Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ’ τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία!
Μενέλαος Λουντέμης
Αλέν Ντε Μποτόν – “Γιατί θα παντρευτείς τον λάθος άνθρωπο…
By Αντικλείδι
Λένε – και πολλές φορές ισχύει – ότι συνήθως δεν παντρευόμαστε αυτόν ή αυτήν που ερωτευόμαστε. Είναι μια αλήθεια, επιμένουν οι πεσιμιστές, που ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, οικονομικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Τι μας οδηγεί στο λάθος ταίρι ή στην καλύτερη περίπτωση όχι στον άνθρωπο που πραγματικά ερωτευτήκαμε; Οι λόγοι που παραθέτει ο Αλέν ντε Μποτόν εξηγούν και το πώς το κείμενο του έγινε δημοφιλές μέσα σε λίγες ώρες από την ανάρτηση του στη στήλη των απόψεων των “New York Times”.“Είναι από εκείνα τα πράγματα που πιο πολύ φοβόμαστε ότι μπορούν να συμβούν σε εμάς. Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να το αποφύγουμε. Κι όμως τελικά κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν πολλοί πριν από εμάς: παντρευόμαστε τον λάθος άνθρωπο. Εν μέρει, αυτό συμβαίνει, γιατί έχουμε τεράστιο πρόβλημα, όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε τους άλλους. Φαινόμαστε πιο φυσιολογικοί μόνο σε όσους δεν μας γνωρίζουν πολύ καλά.
Σε μία πιο σοφή κοινωνία, σε μια κοινωνία που θα γνώριζε λίγο καλύτερα τον εαυτό της, η ιδανική ερώτηση στο δείπνο του πρώτου κιόλας ραντεβού θα ήταν: ‘Και πώς είσαι, όταν τρελαίνεσαι;’.Ίσως έχουμε την τάση – και πόσο λανθασμένα – να γινόμαστε έξαλλοι με κάποιον που διαφωνεί μαζί μας ή να νιώθουμε χαλαροί μόνο όταν δουλεύουμε. Συνηθίζουμε να κρατάμε καρτεργάρικη στάση σε ό,τι αφορά την οικειότητα μετά το σεξ ή ακόμη χειρότερα συνηθίζουμε να σιωπούμε, ως απάντηση στις μικροταπεινώσεις της ζωής. Κανένας δεν είναι τέλειος.
Το πρόβλημα είναι ότι πριν από τον γάμο, σπάνια τολμούμε να σκαλίσουμε τα συμπλέγματα μας. Κάθε φορά που οι συνήθεις σχέσεις απειλούν να αποκαλύψουν τα ψεγάδια μας, κατηγορούμε τους συντρόφους μας. Όσο για τους φίλους μας, δεν νοιάζονται και τόσο πολύ να κάνουν όλη αυτή τη σκληρή δουλειά, ώστε να μας διαφωτίσουν για τα ελαττώματα μας.Για να καταλάβουμε τους συντρόφους μας, για να αποκομίσουμε αυτή τη ζωτική εντύπωση για εκείνους, επισκεπτόμαστε τις οικογένειες τους, κοιτάμε τις παλιές τους φωτογραφίες, γνωριζόμαστε με τους συμμαθητές και τους φίλους τους. Όλο αυτό μας δημιουργεί την εντύπωση ότι έχουμε κάνει όσα πρέπει να κάνουμε. Κι όμως, αυτό είναι λάθος.
Ο γάμος τελειώνει σαν ένα ελπιδοφόρο, γενναιόδωρο, τζογαδόρικο, ωστόσο, παιχνίδι που παίζουν δύο άνθρωποι, που δεν ξέρουν ποιοι είναι ούτε ποιοι θα γίνουν, δένοντας τους εαυτούς σε ένα μέλλον που δεν μπορούν να αντέξουν, ένα μέλλον για το οποίο προσεκτικά απέφυγαν κάθε έρευνα.Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του ανθρώπινου είδους, οι άνθρωποι παντρεύονται για λογικούς και συμφεροντο-λογικούς σκοπούς: επειδή η γη της κοπέλας συνόρευε με εκείνη του γείτονα, επειδή η οικογένεια της κατείχε μία επικερδή επιχείρηση, επειδή ο πατέρας της ήταν ο φύλαρχος ή ο αρχηγός της πόλης… Κι από τέτοιους λογικούς γάμους εκπορεύονταν τα εξής: μοναξιά, απιστία, κακοποίηση, σκληρές καρδιές και σκοτισμένα μυαλά. Ο γάμος από συμφέρον ποτέ δεν υπήρξε ένας λογικός γάμος. Γι’ αυτό και αντικαταστάθηκε από τον γάμο από έρωτα.
Αυτό που έχει σημασία σε έναν γάμο από έρωτα είναι ότι υπάρχουν δύο άνθρωποι που κυριολεκτικά έχουν βυθιστεί ο ένας στον άλλο και κατά βάθος γνωρίζουν ότι αυτό που κάνουν είναι σωστό. Για την ακρίβεια, όσο πιο ανώριμος εμφανίζεται ένας γάμος (επειδή, ίσως έγινε μέσα σ’ ένα εξάμηνο από τότε που γνωρίστηκε το ζευγάρι), τόσο πιο ασφαλής μπορεί να είναι.
Η επιπολαιότητα στην πραγματικότητα είναι το αντίβαρο για όλα τα λάθη, ένας καταλύτης στη δυστυχία: το κύρος που εδώ διαθέτει το ένστικτο είναι μία φυσική αντίδραση σε τόσους αιώνες παράλογης λογικής.Ακόμη και έτσι, όμως, παρά το ότι θεωρούμε ότι αναζητούμε την ευτυχία, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Γιατί αυτό που πραγματικά ψάχνουμε δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ομοιότητα, να κάτι που μπερδεύει τα σχέδια μας, ειδικά σε ό,τι αφορά τον γάμο: εκείνο που πραγματικά ψάχνουμε είναι να ξαναδημιουργήσουμε, ως ενήλικες πια, το περιβάλλον και τα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας.
Η αγάπη που οι περισσότεροι από εμάς γευτήκαμε ως παιδιά, ήταν αναμεμιγμένη με κάποιες δυναμικές αποδόμησης: όπως το αίσθημα του να θέλεις να βοηθήσεις έναν ενήλικα που έχει χάσει τον έλεγχο, όπως το να φοβάσαι τον θυμό του γονιού, όπως το να νιώθεις έκθετος, αν ετοιμάζεσαι να εκφράσεις όσα νιώθεις κι όσα θες. Τώρα, λοιπόν, δεν μοιάζει πιο λογικό που στην ενήλικη ζωή μας απορρίπτουμε συγκεκριμένους ανθρώπους, όχι επειδή έχουν κάποιο ελάττωμα, αλλά επειδή είναι οι σωστοί για εμάς. Για την ακρίβεια, πολύ σωστοί, πολύ ώριμοι, πολύ ισορροπημένοι, γεμάτη κατανόηση, πιστοί και αξιόπιστοι, τόσο πια που η καρδιά μας ξέρει ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι απολύτως ξένα για εμάς. Παντρευόμαστε τους λάθος ανθρώπους, γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να σχετιζόμαστε με αυτούς που θα μας αγαπήσουν πραγματικά και θα μας κάνουν ευτυχισμένους.Και φυσικά, κάνουμε λάθη, ακριβώς επειδή είμαστε τόσο μόνοι. Πραγματικά μόνοι. Καιρό μόνοι. Και μετά από τόσο καιρό μοναξιάς, απομόνωσης σχεδόν είναι ανέφικτο να μπορέσεις να παραμείνεις επιλεκτικός. Και τελικώς, παντρευόμαστε για να δημιουργήσουμε μία ωραία αίσθηση μονιμότητας.
Νομίζουμε ότι ο γάμος θα μας βοηθήσει να διατηρήσουμε τη χαρά που νιώσαμε, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την πρόταση: ίσως να ήμασταν τότε στη Βενετία, με τον ήλιο του απογεύματος να ρίχνει χρυσές ανταύγειες στα νερά και να εξομολογούμασταν πράγματα που δεν είχαμε ξαναπεί σε κανέναν. Παντρευτήκαμε, πιστεύοντας ότι όλο αυτό θα κρατούσε για καιρό, αλλά ούτε που μυριστήκαμε ότι όλο αυτό δεν είχε καμία σχέση με τον θεσμό του γάμου.Στην πραγματικότητα, ο γάμος μας πάει αλλού, σ’ ένα σπίτι γεμάτο υποχρεώσεις και τρελαμένα παιδιά, που σκοτώνουν το πάθος κι ας προήλθαν απ’ αυτό. Το μόνο συστατικό που απομένει σ’ αυτό το μπουκάλι είναι ο σύντροφος και συνήθως είναι το λάθος συστατικό. Τα καλά νέα είναι ότι δεν πειράζει αν ανακαλύψαμε ότι παντρευτήκαμε τον λάθος άνθρωπο. Δεν χρειάζεται να τον / την εγκαταλείψουμε, ας εγκαταλείψουμε μόνο το ρομαντικό ιδεώδες του δυτικού πολιτισμού που εδώ και 250 χρόνια επιμένει ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το ιδανικό άλλο μας μισό, έτοιμο να ικανοποιήσει κάθε μας επιθυμία. Φυσικά και όχι.Χρειάζεται μόνο να απορρίψουμε και να απαλλαγούμε από αυτή την ιδεώδη θεώρηση με τη συνειδητοποίηση ότι κάποτε και θα θυμώσουμε, και θα ενοχληθούμε και θα απογοητευτούμε σε μια σχέση και θα ανταποδώσουμε κιόλας, (χωρίς να υπάρχει ίχνος κακίας σε όλο αυτό πολλές φορές). Δεν υπάρχει τέλος στο αίσθημα του κενού και της μη πληρότητας. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι ασυνήθιστο ή αιτίας διαζυγίου. Με το να επιλέγουμε αυτόν με τον οποίο θα δέσουμε τη ζωή μας, ουσιαστικά επιλέγουμε τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να υποφέρουμε.
Αυτή η πεσιμιστική φιλοσοφία που επικρατεί γύρω από τον γάμο προσφέρει μία λύση που μας απαλλάσσει από τα αγχωτικά, γεμάτα αναταραχή κομμάτια του θεσμού. Ακούγεται παράξενο, αλλά ακριβώς αυτή η απαισιοδοξία ανακουφίζει από την καταπιεστική φαντασίωση περί ρομαντικού γάμου. Η αποτυχία ενός συγκεκριμένου συντρόφου να μας σώσει από τη θλίψη και η μελαγχολία δεν έχει να κάνει με τον συγκεκριμένο άνθρωπο ούτε είναι σημάδι καταστροφής ή… αναβάθμισης αυτής της ένωσης.Ο άνθρωπος που μας ταιριάζει καλύτερα, δεν είναι αυτό με τον οποίο συμφωνούμε στα πάντα, με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινά γούστα και επιλογές, αλλά εκείνος που μπορεί να διαπραγματευτεί τις διαφορές μας με έναν έξυπνο τρόπο – κοινώς ένας σύντροφος που είναι καλός στις διαφωνίες και τις διαπραγματεύσεις. Πέρα από το ιδανικό του τέλειου ταιριάσματος δύο ανθρώπων, υπάρχει ένα άλλο ιδανικό κι αυτό είναι η ικανότητα να ανέχεται κάποιος τις διαφορές και τα ελαττώματα μας με γενναιοδωρία κι αυτό – ναι – είναι η μεγαλύτερη ένδειξη του ότι βρήκαμε τον περισσότερο κατάλληλο άνθρωπο. Και – ναι – η συμβατότητα είναι ένα επίτευγμα της αγάπης, αλλά όχι προαπαιτούμενο της.Ο ρομαντισμός δεν μας βοήθησε πολύ. Είναι μία μάλλον τραχιά φιλοσοφία. Είναι ο λόγος για τον οποίο πολλά από αυτά που περνάμε στους γάμους μας, γεγονότα που μας φαίνεται εξωπραγματικά και κάποτε άθλια. Καταλήγουμε μόνοι και πεπεισμένοι ότι η οντότητα μας με όλες της τις ατέλειες δεν είναι φυσιολογική. Πρέπει να γίνουμε πιο “φιλόξενοι” στο “λάθος”, προσπαθώντας να υιοθετήσουμε μία πιο ανάλαφρη, χιουμοριστική συμπεριφορά που θα συγχωρεί εμάς, αλλά και τους γύρω μας”.
Πηγή: www.lifo.grby Αντικλείδι , https://antikleidi.com
«Η μεγαλύτερη αρετή είναι να σκέφτεσαι με λογική (σωφρονεῖν), και σοφία είναι να λες την αλήθεια και να ενεργείς σύμφωνα με τη φύση αφού τη γνωρίσεις καλά.»
(Ηράκλειτος Β112)
«Όταν ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε ‘άλογο’ και όχι ‘ζέβρα’».
Το Ξυράφι του Όκαμ – «Όταν ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε ‘άλογο’ και όχι ‘ζέβρα’».
Το Ξυράφι του Όκαμ (αποδίδεται και ως Λεπίδα του Όκαμ), είναι επιστημονική αρχή, η οποία αποδίδεται στον Άγγλο φιλόσοφο Λογικής και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα, Γουλιέλμο του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας.
Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».
Όποιος σου αναφέρει τα ελαττώματά σου δεν είναι απαραίτητα εχθρός. Όποιος σου κάνει συνέχεια κομπλιμέντα δεν είναι απαραίτητα φίλος.
Οι νοσταλγικές αναμνήσεις εργαλεία του σημερινού μάρκετινγκ!
Η δύναμη της νοσταλγίας στο marketing
Από THETOTALBUSINESS – 30 Ιανουαρίου, 2022
Σε έναν ταχέως εξελισσόμενο κόσμο, το να βυθίζεται κάνεις στο αίσθημα της νοσταλγίας είναι σαν να θυμάται τις παλιές καλές μέρες και η ανάμνηση από αυτές απομακρύνει την ανησυχία και το άγχος από την ζωή των ανθρώπων.
Στην εποχή της πανδημίας Covid-19, το marketing που αξιοποιεί τη νοσταλγία έχει γίνει ακόμα πιο διαδεδομένο. Πλέον, νοσταλγικό περιεχόμενο marketing μπορεί να εμφανιστεί στην τηλεόραση, στα social media, ακόμα και στο σούπερ μάρκετ. Οι εταιρείες έχουν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν οικείες τάσεις από το παρελθόν ως μέσο για να έχουν ισχυρή απήχηση στο κοινό τους.
Το 2022, η νοσταλγία φαίνεται να αποτελεί μεγάλη τάση. Καθώς μεγαλώνουμε, όλοι αναπτύσσουμε αγαπημένες αναμνήσεις από το παρελθόν. Άλλωστε οι εμπειρίες μας από το παρελθόν είναι αυτές που βοηθούν στην διαμόρφωση της προσωπικότητας και της ταυτότητάς μας. Ειδικά σε περιόδους άγχους, απομόνωσης ή αβεβαιότητας, οι άνθρωποι φαίνεται πως τείνουν να στρέφονται προς οικεία, γνωστά πράγματα που θυμίζουν καλύτερες εποχές.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη σχετικά με τον αντίκτυπο του Covid-19 στις επιλογές των καταναλωτών στον τομέα της ψυχαγωγίας, πάνω από τους μισούς βρίσκουν παρηγοριά στο να παρακολουθούν παλιές τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες και τραγούδια από τα νιάτα τους, ενώ χόμπι όπως η συλλογή καρτών Pokemon έχουν αυξηθεί κατακόρυφα σε προτίμηση. Επίσης, έρευνες δείχνουν ότι η νοσταλγία δίνει στη ζωή των ανθρώπων μια αίσθηση συνέχειας και αξίας.
Φαίνεται, λοιπόν, πως η νοσταλγία κατέχει υψηλή θέση όσον αφορά την απήχηση στους καταναλωτές σε συναισθηματικό επίπεδο. Αυτό την καθιστά ένα ισχυρό εργαλείο στο ρεπερτόριο marketing των επιχειρήσεων. Ειδικά στην περίπτωση των startups, που μπορεί να μην έχουν εκτεταμένη ή ιδιαίτερα γνωστή ιστορία και παρελθλον για να αξιοποιήσουν στο πλαίσιο εκστρατειών, το περιεχόμενο που προκαλεί μια ισχυρή συναισθηματική αντίδραση στο κοινό μπορεί να αποτελέσει έναν εξαιρετικό τρόπο προσέλκυσης πελατών.
Πώς μπορούν λοιπόν η νοσταλγία και η έμφαση στο συναίσθημα να αποτελέσουν αποτελεσματικό όπλο του marketing;
Αναφορά στην ιστορία της μάρκας ή στην ιστορία του ευρύτερου κλάδου
Για τις εταιρείες που υπάρχουν για αρκετά χρόνια είναι ευκολότερο να βασιστούν στην ιστορία τους για να δημιουργήσουν νοσταλγικές καμπάνιες. Ένα παράδειγμα αυτού, αποτελεί το Burger King, το οποίο, στο πλαίσιο του rebranging του, άλλαξε το λογότυπο του και τράβηξε την προσοχή των καταναλωτών.
Το γεγονός ότι οι νεοσύστατες επιχειρήσεις δεν έχουν μακρά ιστορία δε σημαίνει ότι οι δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τέτοιες στρατηγικές στο marketing τους. Οι startups είναι δυνατόν να οικοδομήσουν στρατηγικές νοσταλγίας αξιοποιώντας τις σπουδαίες εμπειρίες που είχαν οι πελάτες τους στον ευρύτερο κλάδο. Για παράδειγμα, το Spotify, δημιούργησε αίσθηση νοσταλγίας χωρίς κάν άμεσες συνδέσεις με τον κλάδο αξιοποιώντας την ταινία φαντασίας του 1984 Never Ending Story. Με αυτόν τον τρόπο η πλατφόρμα, η οποία ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα, το 2006, χρησιμοποίησε τη νοσταλγία από μια εποχή πριν από τη δημιουργία της.
Είναι, λοιπόν, δυνατό οι startups να δημιουργήσουν αναδρομές σε περασμένες εποχές χρησιμοποιώντας ως αναφορά μέχρι και απλά κοινές αναμνήσεις από τα χρόνια που διαμορφώθηκαν οι καταναλωτές.
Nοσταλγικό συναίσθημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τα social media μπορούν να αποτελέσουν έναν εξαιρετικό τρόπο για τις εταιρείες να αλληλεπιδρούν με εκατομμύρια καταναλωτές σε ένα περιβάλλον που οι ίδιοι έχουν επιλέξει. Με τις διάφορες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης να προσφέρουν πρόσβαση και σε διαφορετική δημογραφική ομάδα χρηστών, η δημιουργία εκστρατειών μπορεί να στοχεύσει κατάλληλα και αποτελεσματικά τους χρήστες.
Γενικά, τα social media αποτελούν σημαντικό εργαλείο για την ανάπτυξη μιας επιχείρησης. Μέσω αυτών, τα brands έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια όχι μόνο να προσεγγίσουν ένα πολύ πιο διευρυμένο κοινό, αλλά και, το σημαντικότερο, να δημιουργήσουν μία άλλου είδους, πιο προσωπική σχέση με τους πελάτες τους, να διατηρήσουν ζωντανή την παρουσία τους, να επικοινωνήσουν και να αλληλεπιδράσουν με το κοινό τους, να πουν την ιστορία τους.
Σε δίκτυα όπως το Facebook, το Instagram και το Twitter, προωθούνται συχνά νοσταλγικές αναμνήσεις, τις οποίες οι εταιρείες αξιοποιούν κατά τη δημιουργία εκστρατειών που επικεντρώνονται στην ενίσχυση της εμπλοκής στο διαδίκτυο. Σήμερα, πολλά hashtags επικεντρώνονται σε νοσταλγικά θέματα, όπως ίσως η πιο συνηθισμένη τάση που εξακολουθεί να είναι ισχυρή μετά από πολλά χρόνια, το #ThrowbackThursday.
Ένα καλό παράδειγμα εφαρμογής αυτής της στρατηγικής στα social media αποτελεί η βρετανική αλυσίδα σούπερ μάρκετ, Sainsburys. Η εταιρεία πρόσθεσε τη δική της εκδοχή στο δημοφιλές hashtag #10YearChallenge, προτρέποντας τους πελάτες να σχολιάζουν την κλίμακα των αλλαγών της εταιρείας σε βάθος χρόνου. Με αυτόν τον τρόπο, η εταιρεία έφερε το όνομά της στην επικαιρότητα για τους υπάρχοντες πελάτες, ενώ η δημοτικότητα του περιεχομένου σήμαινε ότι νέοι πελάτες το ανακάλυψαν ευκολότερα.
Το ίδιος μπορούν να κάνουν και οι startups. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του ψηφιακού marketing και, αξιοποιώντας τα throwbacks, μια μάρκα μπορεί να αποκτήσει εξαιρετικά επίπεδα έκθεσης, επιτρέποντας στους χρήστες να την ανακαλύψουν πολύ πιο γρήγορα.
Διαβάστε επίσης: Trends 2022 | Ο αναβαθμισμένος ρόλος των social media
Εποχιακά νοσταλγικά ερεθίσματα
Η εποχή με τους ισχυρότερους δεσμούς με τη νοσταλγία, ενδεχομένως, είναι τα Χριστούγεννα. Ωστόσο, αυτά τα συναισθηματικά θέματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ένα ευρύ φάσμα εποχιακών triggers που επιτρέπουν στο κοινό να θυμηθεί το παρελθόν με στοργικό και ελκυστικό τρόπο.
Για παράδειγμα, η Coca-Cola είναι μια μάρκα που δημιούργησε με επιτυχία μια δυναμική καμπάνια νοσταλγίας με τις χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις της “Holidays are coming”. Τα δεδομένα της YouGov για τη διαφημιστική αναγνωρισιμότητα δείχνουν ότι τεράστιες αύξήσεις στο engagement με τη μάρκα εμφανίζονται κατά την περίοδο των εορτών.
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιστάσεις μέσα στοn χρόνο, τις οποίες μπορούν να εκμεταλλευτούν τα brands και να προσαρμόσουν το περιεχόμενό τους σύμφωνα με τα εποχιακά ερεθίσματα νοσταλγίας, όπως το Πάσχα, ακόμα και η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών.
Διαβάστε επίσης: Το marketing νοσταλγίας και η ρετρό “επανάσταση”
Η πραγματική ουσία των νοσταλγικών καμπανιών
Είναι ζωτικής σημασίας να ληφθεί υπόψη ότι ο άμεσος στόχος των εκστρατειών που βασίζονται στη νοσταλγία δεν έχει να κάνει άμεσα με τις πωλήσεις προϊόντων. Οι νοσταλγικές καμπάνιες είναι πιο κατάλληλες για να προσφέρουν μια αξιομνημόνευτη και θετική εμπειρία στο κοινό, βοηθώντας το να οικοδομήσει ένα στοιχείο εμπιστοσύνης. Αυτές οι ανάλαφρες αναρτήσεις και ενέργειες μπορούν να βοηθήσουν να δημιουργηθεί ένας ντόρος γύρω από την επωνυμία μιας εταιρείας με τρόπο που δύναται να οδηγήσει σε βιώσιμη, μακροπρόθεσμη επιτυχία.
Photo by streethacker
Η «ειδωλολατρία του μεγάλου μεγέθους»..
Πρέπει να μιμούμαστε την φύση που δεν επιτρέπει σε ένα μοναδικό κύτταρο να γίνει πολύ μεγάλο!
*Schumacher E. F.(small is beautiful) 1911-1977.
*o Schumacher ήταν Γερμανός οικονομολόγος που καυτηρίαζε μέσα από τις εργασίες του αυτό που ο ίδιος ονόμασε «ειδωλολατρία του γιγαντισμού».
Σήμερα εξακολουθούν πολλοί θεωρητικοί οι οποίοι ενδέχεται να μην έχουν και πολύ στενή επαφή με την πραγματική ζωή να ασχολούνται και να υποστηρίζουν την ειδωλολατρία του μεγάλου μεγέθους.
Στους πραγματικούς ανθρώπους μέσα στον κόσμο της πραγματικής ζωής υπάρχει μια τρομακτική λαχτάρα και προσπάθεια να κερδίσουν, αν αυτό είναι καθόλου δυνατό, από την βολικότατα, την ανθρωπιά και την εύκολη διαχείριση του «μικρού».
Κυριακάτικη καφενοβιακή σύναξη στα Σκούρτα
