Πριν από κάποιο χρονικό διάστημα έγινα μάρτυρας μίας σκηνής «παρακίνησης» ενός εργοδότη σε έναν manager τμήματός του. Έχοντας ο ίδιος υποσχεθεί τα ακατόρθωτα σε έναν πελάτη, απαιτούσε από τον manager να «βγάλει το φίδι από την τρύπα» και να πάρει πίσω την υπόσχεση χωρίς να δυσαρεστηθεί ο πελάτης ή να χαλάσει φυσικά η συμφωνία.
Ο manager του εξέφρασε τους προβληματισμού του, καθώς ο πελάτης στηρίχθηκε στην δέσμευση του ίδιου του ιδιοκτήτη της επιχείρησης και ήταν ανένδοτος στο να αλλάξει κάτι σε αυτά που περίμενε ως παραδοτέα.
Τότε ο εργοδότης, χτυπώντας τις γροθιές του στο γραφείο, του είπε: «Αν δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτό το θέμα, τότε λυπάμαι, δεν μπορείς να διαχειριστείς τίποτα εδώ μέσα!»
Ο manager έφυγε, φανερά θιγμένος, και ο επιχειρηματίες γύρισε και με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο υπερηφάνεια, περιμένοντας φαντάζομαι τα εύσημα για τον δυναμικό τρόπο που χειρίστηκε τον δισταγμό του υπαλλήλου του, να πετύχει αυτό που του ζητούσε. Βλέποντας ότι δεν λάμβανε κάτι τέτοιο από εμένα, θέλησε να δώσει μόνος του τα συγχαρητήρια στον εαυτό του, για τις εξαιρετικές «ηγετικές» ικανότητες. «Έτσι θέ- λουνε μου είπε! Το χάιδεμα βλάπτει. Αυτό τους πει- σμώνει και τους κάνει να παίρνουν μπροστά για να μου αποδείξουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Ξέρω τις ικανότητές του, αλλά δεν χρειάζεται να παίρνει θάρρος…»
Δυστυχώς δεν είναι η μόνη περίπτωση εργοδότη ή «leader» (σε πολλά εισαγωγικά), ο οποίος χρη- σιμοποιεί την απαξίωση ως «μέθοδο» παρακίνη- σης. Έχω δει πολλές φορές ανθρώπους σε υψηλές θέσεις να απαξιώνουν τους υφισταμένους τους, να τους δείχνουν ότι είναι ασήμαντοι, αναλώσιμοι, ότι δεν χρειάζεται να ακούνε καλά λόγια για όσα πετυ- χαίνουν, γιατί κάνουν απλά τη δουλειά τους… Αλήθεια τώρα, που το είδαν αυτό γραμμένο;
Μάλλον μπερδεύουν την παρακίνηση, με την κακοποιητική συμπεριφορά που ενεργοποιεί το αίσθημα του φόβου και της επιβίωσης. Leaders εν έτος 2021…
Βαλεντίνα Κόρδη, Mindset & High Performance Coach for Entrepreneurs, Executives & Teams
