Τη χρήση φωτιάς ως κατασβεστικό μέσο υπαίθριων πυρκαγιών, μέθοδο γνωστή με τον όρο «αντιπύρ», προβλέπει τροπολογία που κατατέθηκε σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών και ψηφίσθηκε από τη Βουλή το βράδυ της Τετάρτης (23/3).

Οι ειδικότεροι όροι και οι προϋποθέσεις για τη χρήση φωτιάς από το Πυροσβεστικό Σώμα θα ορίζονται σε σχετική ΚΥΑ των συναρμόδιων υπουργείων. Η σχετική διάταξη αποτελεί το άρθρο 91 του τελικού κειμένου του νομοσχεδίου και αναμένεται η δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τις επόμενες ημέρες οπότε και θα γνωρίζουμε τον αριθμό του νόμου.

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή, ο υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, κ. Τουρνάς, ανέφερε ότι «η δυνατότητα χρήσης από το Πυροσβεστικό Σώμα της μεθόδου του αντιπυρός, θα επιφέρει σημαντικά οφέλη στο πεδίο της μάχης με τις φλόγες ιδίως μέσω της μεγαλύτερης αξιοποίησης αντιπυρικών ζωνών. Σύμφωνα και με την παγκόσμια πυροσβεστική πρακτική η χρήση της φωτιάς για την αντιμετώπιση υπαίθριων πυρκαγιών είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, εφόσον επικρατούν οι κατάλληλες συνθήκες και εφαρμόζεται με τον προβλεπόμενο τρόπο με χρήση ειδικών εμπρηστικών εργαλείων από έμπειρο και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό.

Η Μάχη της Ιβοζίμα

Μία από τις φονικότερες μάχες και μία από τις μεγαλύτερες αμφίβιες επιχειρήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Διεξήχθη στο νησί Ιβοζίμα της Ιαπωνίας το Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1945 μεταξύ Αμερικανικών και Ιαπωνικών δυνάμεων και εντάσσεται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα στο θέατρο του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιβοζίμα σημαίνει «Νησί του θείου» στα ιαπωνικά, εξαιτίας των θειούχων κοιτασμάτων που υπάρχουν στο μικρό αυτό ηφαιστειογενές νησί. Η έκτασή του είναι 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα, όσο το μέγεθος των δικών μας Αντικυθήρων. Ανήκει στη συστάδα νήσων Ογκασαβάρα και απέχει 650 ναυτικά μίλια νότια του Τόκιο. Κύριο μορφολογικό χαρακτηριστικό του είναι το βουνό Σουριμπάτσι, ύψους 166 μέτρων.

Στις αρχές του 1945 οι Αμερικανοί είχαν το πάνω χέρι στις επιχειρήσεις στο Μέτωπο του Ειρηνικού. Έχοντας καταλάβει τα νησιά Μάρσαλ και Μαριάνες, μπορούσαν να εξαπολύουν επιθέσεις στην ενδοχώρα της Ιαπωνίας με τα στρατηγικά βομβαρδιστικά Β-29. Οι ιαπωνικές δυνάμεις είχαν υποστεί σημαντικές απώλειες, τόσο στο ναυτικό, όσο και στην αεροπορία τους.

Μετά τις εξελίξεις αυτές, το ιαπωνικό επιτελείο αποφάσισε να κρατήσει πάση θυσία τα νησιά Ογκασαβάρα. Τυχόν απώλειά τους θα διευκόλυνε τις αεροπορικές επιδρομές των Αμερικανών, θα αποσυνέθετε την πολεμική παραγωγή και θα προκαλούσε πτώση του ηθικού του λαού.

Ειδικότερα, στην Ιβοζίμα υπήρχε ραντάρ εγκαίρου προειδοποιήσεως και δύο αεροδιάδρομοι. Οι Αμερικάνοι εποφθαλμιούσαν το νησί, επειδή το χρειάζονταν ως προγεφύρωμα για την επικείμενη επιχείρησή τους στην Οκινάβα, αλλά και γιατί τα ιαπωνικά αεροπλάνα που στάθμευαν εκεί παρενοχλούσαν τα Β-29. Η ιδέα για την κατάληψη της Ιβοζίμα ανήκε στο ναύαρχο Τσέστερ Νίμιτζ, ενώ ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ διαφωνούσε, επιδιώκοντας την κατάληψη της Φορμόζας (σημερινής Ταϊβάν).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/