Σκόρπια περιβαλλοντικά λόγια

Γράφει ο Στέφανος Βογιατζής,
Δασοπόνος, MSc. in International Environmental Conventions

Θα μπορούσε να μου πει κάποιος ότι … το λέει και το τραγούδι …

«Μιλώ με τα ψηλά τ’ απάτητα βουνά και τους μιλώ για σένα
πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά σαν πέτρινα γεφύρια»

Για εμάς όμως, τους λάτρεις της φύσης, τους επαγγελματίες και συνάμα χομπίστες του φυσικού περιβάλλοντος οι πρόχειρες αποσπασματικές ενέργειες στην αντιμετώπιση απλών και κυρίως λογικών πράξεων που συντελούνται απαξιώνουν τη γενικότερη περιβαλλοντική εικόνα της Ελλάδας. Πρόκειται για το πρόγραμμα «Απάτητα Βουνά» που τίθενται σε καθεστώς αυστηρότατης προστασίας τα πρώτα 6 βουνά, με ορεινούς όγκους, που καταλαμβάνουν έκταση 1.000 τετρ. χιλιομέτρων. Σ΄αυτά απαγορεύεται η διάνοιξη οποιουδήποτε δρόμου, αλλά και η κατασκευή έργων, λες και το απαραίτητο για τη διαχείριση και προστασία των οικοσυστημάτων οδικό δίκτυο δεν μπορεί να κλείνει με μπάρες, ώστε να καθίστανται αδύνατη κάθε ανεπιθύμητη πρόσβαση στην περιοχή. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που απαιτηθεί για πολλούς και διάφορους λόγους η πρόσβαση, όπως σε περίπτωση πυρκαγιάς για παράδειγμα; Η πυκνότητα του δασικού οδικού δικτύου στα δασικά συμπλέγματα και τα κριτήρια που την ορίζουν αναφέρονται στη βιβλιογραφία. Με την πρόσβαση εξασφαλίζεται αποτελεσματικότερη διαχείριση, ανάπτυξη και προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης του ορεινού πληθυσμού, αλλά και ανάπτυξη του τουρισμού. 

Με προβληματίζει επίσης η μελλοντική έκταση του σχεδίου, αφού όπως δήλωσε ο υφυπουργός περιβάλλοντος το πρόγραμμα ενδέχεται να διευρυνθεί και σε άλλους ορεινούς όγκους, καθώς συλλέγονται στοιχεία για 55 οριοθετημένα … αδιατάρακτα φυσικά τοπία. Ακόμη στο υπουργείο περιβάλλοντος προχωρούν προγράμματα και για … απάτητες θάλασσες και δεν γνωρίζω τι άλλο θα προκύψει. Λόγοι βιοποικιλότητας και αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης το επιτάσσουν, ισχυρίζεται ο υφυπουργός. Μα είναι γνωστό ότι, πέραν της εθνικής δασικής νομοθεσίας, αυστηρότερης από πάρα πολλά άλλα κράτη, σχεδόν η μισή Ελλάδα έχει χαρακτηριστεί και ενταχθεί και στο ευρωπαϊκό προστατευτικό δίκτυο natura! Θα μπορούσε ίσως κάτω από μια λογική προσέγγιση και προκειμένου να δοθεί διέξοδο στο θέμα αυτό, να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα σε μια – δυο ειδικές περιπτώσεις που συγκεντρώνουν κάποιες σημαντικές παραμέτρους, ανεκτές σε τέτοιου είδους ενέργειες.

Οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ και τα διαδικτυακά μπουλούκια του συρμού ενθουσιάζονται από τέτοιες αποφάσεις. Τα σχέδια που ακολουθούνται κατά την άποψή μου επενδύουν στην ιδεολογία της περιβαλλοντικής «φούσκας» με πολλές καρδούλες και like. Μελλοντικά όμως θα αποδειχθούν ατελέσφορα και θα χρειαστεί να λογοδοτήσει η πατρίδα και να ζήσει την απαξίωση της εθνικής περιβαλλοντικής πολιτικής, καθώς δημιουργούνται υποχρεώσεις προς τους πάτρονες. Όσον αφορά την παρούσα κατάσταση, τα «κοράκια» σπεύδουν να λάβουν θέση στην περιβαλλοντική αυτή εξέλιξη για πλείστους λόγους. Αλλά και για λόγους τηλεθέασης θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν στο κοινό που τους παρακολουθεί φοβίες και ανασφάλειες, σχετικά με την παρούσα περιβαλλοντική απορρύθμιση και κυρίως τη χιλιο-τραγουδισμένη δήθεν τεράστια ζημιά που προκαλούν οι πράσινες ανεμογεννήτριες. Έτσι, με την πράξη αυτή αναμένεται οι ΜΚΟ και οι δήθεν οικολόγοι να στρώσουν κόκκινο χαλί και να υποδεχθούν αυτούς τους σχεδιασμούς με … κουαρτέτο εγχόρδων. Κάπως έτσι απαξιώνεται περαιτέρω η προσφορά της δασικής υπηρεσίας, όπως συνέβη και με την πυρόσβεση. Μετά τρεις δεκαετίες αποδεχόμαστε αμάσητα τη συμμετοχή τριψήφιου οσονούπω αριθμού εναέριων μέσων αεροπυρόσβεσης, ανυπολόγιστες ζημιές στη φύση και τους ανθρώπους και δυσβάσταχτο δημόσιο κόστος. 

Προσφέρονται δυστυχώς και άλλοι νόστιμοι περιβαλλοντικοί «λωτοί», όπως συμβαίνει για πολλές δεκαετίες. Ας συμφωνήσουμε όμως στο αυτονόητο, ότι οι δασικές υπηρεσίες είναι σε θέση να διαχειριστούν και να προστατεύσουν τα δασικά οικοσυστήματα, ακόμη και εκείνα που αποκαλούνται απάτητα. Ας τους δοθεί επιτέλους δύναμη και υπόσταση να αντιμετωπίσουν τις νομοθετικές αγκυλώσεις, τις εθνικές προσκολλήσεις στα παλαιά στερεότυπα, τις κλαδικές συντεχνίες, τις ψεκασμένες αντιλήψεις και την επιθετικότητα των social media. Να τους προσφερθούν τα απαραίτητα και κατάλληλα εργαλεία και είναι σίγουρο ότι θα πράξουν το καθήκον τους. Εξάλλου αυτή είναι η αποστολή τους. Στόχος τους το έργο της διαχείρισης και προστασίας να γίνει με τον καλύτερο τρόπο, σύννομα, με σημαντικά μικρότερο κόστος και ποιότητα στην ολότητά του. Η διαχείριση και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι υπόθεση του κράτους που οφείλει να εμπιστευθεί το έργο αυτό στις δημόσιες δασικές υπηρεσίες.

*Φωτογραφία από internet

Η ανακάλυψη του λαμπτήρα πυρακτώσεως συνήθως αποδίδεται στον Τόμας Έντισον, ο οποίος έλαβε και το σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 27 Ιανουαρίου του 1880. Ωστόσο, οι προσπάθειες για την υλοποίηση αυτής της ιδέας είχαν ξεκινήσει πολλά χρόνια νωρίτερα και από διάφορους ερευνητές.

Τα πρώτα αξιόλογα πειράματα έγιναν στη δεκαετία του 1860 από τον άγγλο φυσικό και χημικό Τζόζεφ Σουάν, ο οποίος επεδίωξε να κατασκευάσει λάμπες με νήμα άνθρακα, αλλά η επιτυχία είχε μικρή διάρκεια, αφού έπειτα από μερικά λεπτά το νήμα καταστρεφόταν. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, αποφάσισε να επαναλάβει τα πειράματά του, αξιοποιώντας μία νέα εφεύρεση, την αντλία υψηλού κενού. Ο Σουάν παρουσίασε την ηλεκτρική του λάμπα το 1879, αλλά διαπίστωσε ότι είχε αργήσει λίγο…

Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, ο Τόμας Έντισον είχε υποβάλει αίτηση ευρεσιτεχνίας για έναν όμοιο λαμπτήρα κενού. Την πρωτοχρονιά του 1879 παρουσίασε μια συστοιχία από 50 λαμπτήρες, οι οποίες έπαιρναν ρεύμα από μια γεννήτρια συνεχούς ρεύματος. Τρία χρόνια αργότερα άρχισε τη βιομηχανική παραγωγή τους στο ιδιόκτητο εργοστάσιο «Edison Lamp Company» στο Νιου Τζέρσεϊ, το οποίο είχε συγκροτήσει με ξένες χρηματοδοτήσεις. Στο μεταξύ, αντικατέστησε το νήμα άνθρακα από σκληρές ίνες γιαπωνέζικου μπαμπού.

Ο Σουάν είχε αρχίσει την κατασκευή λαμπτήρων στη Μ. Βρετανία από το 1880, επιλέγοντας ως νήμα πυρακτώσεως ίνες βαμβακιού, επεξεργασμένες με άνθρακα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Φυσικά, προς το παρόν, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η υγεία. Αλλά ελπίζουμε πως αυτό, με την βοήθεια της επιστήμης, θα ξεπεραστεί. Μετά τι γίνεται;

Μόλις ξεμπλέξουμε από τον κορονοϊό, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα σύνθετο θέμα που θα απειλεί ακόμα και την επιβίωση της χώρας. 

Θα είναι ένας συνδυασμός του δημογραφικού με το παραγωγικό.

Οι στατιστικές είναι εφιαλτικές. Αν συνεχίσουμε έτσι το 2050 θα είμαστε μια πολύ μικρή χώρα. Από την τρίτη θέση στα Βαλκάνια θα έχουμε πέσει στην πέμπτη.

Αυτό θα οφείλεται στην υπογεννητικότητα, (30% των νέων ζευγαριών δεν σκοπεύει να κάνει παιδιά – (ΔιαΝΕΟσις) στην μετανάστευση επιστημόνων προς το εξωτερικό και στην ανυπαρξία εμπλουτισμού του πληθυσμού με επιλογή ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Το τρίτο αυτό θέμα είναι ίσως το πιο καίριο. Τα πανεπιστήμιά μας παράγουν άχρηστους θεωρητικούς πτυχιούχους με προορισμό την ανεργία. Μέσες σχολές για τεχνικούς ελάχιστες και χαμηλού επιπέδου. Έτσι που ενώ έχουμε δεκάδες χιλιάδες ανέργους, οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν δεκάδες χιλιάδες κενές θέσεις!

Η αγορά υποφέρει. Την δεκαετία της κρίσης (2000-2010) πολλοί ξένοι τεχνίτες που εργάζονταν στην Ελλάδα έχασαν την δουλειά τους. Ξαναγύρισαν στην πατρίδα τους. Αυτή τη στιγμή θα ψάχνετε για καιρό αν χρειάζεστε έναν ηλεκτρολόγο ή ένα πλακά.

Έχω υπόψη μου ένα ζευγάρι. Ήρθαν στην Ελλάδα στην αρχή της δεκαετίας του 1990. Ο άνδρας ήταν σπουδαγμένος ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος, αλλά γι αυτόν ίσχυσε η αρχή: «δεν αναγνωρίζουμε πτυχία από την Αλβανία». Η σύζυγος είχε σπουδάσει δασκάλα. (Τώρα μιλάει άψογα Ελληνικά). Έκαναν όλες τις ενέργειες για να ενσωματωθούν. Βαφτίστηκαν Χριστιανοί, έκαναν θρησκευτικό γάμο. Με τις οικονομίες τους αγόρασαν ένα διαμέρισμα (τώρα το εξοφλούνε στην Τράπεζα). Στα δύο αγόρια τους – Έλληνες υπήκοοι χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ – έδωσαν αρχαία Ελληνικά ονόματα. Ο μεγαλύτερος ήδη τελείωσε τη στρατιωτική θητεία του. Πριν είχε αποφοιτήσει από ανώτερη σχολή ναυτιλιακών σπουδών.

Και οι δύο σύζυγοι είχαν κάνει αίτηση πριν έξη χρόνια στον Δήμο Αθηναίων για να πάρουν την ιθαγένεια. Τελικά η σύζυγος έλαβε μέρος …τον περασμένο Μάιο στον διαγωνισμό για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Πήρε βαθμολογία 95% (αμφιβάλλω αν οιοσδήποτε Έλληνας θα ξεπερνούσε το 70%). Από τότε οι τελικές αποφάσεις εκκρεμούν. Επρόκειτο να δώσουν και προφορικές συνεντεύξεις, αλλά τελικά ο κ. Βορίδης, (υπεύθυνος υπουργός) άλλαξε γνώμη και μάλλον δεν θα δοθούν. Εν τω μεταξύ πληρώνουν όλοι οι υποψήφιοι τέλος πολιτογράφησης – σαν άδεια παραμονής.

Αυτό σαν ένα μικρό παράδειγμα του πώς μεταχειρίζεται το Ελληνικό Κράτος τους ανθρώπους που θέλουν να γίνουν πολίτες του. Είναι χαρακτηριστικό πως ο σύζυγος του ζεύγους δεν ενδιαφέρθηκε πια να δώσει εξετάσεις – μετά από 22 χρόνια – γιατί  αισθάνεται ότι τους κοροϊδεύουν. 

Αλλά θα μου πείτε πως εδώ καταφέραμε να διώξουμε ένα ταλαντούχο Αλβανό συγγραφέα που έμαθε άπταιστα Ελληνικά, στα οποία έγραψε τα βιβλία του, που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Όπως είπε ο ίδιος (σε μία συνέντευξη στη Lifo): «Το αν βίωσα ή δεν βίωσα τον ρατσισμό αφορά μόνο εμένα. Το γιατί δεν έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα μετά από 25 χρόνια νόμιμης ζωής και εργασίας και δημιουργίας, πληρώνοντας φόρους και παράβολα, αυτό, νομίζω, δεν αφορά μόνο εμένα αλλά όλους όσοι θέλουν ακόμα να λέγονται πολίτες αυτής της χώρας».

Ο Γκάζμεντ Καπλάνι (το όνομά του) βρίσκεται τώρα στις ΗΠΑ προσκεκλημένος του Harvard. Εύκολα θα πάρει την Αμερικανική υπηκοότητα. Διαβάστε το «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων»…

Κάτι πρέπει να αλλάξει στην πολιτική του Ελληνικού κράτους αν θέλουμε να επωφεληθούμε από την τρίτη αυτή πηγή πληθυσμού. Οι Γερμανοί, που δέχθηκαν ένα εκατομμύριο ξένους, έχουν ήδη ενσωματώσει πάνω από τους μισούς.  

Και μην ξεχνάμε: εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι οφείλουμε τη σωτηρία μας σε δύο Τούρκους μετανάστες, που σπούδασαν στην Γερμανία, βρήκαν την φόρμουλα του εμβολίου RNA, και την έδωσαν στην Pfizer, (χωρίς να έχουν ακόμα υπογράψει συμβόλαιο…).

Αναρτήθηκε από Nikos Dimou στις Κυριακή, Ιανουαρίου 09, 2022

Πηγή: http://doncat.blogspot.com/

Το βαρύ χιόνι, το ελαφρύ χιόνι και τα δέντρα 

by dasarxeio

Σχηματική απεικόνιση της διαφοράς του βάρους των 3 κύριων κατηγοριών χιονιού: αφράτο (ξηρό), κανονικό και υγρό χιόνι. Το βάρος υπολογίζεται από τον όγκο και την πυκνότητα του χιονιού (~150 kg/m3 για το υγρό χιόνι). Επιμέλεια γραφικού Α. Μούστρης.

Όπως θα έχουμε παρατηρήσει οι περισσότεροι, η μορφή του χιονιού και η υφή τουμπορεί να διαφέρουν πολύ, τόσο κατά τη χιονόπτωση όσο και κατά τη χιονόστρωση. Τα διαφορετικά ήδη χιονιού έχουν και διαφορετικό βάρος. Όσο περισσότερο νερό περιέχει μέσα του το χιόνι, τόσο πιο βαρύ είναι όπως μπορούμε να δούμε και στο σχήμα παρακάτω το οποίο δίνει προσεγγιστικά το βάρος του χιονιού ανά τετραγωνικό μέτρο για 20 εκατοστά χιονόστρωσης.

Το αφράτο χιόνι (ονομάζεται και ξηρό) το οποίο παρατηρείται σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες (αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν) είναι το πιο ελαφρύ από όλα.

Το κανονικό χιόνι (σε ελαφρώς αρνητικές θερμοκρασίες) έχει προσεγγιστικά τριπλάσιο βάρος ανά τετραγωνικό μέτρο κάλυψης από αυτό του ξηρού αφράτου χιονιού.

Το υγρό χιόνι το οποίο παρατηρείται όταν οι θερμοκρασίες κοντά στο έδαφος κυμαίνονται κοντά στους μηδέν βαθμούς Κελσίου, είναι το βαρύτερο λόγω μεγαλύτερης περιεκτικότητας σε νερό και έχει προσεγγιστικά επταπλάσιο βάρος ανά τετραγωνικό μέτρο από αυτό του ξηρού αφράτου χιονιού.

Επομένως οι επιπτώσεις του ίδιου όγκου χιονιού που έχει επικαθήσει πάνω σε δέντρα και κατασκευές είναι πολύ πιο σημαντικές όταν το χιόνι είναι σε κάποιο βαθμό υγρό.

– Τι συνέβη από πλευράς θερμοκρασιών στην Αττική κατά τη διάρκεια της Μήδειας;

Αν συγκρίνουμε τις θερμοκρασίες που σημειώθηκαν στις βόρειες περιοχές της Αττικής στις μεγάλες χιονοπτώσεις των τελευταίων 20 ετών με βάση τις μετρήσεις του μετεωρολογικού σταθμού του ΕΑΑ στην Πεντέλη (σε 500 μέτρα υψόμετρο) βλέπουμε ότι:

• το 2002 (04-06/01) η ελάχιστη θερμοκρασία ήταν –5°C
• το 2004 (12-13/02) και το 2008 (17-18/02) η ελάχιστη θερμοκρασία ήταν -10°C
• την Τρίτη 16/02/2021 η ελάχιστη θερμοκρασία ήταν μόλις -2.7°C

Οι σχετικά υψηλότερες θερμοκρασίες της πρόσφατης χιονόπτωσης στο πλαίσιο της «Μήδειας» είχαν ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη παρουσία νερού στις νιφάδες χιονιού και επομένως με σημαντικά μεγαλύτερο βάρος ανά μονάδα επιφάνειας. Επιπροσθέτως, το υγρό χιόνι δεν παρασύρεται εύκολα από τους ανέμους που πνέουν κοντά στο έδαφος, και οι εντάσεις των ανέμων στις προηγούμενες κακοκαιρίες ήταν αρκετά πιο ισχυρές σε σύγκριση με την κακοκαιρία «Μήδεια».

– Μπορούμε να το προβλέψουμε εκ των προτέρων ;

Σε μεγάλο βαθμό ναι. Θα πρέπει να μην εστιάζουμε πλέον μόνο στο αν θα χιονίσει ή δεν θα χιονίσει αλλά και να τονίζουμε και την αναμενόμενη υφή του χιονιού και το ύψος χιονόστρωσης, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις προβλεπόμενες θερμοκρασίες όσο και τις πραγματικές (από τις μετρήσεις σταθμών) κατά τη διάρκεια του γεγονότος. Μια τέτοια προσέγγιση επιτρέπει να έχουμε μεγαλύτερη επαγρύπνηση για πιθανόν σοβαρότερα προβλήματα. Άλλωστε η διεθνής τάση στον τομέα της πρόγνωσης δεν είναι πλέον να δίνουμε μόνο πρόγνωση των καιρικών φαινομένων αλλά και πρόγνωση των πιθανών συνεπειών των φαινομένων.

Φυσικά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο στο βάρος του χιονιού, όπως η διάρκεια παραμονής του χιονιού σε μια επιφάνεια, η υγρασία και η θερμοκρασία σε ανώτερα στρώματα της τροπόσφαιρας, η συγκέντρωση αερολυμάτων, κλπ., παράγοντες που μπορούν να κάνουν τις επιπτώσεις της χιονόπτωσης και της χιονόστρωσης αρκετά πιο πολύπλοκες. Χρειαζόμαστε μετρητικούς σταθμούς για το ύψος του χιονιού στο έδαφοςπου θα συμπληρώνουν τις μετρήσεις των μετεωρολογικών σταθμών ώστε να μπορούμε να υπολογίζουμε την υφή, το ύψος και το βάρος του χιονιού. Τέλος, το υγρό χιόνι αποτελεί πολύ μεγάλο κίνδυνο εκδήλωσης χιονοστιβάδων στις ορεινές περιοχές, όπου αποτελεί συχνό φαινόμενο (πχ. στην Πίνδο) και στη χώρα μας μέχρι στιγμής απουσιάζουν οι μετρητές του ύψους χιονιού (με εξαίρεση μετρήσεις χιονιού που πραγματοποιούμε εδώ και 3 έτη στον Ψηλορείτη).

Σύνταξη άρθρου: Κ. Λαγουβάρδος, Β. Κοτρώνη και Σ. Ντάφης

Πηγή: meteo.gr

Από τύχη δεν πήγα χθες το πρωί σε αυτό το ραντεβού για το οποίο θα έπρεπε να πιάσω Αττική Οδό 

Φωτ. ΙΝΤΙΜΕΆγγελος Ρέντουλας25.01.2022 •

Από τύχη δεν πήγα χθες το πρωί σε αυτό το ραντεβού για το οποίο θα έπρεπε να πιάσω Αττική Οδό. Από τύχη, γιατί οι γενικές οδηγίες του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ήταν σαφείς στο λινκ που περιείχε η επείγουσα ειδοποίηση που άστραψε λίγη ώρα πριν στο κινητό: «Ταξιδέψτε κατά τη διάρκεια της ημέρας, προτιμώντας τις κεντρικές αρτηρίες και όχι τους δυσπρόσιτους και ερημικούς δρόμους».

Από τύχη δεν μετακινήθηκα και με ΜΜΜ, παρά τις οδηγίες του Υπουργείου να κάνουμε ακριβώς αυτό. Ελπίζω από τύχη να διάβασαν τις οδηγίες οι εγκλωβισμένοι της Αττικής Οδού και ιδίως το εδάφιο: «Μείνετε ήρεμοι και υπομονετικοί. O πανικός επιβαρύνει την κατάσταση».

Από τύχη είμαστε στα ζεστά αυτή τη στιγμή, έχουμε νερό, ρεύμα και ίντερνετ.

Θα γίνει πιο μαύρη η κριτική μου: από την ίδια τύχη δεν καήκαμε στο Μάτι, δεν πνιγήκαμε στην Καρδίτσα, δεν χάσαμε το σπίτι μας στη Βόρεια Εύβοια.

Από τύχη, σε καιρό ειρήνης, σε μια δυτική δημοκρατία, στην Ευρώπη του 2022. Πολλοί δεν ήταν τυχεροί. Παρά πολλοί.

Και έτσι, μετά από μια σειρά καθόλου τυχαίων γεγονότων, ζούμε φοβισμένοι, ανυπεράσπιστοι, χωρίς την ασπίδα θεσμών, διαχρονικώς δύσπιστοι προς αυτούς που θα έπρεπε να εργάζονται για να μην είμαστε φοβισμένοι και ανυπεράσπιστοι και δύσπιστοι. Η γενιά μου, των σαραντάρηδων, έχει ενσωματωμένα πια αυτά τα φίλτρα δυσπιστίας.  Ζούμε με στομωμένες τις αισθήσεις και την πικρή επίγνωση ότι οι θεμιτές ανάγκες μας ως πολιτών δεν μπορούν να καλυφθούν. Πως τα επώδυνα αποκτημένα ιστορικά δικαιώματά μας είναι στο έλεος μιας σφοδρής έστω κακοκαιρίας.

Και παρακολουθούμε από τις οθόνες μας απορημένοι, σε κατάσταση δημοκρατικού σοκ, το τηλεπαιχνίδι των ευθυνών. Η ψυχή μας, η ψυχή της κοινωνίας είναι ρημαγμένη.

Στα καθημερινά, στα απλά, στα αυτονόητα τούς θέλουμε τους κυβερνώντες. Ο ένας μετά τον άλλο μας κάνουν πατητή.

Επειγόμαστε να βγάλουμε τη μύτη μας πάνω από μια ελάχιστη στάθμη βεβαιότητας για κανονική ζωή.

Πηγή: kathimerini.gr