Συντάκτης: Kostas Bertsias

Φτωχή λόγω χιονιά…

Κίνησε η Όλγα μας πρωί από : Πάνος Ζέρβας

Κίνησε η Όλγα μας πρωί η Όλγα του Στραβάκου… ..μια αληθινή ιστορία Τραγούδι από την εποχή του εμφυλίου πολέμου.

Η Όλγα Στραβάκου σκοτώθηκε από όλμο που ξέφυγε, στην περιοχή της Ραψάνης, το 1948. Ο πατέρας της, πλούσιος τσέλιγκας χρυσοπλήρωσε το τραγούδι αυτό που το ζήτησε για να τιμηθεί η μνήμη της. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Βάιο Μαλλιάρα που καταγόταν από τον Πυργετό. * «Σήμερα ελάχιστοι θυμούνται και ακόμα λιγότεροι επηρεάζονται πλέον από όσα έγιναν τότε» «Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό που λες… Νομίζω ότι θα ισχύει σε είκοσι ή τριάντα χρόνια, όταν η γενιά μου θα έχει φύγει, αλλά σήμερα είναι πάρα πολλοί εκείνοι που θυμούνται και επηρεάζονται από όσα έγιναν τότε.

Ειδικά ο επιζών κόσμος του ΕΑΜ καλείται να εκτελέσει την τελευταία του σημαντική αποστολή. Να συντηρήσει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, υιού του πατρός του, της κατεξοχήν υπεύθυνης φιγούρας για τον Δεκέμβρη…» Ο τόνος του Ερμή είχε γίνει σαρκαστικός. «Αυτό που είπες ισχύει βέβαια για τις νεότερες γενιές. Για να φτάσουμε ως εδώ πέρασαν κιόλας πολλά χρόνια, ώσπου η ελληνική κοινωνία να βρει τις ισορροπίες της.

Στρεβλές και αντιαισθητικές ισορροπίες, κατά την ταπεινή προσωπική μου γνώμη, αλλά αυτό ελπίζω να μην προλάβουμε να το κουβεντιάσουμε σήμερα…» «Ουαί τοις ηττημένοις… Αλλά, οι νικητές;» είπε ο Κίμωνας καθώς κατευθύνονταν και πάλι προς την καφετέρια. Ο Ερμής στάθηκε για λίγο μπροστά σε μια διαφημιστική φωτογραφία του ΕΟΤ από τους Δελφούς. «Εκτός από τους νεκρούς, που υποθέτω περνάνε αυτοδικαίως σε ένα πεδίο απαθείας, όλοι οι εναπομείναντες ήταν ταυτόχρονα νικημένοι… Μην ετοιμάζεσαι να αντιδράσεις πάλι, θυμήσου ότι δεξιοί και αριστεροί σφαχτήκαμε επιδιώκοντας το ίδιο ακριβώς πράγμα – και οι δύο εκδοχές, σοσιαλισμός και καπιταλισμός, είναι εκδοχές του ιδίου, του δυτικού παραδείγματος. Αυτού που ήδη έχει χρεοκοπήσει στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αυτού που οδηγεί ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη σε πολιτικό και οικολογικό αδιέξοδο…

Για ποιους νικητές, λοιπόν, μου μιλάς;» «Όλα λοιπόν έγιναν άδικα; Δεν είχαν νόημα;» Ο Ερμής ατένισε για λίγο τον νεαρό φοιτητή κι έσκυψε το κεφάλι. «Για ένα πουκάμισο αδειανό… Αυτή είναι η δική μου ετυμηγορία. Η ζωή κάνει κύκλους, η ιστορία κάνει κύκλους, οι άνθρωποι νομίζουν ότι κινούν την ιστορία προς τα εμπρός, ώσπου ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι αυτή έχει γυρίσει ακόμα πιο πίσω πίσω και από το σημείο εκκίνησης. Ο μύθος του Σίσυφου είναι ο κατ’ εξοχήν ιστορικός μύθος» «Δεν μίλησες καθόλου για την δική σου δράση και διαδρομή…» «Αυτό θα ήταν πραγματικά δύσκολο για μένα… Αν δεν υπάρχει πραγματική δικαίωση για ένα κίνημα, για μια επανάσταση, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική προσωπική δικαίωση για κάποιον που συμμετείχε όσο εγώ» «Ο εικοστός αιώνας υπήρξε αιώνας φρίκης…» Ο Ερμής τον κοίταξε συλλογισμένος και κούνησε το κεφάλι του δείχνοντας πως δεν συμφωνεί.

3 «Όλοι οι αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας είναι αιώνες φρίκης, ακόμα και αυτοί που εξιδανικεύει η επίσημη, η σχολική Ιστορία. Αυτοί, ίσως είναι οι χειρότεροι…» Ο Κίμωνας τον κοίταζε δύσπιστα, αλλά είχε κουραστεί κι αυτός. Το εικοσάχρονο κεφάλι του προσπαθούσε απεγνωσμένα να παραμερίσει όσα ήδη θεωρούσε ως δεδομένα. Καταλάβαινε ότι έπρεπε να τα δει όλα από την αρχή. Ο Ερμής έκανε λίγα βήματα στην ομίχλη, ο Κίμωνας δεν τον διέκρινε. Τον άκουγε όμως, μουρμούριζε κάτι σαν τραγούδι. Ξαφνικά ο Ερμής άρχισε να τραγουδάει δυνατά, με τον παραδοσιακό τρόπο. «Άειντε ορέ Κίνησε η Όλγα μας πρωί Ορέ ν- η Όλγα του Στραβάκου Την μάνα της να πάει να ιδεί Άειντε ορέ τη μάνα της να πάει να ιδεί ααααα-χ απάνω στη Ραψάνη μωρέ κι ο Χάρος την περίμενε Άειντε κι ο Χάρος ν’ απ’ όλους διάλεξε ωωωωωχ, ωωωχ ορέ την Όλγα χαϊδεμένη μωρέ, τα νιάτα της μωρέ, δε σκέφτηκε…» Ο Κίμωνας έμεινε καθηλωμένος. Ποια ήταν η Όλγα; «Η Όλγα Στραβάκου. Μια κοπέλα γύρω στα δεκαοχτώ, κόρη ενός πλούσιου τσέλιγκα, του Γιώργη Στραβάκου. Σκοτώθηκε κατά λάθος στη Ραψάνη, το Σεπτέμβρη του 1948» «Πως σκοτώθηκε;»

4 «Μόλις είχε γυρίσει στο σπίτι της, βγήκε στο μπαλκόνι. Στο χωριό ήταν αντάρτες κι απέξω στρατός, που χρησιμοποίησε όλμους. Ένας απ’ αυτούς ξέφυγε και τη σκότωσε» «Και το τραγούδι;» «Ένα χρόνο μετά ο πατέρας της πήγε στον Βάιο Μαλλιάρα και τον παρακάλεσε – θέλω Μαλλιάρα να μου το φτιάξεις το κορίτσι τραγούδι!» Έμειναν για λίγο σιωπηλοί, άναψαν τσιγάρα. «Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στα 1950 και το βρήκα σ’ ένα δισκοπωλείο στο Παρίσι, το είχε Έλληνας και έφερνε δίσκους για την ελληνική του πελατεία. Πήρα το δισκάκι γιατί μου άρεσε ο Μαλλιάρας, ήταν από τους μεγάλους κλαριτζήδες της εποχής του. Ένας θεός ξέρει πόσες φορές το άκουσα, ο δίσκος έλιωσε στο πικάπ. Αλλά τις λεπτομέρειες για την Όλγα τις έμαθα χρόνια αργότερα» Ο Ερμής αναστέναξε. «Δε λέει να σηκωθεί αυτή η ομίχλη…»

(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Το νησί της Καλυψώς». Υπό έκδοση, στις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ. Η συζήτηση γίνεται τον Ιούνιο του 1982, στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στον φοιτητή Κίμωνα και τον Ερμή, βετεράνο του Εμφυλίου

Δύση και Ρωσία βρίσκονται στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης στην Ουκρανία. Διαβάστε το ιστορικό υπόβαθρο της κρίσης και τις θέσεις των δύο πλευρών που έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Τους τελευταίους μήνες η Ρωσία έχει συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων της με την Ουκρανία, αυξάνοντας τις υποψίες της διεθνούς κοινότητας ότι προετοιμάζεται να εισβάλει στη γειτονική της χώρα, με την οποία διατηρεί δεσμούς αιώνων. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν προειδοποιήσει τη Ρωσία ότι θα υπάρξουν αντίποινα αν επιτεθεί στην Ουκρανία.

Τις τελευταίες ημέρες με την ταχεία κλιμάκωση της έντασης, οι ΗΠΑ έθεσαν σε επιφυλακή 8.500 στρατιώτες τους για να αναπτυχθούν στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι θα στείλει επιπλέον μαχητικά αεροσκάφη και πλοία, αυξάνοντας περαιτέρω τους φόβους για εκτεταμένη σύγκρουση.

Η Ουκρανία είναι το μήλο της έριδος ανάμεσα στη Δύση με μπροστάρη τις ΗΠΑ και στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, σ’ ένα διαμορφούμενο σκηνικό που θυμίζει εποχές του Ψυχρού Πολέμου. Η Ρωσία δεν θέλει να χάσει την επιρροή της στην Ουκρανία, με την οποία συνυπήρξαν κάτω από τη ίδια στέγη από την εποχή των τσάρων. Από την πλευρά της, η Δύση θέλει να εντάξει την Ουκρανία στη δική της σφαίρα επιρροής, είτε μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε μέσω του ΝΑΤΟ.

Το ιστορικό υπόβαθρο της κρίσης

Για να γίνει κατανοητή η σημερινή κρίση θα πρέπει κάποιος να ανατρέξει τουλάχιστον οκτώ χρόνια πίσω. Τον Μάρτιο του 2014, η Ρωσία προσάρτησε τη χερσόνησο της Κριμαίας, που ανήκε στην επικράτεια της Ουκρανίας, όταν ο φίλα προσκείμενος στη Μόσχα πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτωρ Γιανούκοβιτς, κηρύχθηκε έκπτωτος από το κοινοβούλιο της χώρας, ύστερα από μία σειρά φιλοδυτικών μαζικών διαδηλώσεων στο Κίεβο.Φιλορώσοι διαδηλωτές αφαιρούν μία ουκρανική σημαία και την αντικαθιστούν με ρωσική, μπροστά στο κτίριο της περιφερειακής διοίκησης του Ντονέτσκ (1 Μαρτίου 2014)Τον επόμενο μήνα η Ρωσία υποστήριξε μία αυτονομιστική εξέγερση που ξέσπασε στα ανατολικά της Ουκρανίας, όπου η πλειονότητα των κατοίκων είναι ρωσικής καταγωγής. Περισσότεροι από 14.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις μάχες που κατέστρεψαν την ανατολική βιομηχανική καρδιά της Ουκρανίας, γνωστή ως Ντονμπάς (περιοχές Ντονέτσκ και Λουχάνσκ).

Τόσο η Ουκρανία όσο και η Δύση κατηγόρησαν τη Ρωσία ότι έστειλε στρατεύματα και όπλα για να στηρίξει τους αντάρτες των περιοχών αυτών. Ωστόσο, η Μόσχα αρνείται επίμονα τους ισχυρισμούς αυτούς, τονίζοντας σε κάθε περίσταση ότι οι Ρώσοι που προσχώρησαν στους αυτονομιστές το έκαναν οικειοθελώς.

Με τη μεσολάβηση της Γαλλίας και της Γερμανίας υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2015 στο Μινσκ της Λευκορωσίας συμφωνία, γνωστή ως «Μινσκ 2», η οποία βοήθησε να τερματιστούν οι μεγάλης κλίμακας μάχες. Η συμφωνία 13 σημείων υποχρέωνε την Ουκρανία να δώσει καθεστώς αυτονομίας στις περιοχές του Ντονμπάς και αμνηστία στους αντάρτες και παράλληλα θα ανακτούσε τον πλήρη έλεγχο των συνόρων της με τη Ρωσία στα εδάφη που κατείχαν οι αντάρτες.

Ωστόσο, η Ρωσία συνεχίζει να επιμένει ότι δεν είναι μέρος της σύγκρουσης και ως εκ τούτου δεν δεσμεύεται από τους όρους της. Σ’ έναν όρο της συμφωνίας, υπάρχει έκκληση για απόσυρση όλων των ξένων ένοπλων σχηματισμών και του στρατιωτικού εξοπλισμού από τις δύο αμφισβητούμενες περιοχές, το Ντόνετσκ και το Λουχάνσκ: Η Ουκρανία λέει ότι αυτό αναφέρεται σε δυνάμεις από τη Ρωσία, αλλά η Μόσχα αρνείται ότι έχει στρατεύματα εκεί.

Φόβοι για ρωσική εισβολή

Τον Μάρτιο του 2021, παρατηρήθηκε έξαρση στις παραβιάσεις της εκεχειρίας και συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων κοντά στην Ουκρανία, οι οποίες τροφοδότησαν φόβους πολέμου. Η ένταση υποχώρησε τον επόμενο μήνα, όταν η Μόσχα απέσυρε το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών της ύστερα από μεγάλης κλίμακας γυμνάσια.Κομβόι ρωσικών τεθωρακισμένων σε αυτοκινητόδρομο της Κριμαίας (18 Ιανουαρίου 2022)Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2021, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ διαπίστωσαν ότι η Ρωσία σχεδιάζει να αναπτύξει 175.000 στρατιώτες κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας ως προετοιμασία για μία πιθανή εισβολή που εκτίμησαν ότι θα μπορούσε να ξεκινήσει στις αρχές του 2022.

Την ίδια εκτίμηση κάνει και η στρατιωτική ηγεσία της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία διατηρεί πάνω από 90.000 στρατιώτες κοντά στα κοινά τους σύνορα. Επιπλέον προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η Μόσχα διατηρεί στρατιωτικό προσωπικό 2.000 ατόμων στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες περιοχή του Ντονμπάς και ότι οι ρώσοι αξιωματικοί κατέχουν όλες τις διοικητικές θέσεις στις αυτονομιστικές δυνάμεις.

Η θέση της Ρωσίας

Η Ρωσία έχει επανειλημμένα αρνηθεί την παρουσία στρατευμάτων της στην ανατολική Ουκρανία και κατηγορεί τη γειτονική της χώρα για παραβίαση της συμφωνίας «Μινσκ 2», ενώ επικρίνει τη Δύση ότι δεν πιέζει αρκετά την Ουκρανία για να συμμορφωθεί με τους όρους της.

Εν μέσω αυτών των κατηγοριών, η Ρωσία απέρριψε μία τετραμερή συνάντηση με την Ουκρανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, λέγοντας ότι είναι άχρηστη λόγω της άρνησης της Ουκρανίας να τηρήσει τη συμφωνία του 2015.

Επιπλέον επικρίνει έντονα τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ για την παροχή όπλων στην Ουκρανία και τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων, λέγοντας ότι αυτό ενθαρρύνει τα «γεράκια» να προσπαθήσουν να ανακτήσουν με τη βία τις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες.

Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει σ’ ένα είδος αδιεξόδου, καθώς και οι δύο πλευρές αναμένουν την επόμενη κίνηση της άλλης

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Απόσπασμα από την συνέντευξη του στην https://www.news247.gr

Εσύ στην προσωπική σου ζωή την απώλεια πώς τη διαχειρίζεσαι;
Δεν μου έχει τύχει μία τέτοιου είδους απώλεια αλλά θα σου πω αυτό που λέει συνέχεια και η κόρη μου στη σειρά, η Ροδιά, ότι με κάποιον τρόπο η ζωή συνεχίζεται. Βέβαια εδώ έχουμε ένα ανοιχτό κεφάλαιο που δεν ξέρουμε καν αν είναι ζωντανή ή νεκρή η κοπέλα. Γενικά όμως η απώλεια είναι πάντα απώλεια και είναι δραματική.

Θυμάμαι ας πούμε ότι όταν έχασα πολύ μικρός τον παππού ήταν κάτι το συνταρακτικό και μετά και η απώλεια των δύο γιαγιάδων μου ήταν επίσης συνταρακτικές. Ήταν άνθρωποι με τους οποίους είχα μεγαλώσει.

Από την άλλη μπορώ να σου πω ότι η απώλεια του πατέρα μου ήταν πιο ήσσονος σημασίας από αυτές γιατί είχα ήδη τον γιο μου. Και έτσι, ακόμα και την ώρα που θάβαμε τον πατέρα μου, σκεφτόμουνα πόσο δεν με έπαιρνε να κλάψω επειδή είχα το παιδί, γιατί έπρεπε μετά να το πάρω και να πάμε στη δραστηριότητα του, μετέπειτα να πάω κι εγώ στη δουλειά. 

Δηλαδή είχα ήδη μία προτεραιότητα, τον γιο μου και αυτή με έτρεξε. Η ζωή συνεχίζεται και αυτό μπορεί να είναι σκληρό αλλά είναι και μία πραγματικότητα που σε υπερβαίνει. Λυτρωτική.

Τι είχες εκείνη τη μέρα; Θέατρο;
Είχα γύρισμα για το J.A.C.E., την ταινία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Θάψαμε τον πατέρα μου, μετά πήγαμε στον καφέ και οι άλλοι στο γύρισμα δεν ξέρανε που ήμουν. Απλώς τους είχα ζητήσει δύο ώρες γιατί μου έτυχε κάτι…

Γιατί δεν ήθελες να τους το πεις;
Γιατί δεν είχε νόημα να δραματοποιήσω κάτι, το οποίο ήταν τόσο έντονο, που δεν ήξερα κι εγώ ο ίδιος πώς θα το διαχειριστώ. 

Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πόσο η γιαγιά μου θρηνούσε για χρόνια ολόκληρα τον παππού μου και την έβλεπα με μαύρα και μαυρίζαμε όλοι, και πως πηγαίναμε στο νεκροταφείο να κάνουμε τρισάγιο, όλα αυτά.

Και λέω “αυτό δεν μπορεί να το ζήσει το παιδί το δικό μου, να το τρέχω στα νεκροταφεία”.

Ούτε θες να το ζήσει ο γιος σου με σένα όταν φύγεις;
Σε καμία περίπτωση, και γι’ αυτό έχω επιλέξει την καύση. Να μένει μόνο η μνήμη, ώστε να κάθεται μια μέρα όπως εμείς εδώ, να πίνει τσίπουρα και να λέει “ρε ο πατέρας μου ήτανε γαμάτος… ή δεν ήταν”, αλλά ό, τι και να ήταν, να το πει εκείνη τη στιγμή.

Να μην είναι αυτό το πράγμα όπου το καθετί σου θυμίζει και σε ορίζει, όπως ένα τρισάγιο, ένα μνημόσυνο και όλα αυτά που δεν μου λένε τίποτα.

Νομίζω ότι αυτά στην πραγματικότητα δεν σε κρατάνε σε επαφή με τον άνθρωπο, σε κρατάνε σε επαφή με το θρήνο για τον άνθρωπο.
Ακριβώς, γιατί μονίμως από δω και πέρα θα θρηνείς. Με ενδιαφέρει πώς να προβλέψω αυτοί που αγαπάω να ζήσουν ησυχότερα και ομορφότερα, να ζήσουν ξαλαφρωμένα. 

Ξέρεις ότι κάποιοι κρατάνε τις στάχτες μέσα στο σπίτι; Δεν θα είναι χειρότερα έτσι; 
Μέσα στο σπίτι; Είσαι καλά ρε (σ.σ. γελάμε δυνατά); Να την πετάξουν στα Βαρδούσια. Να τη σκορπίσουν να πούμε στους πέντε ανέμους, πάνω στα όρη και τα άγρια βουνά, να είμαι παντού.

Αυτό με τα Βαρδούσια, πώς προέκυψε τώρα; 
Οι δικοί μου ήρθανε εδώ από την ορεινή Δωρίδα, απ’ τα Βαρδούσια, πάνω από την Άμφισσα. Εδώ που βρισκόμαστε, στο Νέο Ψυχικό, είναι μία πραγματικά προσφυγική περιοχή, η οποία είναι σε τρελή αντιδιαστολή με τη Φιλοθέη και το Ψυχικό που είναι απέναντι. 

Ανέκαθεν το Νέο Ψυχικό δεν είχε καμία σχέση με το Παλαιό. Εδώ είναι μία περιοχή με μία πανσπερμία προσφύγων και εσωτερικών μεταναστών, Ποντίων, Μικρασιατών, Κρητών, Ηπειρωτών, ήρθαν από παντού. Η φυσιογνωμία δεν έχει αλλάξει.

Εμείς είμαστε εδώ από το 1957, από τότε που ο συγχωρεμένος ο παππούς μου αγόρασε ένα οικόπεδο επειδή συνάντησε τον Γιώργη, έναν συγχωριανό του -για να καταλάβεις ότι και η εσωτερική μετανάστευση ήταν τρομερά σημαντική- ο οποίος είχε το από πάνω σπίτι και του λέει “πωλείται ρε το κάτω, έλα να ‘μαστε μαζί”.. Πιο κάτω ήτανε η θεία Ευσταθία, δημιουργήθηκε δηλαδή μια παροικία τεσσάρων πέντε σπιτιών από ένα χωριό.

Δεν φοβάσαι μη σε “παρεξηγήσουν” ότι είσαι πλούσιος;
Μα για αυτό λέω πάντα Νέο Ψυχικό (σ.σ. τονίζει τις συλλαβές μία μία), ποτέ δεν είπα στη ζωή μου ότι είμαι από το Ψυχικό. Ποτέ.

Από τον Νεκτάριο Ζήση,

ZN Solutions Founder & CEO

Ο μέντορας μου και κορυφαίος στον κόσμο σε θέματα ηγεσίας John Maxwell λέει πως «η αξιοπιστία είναι το νόμισμα του ηγέτη». Όταν ένας ηγέτης είναι αξιόπιστος, μπορεί να συνδεθεί με τους ανθρώπους που τον ακολουθούν, ενώ όταν σταματήσει να είναι αξιόπιστος, η σύνδεση παύει να υφίσταται.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να κάνει ένας ηγέτης, είναι να πιστέψει ότι εφόσον κατάφερε να είναι αξιόπιστος κατά τη διάρκεια της σχέσης που δημιούργησε, αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Ότι τελείωσε. Το έκανε και αυτό είναι.

Η σύνδεση όμως, όπως και η αξιοπιστία είναι μία διαδικασία και όχι ένα γεγονός.

Ανά πάσα ώρα και στιγμή ένας ηγέτης μπορεί να χάσει την αξιοπιστία του και τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τότε χάνεται η εμπιστοσύνη. Και αν χαθεί η εμπιστοσύνη, ο ηγέτης σταματά να επηρεάζει. Και αν σταματήσει να επηρεάζει σταματά να ηγείται.

Ας δούμε λοιπόν πέντε βήματα που πρέπει να κάνει ένας ηγέτης για να είναι αξιόπιστος.

• Εάν θέλετε να είστε αξιόπιστοι συνδεθείτε πρώτα με τον εαυτό σας. Η σύνδεση είναι η ικανότητα ενός ανθρώπου να κατανοεί και να συσχετίζεται με έναν άλλο άνθρωπο, με τέτοιον τρόπο που να αυξάνει την επιρροή μαζί του.

Πριν όμως κατανοήσουμε και συσχετιστούμε με άλλους ανθρώπους, πρέπει να κατανοήσουμε τον εαυτό μας.

Πρέπει να γνωρίσουμε, να συμπαθήσουμε και να αισθανθούμε άνετα με τον εαυτό μας. Εάν είμαστε καχύποπτοι ως άνθρωποι, θα υποψιαζόμαστε τους ανθρώπους. Εάν είμαστε ανασφαλείς, τότε θα είμαστε ανασφαλείς και με τους ανθρώπους γύρω μας.

Το να νιώθουμε άνετα με τον εαυτό μας είναι αποτέλεσμα της αυτοπεποίθησης. Οι σχέσεις που έχουμε με τους άλλους, καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό, από τις σχέσεις που έχουμε με τον εαυτό μας, Γιατί; Γιατί τις περισσότερες φορές

βλέπουμε και αισθανόμαστε για τους άλλους, ότι βλέπουμε και όπως αισθανόμαστε για τον εαυτό μας.

• Εάν θέλετε να έχετε αξιοπιστία με τους ανθρώπους διορθώστε τα πράγματα που κάνετε λάθος. Μερικές φορές η απώλεια αξιοπιστίας συμβαίνει επειδή ένας ηγέτης κάνει λάθος. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τους ηγέτες ως αλάνθαστους ή εξυπνότερους από οποιονδήποτε άλλο. Δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι το πώς ανταποκρίνεται ένας ηγέτης στο λάθος. Αναγνωρίστε το λάθος ως ηγέτηςκαι ζητήστε συγγνώμη. Ζητήστε όμως ειλικρινά συγγνώμη. Και τέλος, εφόσον μπορείτε διορθώστε το. Είτε μόνοι σας ή με τη συμβολή της ομάδας σας.

Κοιτάξτε, καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο κάποιοι ηγέτες να παραδεχτούν το λάθος τους. Θεωρούν ότι θα «πέσουν στα μάτια» των ακολούθων τους. 

Προσωπικά προτιμώ να ακολουθήσω έναν ηγέτη που έκανε λάθος, ζήτησε συγγνώμη και είχε το θάρρος να το παραδεχτεί και να το διορθώσει, παρά έναν ηγέτη που έχει κάνει λάθος και δεν το παραδέχεται.

Το πρώτο μου δείχνει στοιχεία πραγματικής ηγεσίας, ενώ το δεύτερο μου δείχνει στοιχεία προσωπικής ανασφάλειας ή μη ικανότητας ρεαλιστικής οπτικής.

Και τα δύο θα μου δημιουργήσουν ανασφάλεια.

• Πείτε την αλήθεια. Η ειλικρίνειά προσθέτει ακεραιότητα. Να είστε ειλικρινείς ως ηγέτες. Μην αποκρύπτεται σημαντικές πληροφορίες θεωρώντας ότι δεν θα βγουν στο φως της επιφάνειας. Κανένας ηγέτης δεν μπορεί να συνεχίσει να ηγείται με ψέματα. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν φορές που η αλήθεια είναι δύσκολη. Το γνωρίζω. Το ότι είναι δύσκολη δε σημαίνει ότι θα πρέπει να αντικατασταθεί με ένα ψέμα.
• Να είστε το παράδειγμα. Οι άνθρωποι κάνουν ότι βλέπουν .Να ηγείσαι όπως ζεις και να ζεις όπως ηγείσαι. Ο Jim Rohn, είπε ότι

δεν μπορείτε να μιλήσετε για κάτι που δεν γνωρίζετε, δεν μπορείτε να μοιραστείτε αυτό που δεν πιστεύετε και τέλος δεν μπορείτε να δώσετε αυτό που δεν έχετε.

Αν δείχνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι αργά η γρήγορα θα φανεί. Πιστεύετε ότι μπορείτε να το κρύβεται για πάντα; Υπάρχει μία εκπληκτική φράση του Αβραάμ Λίνκολν που λέει το εξής…

Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.

Πόσο αληθινή!!!

• Τέλος αν θέλετε να είστε αξιόπιστος να είστε παραγωγικός. Μπορεί το πρώτο διάστημα να μετράνε περισσότερο τα λόγια σας παρά οι πράξεις σας και τα αποτελέσματα σας, μετά όμως από ένα εύλογο διάστημα η σειρά αλλάζει. Μετράνε περισσότερο οι πράξεις και τα αποτελέσματα σας, παρά τα λόγια σας.

Αν λέτε και δεν κάνετε ή αν λέτε και δεν υπάρχουν αποτελέσματα είναι σίγουρο ότι οι άνθρωποι που σας ακολουθούν θα σας θεωρήσουν αναξιόπιστο.

Θα χαθεί η εμπιστοσύνη και τότε θα υπάρξει αυτό που ονομάζουμε κενό ηγεσίας.

Η αξιοπιστία όμως είναι επιλογή. Όλοι μας μπορούμε να είμαστε αξιόπιστοι. Δεν είναι θέμα συνθηκών ή συγκυριών. Είναι θέμα επιλογής. 

Επειδή έχω την τύχη, την τιμή, τη χαρά και την ευθύνη των ανθρώπων που ηγούμαι, ρωτάω συνεχώς τον εαυτό μου…

1. Πιστεύω σε εμένα, νιώθω άνετα με τον εαυτό μου, έχω συνδεθεί;
2. Όταν κάνω λάθη τα παραδέχομαι, ζητάω συγγνώμη και προσπαθώ να τα διορθώσω;
3. Λέω την αλήθεια;
4. Είμαι το παράδειγμα;
5. Φέρνω αποτελέσματα; 

Ξέρετε κάτι αν σε όλα απαντήσετε ΝΑΙ έχετε αρκετά «νομίσματα» ως ηγέτης. Αν έστω και μόνο σε μία ερώτηση απαντήσετε όχι, τότε κινδυνεύετε με χρεωκοπία.

Είναι δική σας η επιλογή. Επιλέξτε σοφά…

«Είναι Τέχνη το να κάνεις μια επιτυχημένη επιλογή. Το να αξιοποιούμε το μυαλό μας και να κάνουμε ορθές επιλογές είναι η πιο κρίσιμη Τέχνη για όλους – ανεξαρτήτως επαγγέλματος – που θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας καλύτερα»

Δημήτρης Μπουραντάς, καθηγητής του Μάνατζμεντ και συγγραφέας,