / ερώ= αγαπώ -> έρως)

“Ελευθερία” λοιπόν δεν είναι, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξεως, το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος, αλλά το 
να πράττεις σύμφωνα με ό,τι γεννά έρωτα στην ψυχή σου! 

Δεν αρκεί επομένως να μην είσαι υπόδουλος για να είσαι ελεύθερος. Πρέπει να βαδίζεις σύμφωνα με ό,τι σου προκαλεί έρωτα, δηλαδή σε ενθουσιάζει, ταράζει την ψυχή σου, σε οδηγεί στην δημιουργία και την υπέρβαση, σε συγκλονίζει…
Με το να ζούμε μία ζωή ρουτίνας, συμβιβασμών και ημιμέτρων, δεν είμαστε ελεύθεροι…
Πόσο πιο χαρούμενοι, πόσο πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι θα ήμασταν αν καταφέρναμε να ακολουθήσουμε τον παραπάνω ορισμό της ελευθερίας;

Ερωτήθηκε κάποτε ένας σοφός: ποια είναι εκείνα τα μάτια που βλέπουν καλύτερα; Τα σκουρόχρωμα ή τα γαλανά; Των ανδρών ή των γυναικών; Των ανθρώπων ή μήπως τα μάτια των ζώων; Και ο σοφός αποκρίθηκε: τα μάτια που βλέπουν καλύτερα είναι αυτά των φθονερών γιατί βλέπουν από απόσταση, βλέπουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, βλέπουν ακόμη και όσα δεν υπάρχουν. Ένα μόνο πράγμα δεν βλέπουν, το καλό. Και όταν το εντοπίσουν, τότε γεμίζουν δάκρυα και σφαλίζουν για να μην το βλέπουν.

Αν θελήσουμε να δώσουμε έναν πρόχειρο ορισμό για το τι είναι ο φθόνος, θα λέγαμε πως είναι η λύπη, η πικρία, η μειονεξία για την προκοπή, την υπεροχή, τα τάλαντα, τα αγαθά του πλησίον. Φθόνος είναι και η χαιρεκακία για τη δυστυχία και τους πειρασμούς των συνανθρώπων μας. Ο υλικός πλούτος, η διακεκριμένη θέση στην κοινωνική διαστρωμάτωση, η σωματική διάπλαση και ωραιότητα, η πνευματική συγκρότηση, η βαρύτητα μιας άρτιας προσωπικότητας, οι υψηλότερες κατακτήσεις, οι επιτυχίες και τόσα άλλα γίνονται αφορμές να προκληθεί στην καρδιά του φθονερού αβάσταχτος πόνος.

Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του και διέκρινε δύο ψυχολογικούς τύπους ανθρώπων που είναι υπόδουλοι στο φοβερό πάθος του φθόνου: (α) του φιλόδοξους, γιατί δεν υποφέρουν να τους ξεπερνούν σε φήμη, δόξα, αρετές και (β)τους μικρόψυχους και ανικανοποίητους, διότι όσα αγαθά κι αν διαθέτουν, πάντα τα ξένα τους φαίνονται καλύτερα, μεγαλύτερα, ελκυστικότερα. 

Στις μέρες μας βέβαια εγώ θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων: (α) αυτοί που θεωρούν κάποιον ότι είναι «καλύτερος» από αυτούς (π.χ. πιο ήρεμος στη ζωή του, πιο ευκατάστατος, πιο κατασταλαγμένος, με περισσότερα προσόντα από επαγγελματικής άποψης, καλύτερες σπουδές κλπ) και κοιτούν να τον «μοιάσουν», υποκινούνται από τον θαυμασμό ή και τη «ζήλεια» τους και ίσως και από τον εγωισμό τους (αυτός μπορεί, εγώ δεν μπορώ; ) και προσπαθούν να αυτοβελτιωθούν. Εδώ θα πρέπει να εισάγουμε την έννοια της άμιλλας που είναι η τάση να φτάσει κανένας τον άλλον, που τον θαυμάζει, ή και να τον ξεπεράσει, χωρίς να αισθάνεται φθόνο, αν ο άλλος τον ξεπερνάει σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Ο δεύτερος τύπος ανθρώπων είναι αυτοί που ενώ θεωρούν κάποιους «καλύτερους» αλλά δεν θέλουν να το παραδεχθούν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους μειώσουν αντί να βελτιωθούν οι ίδιοι, υποκινούμενοι από την μικρότητά τους και τα ψυχολογικά τους συμπλέγματα και ιδίως από την αλαζονεία τους

Τώρα γιατί το χέρι θα πρέπει να φθονεί το πόδι επειδή είναι μακρύτερο αυτό χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης! Οι άνθρωποι θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλοι είμαστε μέρη του Όλου, σταγόνες του ίδιου ωκεανού με διαφορετικό ίσως σχήμα, όργανα του ίδιου οργανισμού με διαφορετική λειτουργία. Έχουμε την ψυχή μας και το πνεύμα μας που μας δόθηκαν από τον Θεό και θα πρέπει να τα εξελίξουμε, αλλά και τα ιδιαίτερα οργανικά και βιολογικά χαρακτηριστικά μας όπως τις ιδιαίτερες κλίσεις μας και γνωρίσματα καθώς και τα διάφορα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά που κάποια τα κληρονομούμε και κάποια τα αναπτύσσουμε μόνοι μας στο βαθμό που ο καθένας μας αξιοποιεί τον συνδυασμό των χαρακτηριστικών του (κλίσεις, γνώσεις, εμπειρίες) και του περιβάλλοντός του (εκμετάλλευση ευκαιριών, αποφυγή απειλών). 

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία πιστεύω ότι είναι η ενδοσκόπηση, είναι ένας τρόπος για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και να ξεφύγουμε από τον σκόπελο του να φθονούμε τον συνάνθρωπό μας. Αν τον δούμε σαν διαφορετική έκφραση του Θεού, διαφορετικό όργανο του ίδιου οργανισμού τότε θα τον αγαπήσουμε και θα πετύχουμε το «ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ» (Κανέναν μην φθονούμε ή ζηλεύουμε.

Ο κάθε άνθρωπος είναι από τη φύση του τέλειος. Κάθε άνθρωπος επίσης έχει διαφορετικό δυναμικό.

Παράδειγμα :

Έχουμε τρία δοχεία γεμάτα με νερό, ένα βαρέλι, ένα ποτήρι και μια δαχτυλήθρα. Τι έχουμε ; Τρία δοχεία που «αισθάνονται» πληρότητα.

Αν τα δοχεία ήταν εντελώς άδεια, δε θα ήταν ανόητο για το ποτήρι να φθονεί το βαρέλι και να αισθάνεται πλεονεκτικά έναντι της δαχτυλήθρας εξαιτίας του μεγέθους του; Αφού άδεια είναι όλα.

Άρα αυτό που έχει σημασία είναι να καταφέρουμε να βιώσουμε την δική μας εσωτερική πληρότητα. Εμείς να “γεμίσουμε

Πηγή: nekthl.blogspot.com

Πριν από κάποιο χρονικό διάστημα έγινα μάρτυρας μίας σκηνής «παρακίνησης» ενός εργοδότη σε έναν manager τμήματός του. Έχοντας ο ίδιος υποσχεθεί τα ακατόρθωτα σε έναν πελάτη, απαιτούσε από τον manager να «βγάλει το φίδι από την τρύπα» και να πάρει πίσω την υπόσχεση χωρίς να δυσαρεστηθεί ο πελάτης ή να χαλάσει φυσικά η συμφωνία.

Ο manager του εξέφρασε τους προβληματισμού του, καθώς ο πελάτης στηρίχθηκε στην δέσμευση του ίδιου του ιδιοκτήτη της επιχείρησης και ήταν ανένδοτος στο να αλλάξει κάτι σε αυτά που περίμενε ως παραδοτέα.
Τότε ο εργοδότης, χτυπώντας τις γροθιές του στο γραφείο, του είπε: «Αν δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτό το θέμα, τότε λυπάμαι, δεν μπορείς να διαχειριστείς τίποτα εδώ μέσα!»

Ο manager έφυγε, φανερά θιγμένος, και ο επιχειρηματίες γύρισε και με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο υπερηφάνεια, περιμένοντας φαντάζομαι τα εύσημα για τον δυναμικό τρόπο που χειρίστηκε τον δισταγμό του υπαλλήλου του, να πετύχει αυτό που του ζητούσε. Βλέποντας ότι δεν λάμβανε κάτι τέτοιο από εμένα, θέλησε να δώσει μόνος του τα συγχαρητήρια στον εαυτό του, για τις εξαιρετικές «ηγετικές» ικανότητες. «Έτσι θέ- λουνε μου είπε! Το χάιδεμα βλάπτει. Αυτό τους πει- σμώνει και τους κάνει να παίρνουν μπροστά για να μου αποδείξουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Ξέρω τις ικανότητές του, αλλά δεν χρειάζεται να παίρνει θάρρος…»
Δυστυχώς δεν είναι η μόνη περίπτωση εργοδότη ή «leader» (σε πολλά εισαγωγικά), ο οποίος χρη- σιμοποιεί την απαξίωση ως «μέθοδο» παρακίνη- σης. Έχω δει πολλές φορές ανθρώπους σε υψηλές θέσεις να απαξιώνουν τους υφισταμένους τους, να τους δείχνουν ότι είναι ασήμαντοι, αναλώσιμοι, ότι δεν χρειάζεται να ακούνε καλά λόγια για όσα πετυ- χαίνουν, γιατί κάνουν απλά τη δουλειά τους… Αλήθεια τώρα, που το είδαν αυτό γραμμένο;

Μάλλον μπερδεύουν την παρακίνηση, με την κακοποιητική συμπεριφορά που ενεργοποιεί το αίσθημα του φόβου και της επιβίωσης. Leaders εν έτος 2021…

Βαλεντίνα Κόρδη, Mindset & High Performance Coach for Entrepreneurs, Executives & Teams

Οκτώβριος

Πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη

Ο δέκατος μήνας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών. Πήρε την ονομασία του από τη λατινική λέξη Octo (= οκτώ), επειδή στο αρχαίο δεκάμηνο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος στη σειρά μήνας. Στη συνέχεια, με την προσθήκη του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, το ρωμαϊκό ημερολόγιο έγινε δωδεκάμηνο. Ο Οκτώβριος μετακινήθηκε στη δέκατη θέση, αλλά διατήρησε την παλιά του ονομασία. Οι Ρωμαίοι τον ονόμαζαν και Sementilius (semen = σπόρος).

Στην αρχαία Ελλάδα ο Οκτώβριος ισοδυναμούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Βοηδρομιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Πυανοψιώνα. Η περίοδος αυτή ήταν πλούσια σε γιορτές (Προηρόσια, Πυανόψια, Θησεία, Απατούρια, Οσχοφόρια, Θεσμοφόρια), καθώς οι Αθηναίοι φρόντιζαν να εξασφαλίζουν τη θεϊκή προστασία για τον κύκλο των γεωργικών εργασιών, που μόλις άρχιζε. Για το ίδιο λόγο οι Ρωμαίοι θυσίαζαν ένα άλογο στο Πεδίο του Άρεως για να πάνε καλά τα σπαρτά. Τον Οκτώβριο διεξάγονταν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τα περίφημα Ελευσίνια Μυστήρια, σε Αθήνα και Ελευσίνα.

Στο λαϊκό καλεντάρι, ο Οκτώβριος ονομάζεται Αγιοδημήτρης ή Αγιοδημητριάτης, από τη μεγάλη χριστιανική γιορτή του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου), Βροχάρης και Σποριάς (Σποριάτης ή Σπαρτός), για τις ευεργετικές βροχές στη σπορά (σχετική η παροιμία «Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οχτώ σακιά δεν γέμισες») και Μπρουμάρης (ομιχλώδης, σκοτεινός).

Ο Οκτώβριος σχετίζεται με μεγάλες στιγμές του νεώτερου Ελληνισμού. Στις 26 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον Ελληνικό Στρατό, στις 28 Οκτωβρίου 1940 η φασιστική Ιταλία επιτέθηκε στη χώρα μας και στις 12 Οκτωβρίου 1944 η γαλανόλευκη κυμάτισε και πάλι στην Ακρόπολη.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/