– ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΦΟΥΣ!
By Sarant
Πριν από 40 περίπου χρόνια είχα δει μια ολοσέλιδη σειρά από γελοιογραφίες του μέγιστου Ράιζερ (Ρεζέρ τον λένε οι Γάλλοι), που από τότε ψάχνω μάταια να την ξαναβρώ. Ο τίτλος ήταν μακροσκελής, κάτι σαν: Απήγαγαν τον εγγονό του βασιλιά της σοκολάτας, ο βασιλιάς των μακαρονιών ανησυχεί. Στο πρώτο καρέ δυο ηλικιωμένες κυρίες διαβάζουν για την απαγωγή του παιδιού, ενώ ένας ακόμα πιο ηλικιωμένος κύριος παρακολουθεί. Οι κυρίες εξοργίζονται:
– Τους απαγωγεις παιδιών πρέπει να τους τουφεκίζουν, λέει η πρώτη.
– Όχι μόνο, να τους βασανίζουν με πυρωμένο σίδερο, πλειοδοτεί η δεύτερη.
Η πρώτη αντιπροτείνει κάποιο ακόμα χειρότερο βασανιστήριο, ξέρω γω να τους γδέρνουν ζωντανούς, ενώ η δεύτερη κάνει πάλι ρελάνς με κάτι πιο φρικτό.
Τότε, ο κυριούλης ρωτάει όλο απορία: Σε ποιους θέλετε να τα κάνετε αυτά τα βασανιστήρια;
– Στους απαγωγείς παιδιών, ουρλιάζει η πρώτη. Αλλά ο κυριούλης είναι βαρήκοος.
– Στους εκτροφείς στρειδιών; Και τι σας έφταιξαν;
Οι δυο γηραιές κυρίες συνεχίζουν να φαντάζονται φρικτές τιμωρίες για τους κακούργους κι ο κυριούλης ρωτάει πάλι:
– Ποιους θέλετε να τιμωρήσετε;
– Τους απαγωγείς παιδιώωωωων! ξελαρυγγιάζεται η μία.
– Τους κατασκευαστές σπιτιών; Γιατί;
Οι κυρίες ξαναπιάνουν το γαϊτανάκι των πιθανών και απίθανων μαρτυρίων και όσο τα λένε, τόσο περισσότερο διεγείρονται, αλλά ο γέρος δεν παραιτείται:
– Σε ποιους θέλετε να τα κάνετε όλα αυτά;
Οπότε και οι δυο τους, εν χορώ:
– ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΦΟΥΣ!
Πηγή: sarantakos,Wordpress.com
ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ*
Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη. Η τέχνη του διαβάσματος έγκειται στο να ξέρεις ποιες σελίδες να πηδήξεις!!
* Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος. Από το 1975 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.
Φιλόθεος Φάρος
Πολλοί γονείς προετοιμάζουν τα παιδιά τους για μία πραγματικότητα, η οποία δεν υπάρχει, δηλ. με το να πραγματοποιούν τις επιθυμίες τους, να τα κανακεύουν υπερβολικά, να τα κάνουν να πιστεύουν ότι είναι πρίγκιπες-πριγκίπισσες κι ο κόσμος είναι εδώ, για να τα ικανοποιεί. Τα παιδιά, λοιπόν, μαθαίνουν να παίρνουν, να παίρνουν, να παίρνουν, αλλά δεν έχουν ιδέα, ως ενήλικες αργότερα, τι σημαίνει να δίνουν.
Η ηλικία των γυναικών είναι ένα ρολόι που στα μικρά χρόνια πάει μπροστά και στα μεγάλα πίσω!!!
Gina Lollobrigida, Ιταλίδα ηθοποιός
Η ζωή μας εξελίσσεται με τις ερωτήσεις ή με τις απαντήσεις;
Πιστεύω με τις ερωτήσεις, δεν υπάρχουν απαντήσεις. Αυτό που ψάχνουμε όταν σκεφτόμαστε είναι να βρούμε νέες ερωτήσεις, αυτές μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε.
Η ερώτηση σε βάζει σε ένα χώρο καινούργιο, τελείως άγνωστο, οι απαντήσεις σχεδόν είναι πάντα μέτριες, προτιμότερη μια καλή ερώτηση, παρά μια κακή απάντηση.
Βασίλης Αλεξάκης, συγγραφέας
Provable Truths
Provable Truths της Μαριάννας Σκυλακάκη
Καλησπέρα και καλό μήνα! Μας λείψατε. Όπως πάντα όταν το newsletter της αθηΝΕΑς βρίσκεται σε φάση διαλείμματος/rebooting, η ανάγκη να σχολιάσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις γίνεται πιο επιτακτική κάθε μέρα που περνάμε μακριά σας. Πόσο μάλλον όταν οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές όσο μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.
Ξεχωρίζω για το πρώτο editorial της νέας αυτής σεζόν την πρόταση εξαγοράς του Twitter από τον δισεκατομμυριούχο CEO της Tesla και της SpaceX Elon Musk για τρεις λόγους.
Πρώτον, γιατί όποιος εξακολουθεί να υποτιμά τη δύναμη ενός κοινωνικού δικτύου να επηρεάζει κοινωνικά φαινόμενα, εκλογικά αποτελέσματα, ακόμη και το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας σε ένα κομβικό σταυροδρόμι, εκτιμώ ότι πλανάται.
Δεύτερον, γιατί, ως εκ τούτου, το καθεστώς ιδιοκτησίας αλλά και η κατεύθυνση που θα πάρει ένας τέτοιος γίγαντας του διαδικτύου μας αφορούν όλους. Το ότι συζητάμε ως παρατηρητές και δεν μπορούμε να ελέγξουμε αποτελεσματικά τη δράση των κοινωνικών δικτύων είναι μια αποτυχία και της ελεύθερης αγοράς αλλά και των θεσμών μας.
Τρίτον, γιατί το να έχει ένας άνθρωπος, όσο ευγενείς και αν είναι οι προθέσεις του (τις οποίες δεν εξετάζω επί του παρόντος), τόση ισχύ είναι κάτι που οφείλει να μας προβληματίσει έντονα.
Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη που σύντομα, με την εξαγορά του Twitter, θα είναι ακόμη ισχυρότερος, έχει καταφέρει, πράγματι, εντυπωσιακά επιτεύγματα. Έτσι, αναπόφευκτα, έχει την αίσθηση ότι μπορεί να λύσει –και– αυτό το μεγάλο ζήτημα της ανεξέλεγκτης (όχι ελεύθερης) έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα.
Ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του. Aξίζει, λοιπόν, να μπείτε, έστω για λίγο, στο μυαλό του, βλέποντας τη συνέντευξη που παραχώρησε προ εβδομάδων στη σκηνή του παγκόσμιου συνεδρίου του TED στο Βανκούβερ.
«Το γιατί των πραγμάτων είναι πολύ σημαντικό», μας λέει ο Musk, και θα συμφωνήσω. Το γιατί θέλει ο Musk να αγοράσει και να ελέγξει το Twitter έχει σημασία και, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει να κάνει με «τη λειτουργία της δημοκρατίας» και με το γεγονός ότι το ρίσκο που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα (civilizational risk) «μειώνεται όσο περισσότερο μπορούμε να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη που απολαμβάνει το Twitter ως δημόσια πλατφόρμα».
Είμαι σίγουρη ότι θα σας κάνουν εντύπωση κι άλλα πολλά από όσα λέει. Για μένα το πιο ενδιαφέρον, και το πιο ενδεικτικό του ρίσκου που συνεπάγεται η εξαγορά του Twitter από τον ίδιο, είναι η ανάγκη του να αναζητά τις «αποδείξιμες αλήθειες του σύμπαντος», μελετώντας τη φυσική και τη θεωρία της πληροφορίας, καθώς και η «εμμονή» του, όπως δηλώνει, με την «αλήθεια».
Αν κάτι θα έπρεπε να έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια είναι ότι, σε αντίθεση με τη φυσική ή τη μηχανική, στις ανθρώπινες κοινωνίες η «αλήθεια» είναι μια πολύ πιο σύνθετη έννοια. Το Twitter αποτελεί ένα σύστημα που χτίζεται και συντηρείται από μηχανικούς, αλλά φιλοξενεί ανθρώπους, ιδέες, απόψεις. Οι «αποδείξιμες αλήθειες» πάνω στις οποίες έχτισε την εντυπωσιακή καριέρα του ο Musk δίνουν τη θέση τους σε μια χαοτική υποκειμενικότητα, την οποία δεν διατίθεται να δαμάσει, αλλά προτίθεται να απελευθερώσει από κάθε περιορισμό.
Γι’ αυτό και όλο αυτό είναι μια πάρα μα πάρα πολύ κακή ιδέα. Επειδή όμως από ιδέα σύντομα, σχεδόν αναπόφευκτα, θα γίνει πραγματικότητα, εύχομαι βαθιά να έχω άδικο.
Στο σπηλαιοβάραθρο της Μαζαρέκας
2015
Εταιρική συνάντηση
Γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα στην εξοχή και όχι στις πόλεις
Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε ένα φυσικό και όχι αστικό περιβάλλον φαίνεται πως έχουν «καλωδιώσει» έτσι τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ώστε ενστικτωδώς ακόμα και σήμερα να προτιμά τη γαλήνη της εξοχής παρά τη σύγχυση των πόλεων ακόμα και αν έχει γεννηθεί σε αυτές, αναφέρει νέα έρευνα Βρετανών ψυχολόγων.
Η νέα μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες που δείχνουν ότι τα φυσικά περιβάλλοντα ασκούν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική – νοητική υγεία των ανθρώπων, αναφέρει η Independent, στην οποία μιλά ο επικεφαλής της έρευνας Ιαν Φράμπτον, ο οποίος εξηγεί πως χρησιμοποίησαν την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης του εγκεφάλου για να καταγράψουν τη νευρωνική δραστηριότητα μιας ομάδας εθελοντών που έβλεπαν είτε ειδυλλιακά τοπία στη φύση, είτε εικόνες από τη ζωή σε μια μεγαλούπολη.
Η έρευνα έδειξε ότι η περιοχή του ανθρώπινου εγκέφαλου που σχετίζεται με τη γαλήνια ηρεμία, ενεργοποιείται αυθόρμητα πολύ γρήγορα στη θέα της εξοχής και ενός αγροτικού τοπίου. Αντίθετα, στη θέα ενός αστικού περιβάλλοντος, δραστηριοποιείται -και μάλιστα με σημαντική καθυστέρηση- η εγκεφαλική περιοχή που εμπλέκεται στην επεξεργασία των πολύπλοκων οπτικών ερεθισμάτων, καθώς ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις ακριβώς βλέπει στο οπτικό πεδίο του.
Όπως είπε ο Ιαν Φράμπτον, «όταν ο εγκέφαλος κοιτάζει αστικά περιβάλλοντα, αναγκάζεται να κάνει πολλή δουλειά γιατί δεν ξέρει τι είναι αυτό που βλέπει. Ο εγκέφαλος δεν έχει μια άμεση και φυσική αντίδραση κι έτσι πρέπει να κάνει πυρετώδεις επεξεργασίες, οπότε, καθώς αναρωτιέται: «Τι ακριβώς βλέπω;», ενεργοποιείται το τμήμα του που ασχολείται με την οπτική πολυπλοκότητα. Ακόμα κι αν κάποιος έχει ζήσει στην πόλη όλη τη ζωή του, φαίνεται πως ο εγκέφαλός του συνεχίζει να μην ξέρει απόλυτα τι να κάνει με αυτές τις πληροφορίες, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στην οπτική επεξεργασία».
Ο Βρετανός ψυχολόγος επεσήμανε πως οι αγροτικές εικόνες της υπαίθρου παράγουν μια «πολύ πιο ήπια» αντίδραση σε ένα τελείως διαφορετικό τμήμα του εγκεφάλου. «Δημιουργείται μια πολύ μικρότερη αντίδραση στο στεφανιαίο σύστημα, μια πολύ αρχαιότερη εξελικτικά περιοχή του εγκεφάλου, την οποία οι άνθρωποι μοιράζονται με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους».
Μάλιστα, αυτή η διαφορά αντίδρασης του εγκεφάλου δεν φαίνεται να είναι αισθητικής φύσης, αφού, όπως έδειξαν τα πειράματα, λαμβάνει χώρα ακόμα κι όταν οι άνθρωποι βλέπουν είτε πολύ ωραία αστικά περιβάλλοντα, είτε πολύ βαρετές εξοχές.
Ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Μάικλ Ντεπλέτζ, σχολίασε ότι οι κάτοικοι των πόλεων, βαθιά μέσα τους, μπορεί να υποφέρουν όπως τα ζώα που είναι αιχμάλωτα σε κλουβιά. Είναι ενδεικτικό, όπως είπε, ότι η μαζική μετακίνηση των ανθρώπων από την ύπαιθρο στις πόλεις έχει συνοδευθεί από «μια απίστευτη αύξηση της κατάθλιψης και των διαταραχών συμπεριφοράς». Η αιτία, ανέφερε, είναι ότι «έχουμε παραμελήσει τη σχέση που τα ανθρώπινα όντα έχουν με το (φυσικό) περιβάλλον τους και το πόσο ισχυρά συνδεδεμένοι είμαστε με αυτό».
by Αντικλείδι , https://antikleidi.com