«Πολλά περιβόλια είναι στην περιοχή της Αθήνας σωστοί παράδεισοι.
Στην Κολοκυνθού, στα Σεπόλια, στα Λιόσια και στο Μενίδι, στον Βουρλοπόταμο και στην Καλλιθέα καλλιεργούνται μεγάλες εκτάσεις με λαχανικά και το πρωί όλα αυτά πηγαίνουν στο παζάρι για να διατεθούν στους μανάβηδες.
Το καλοκαίρι η ντομάτα και τα κολοκυθάκια κυριαρχούν. Υπάρχουν και πολλά φρούτα, που επίσης προέρχονται από τα περιβόλια της Αθήνας.
Πλούσια τα ελέη.
Νόστιμα όλα, τα μαγειρεύεις και μοσχοβολάνε οι μπάμιες, τα φασολάκια.
Τα παντζάρια.
Δεν υπάρχουν λιπάσματα.
Οι κοπριές το φυσικό λίπασμα είναι το μυστικό της επιτυχίας.
Η Πατησιώτικη πατάτα είναι σωστό γλύκισμα.
Τα Κηφισιώτικα κεράσια αληθινή πανδαισία.
Το ίδιο και οι φράουλες.
Ωραία λαχανικά παράγει και το Χαλάνδρι.
Οι Μαρουσιώτες περιβολαραίοι φημίζονται επίσης για την παραγωγή τους.
Το καλοκαίρι υπάρχουν στην αγορά ωραία σταφύλια. Κυριαρχούν τα σαββατιανά που κατεβάζουν οι ίδιοι οι παραγωγοί με τα γαϊδουράκια τους και γυρίζουν τις γειτονιές της Αθήνας για να τα διαθέσουν.
Ακόμη πιο νόστιμοι είναι οι ροϊδίτες που έρχονται από τα Μεσόγαια.
Τα Σπάτα, το Κορωπί, το Λιόπεσι και το Μαρκόπουλο κρατάνε πάντα τα σκήπτρα της παραγωγής σταφυλιών και μούστου για την περίφημη ρετσίνα».

Προσθέτω πως και στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις γειτονιές της, κατέβαιναν από το Μενίδι για να πουλήσουν την πραμάτεια τους παραγωγοί – και στην πόλη μας είχαμε, εκτός από τους μανάβηδες (Καμαρόπουλο στην πλατεία Πατριάρχου, Λευτέρη στην πλατεία Κωνσταντινουπόλεως) με δικό τους μαγαζί και πλανόδιους όπως ήταν οι Βασιλείου, που έδρευαν ωστόσο στην Τράλλεων, όπου είχαν μάντρα και πώλησης ξύλων και κάρβουνου κωκ για τις σόμπες.

( «Η Αθήνα του Μεσοπολέμου» / Κώστας Π. Παντελόγλου )

Στις 5 Μαΐου 2010, ύστερα από κάλεσμα της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ, χιλιάδες έλληνες βγήκαν στους δρόμους σε όλη τη χώρα, αντιδρώντας στα σκληρά οικονομικά μέτρα που είχε αναγγείλει τρεις ημέρες νωρίτερα ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ενόψει της ψήφισης του Α’ Μνημονίου από τη Βουλή στις 6 Μαϊου.

Στην Αθήνα έγινε μία από τις μαζικότερες συγκεντρώσεις και πορείες, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 150.000 πολίτες, κατά τους πιο μέτριους υπολογισμούς. Κι ενώ οι διαδηλωτές κατευθύνονταν μέσω της οδού Σταδίου στη Βουλή, άγνωστοι κουκουλοφόροι αποκόπηκαν από την πορεία και πέταξαν βόμβες μολότοφ και εύφλεκτο υλικό μέσα στο υποκατάστημα της τράπεζας Μαρφίν-Εγνατία, επί της οδού Σταδίου 23, το οποίο στεγαζόταν σ’ ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο. Παρότι είχε κηρυχθεί απεργία από τα συνδικαλιστικά τους σωματεία, οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος εργάζονταν κανονικά.

Το κτίριο λαμπάδιασε αμέσως, με αποτέλεσμα τρεις υπάλληλοι της τράπεζας να χάσουν τη ζωή τους. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών (έγκυος 4 μηνών), ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, εγκλωβίστηκαν από τις φλόγες στον 3ο όροφο του κτιρίου και πέθαναν από ασφυξία. Πέντε υπάλληλοι διασώθηκαν από την Πυροσβεστική, ενώ οι υπόλοιποι κατάφεραν να εξέλθουν σώοι. Την ίδια ώρα εμπρηστική επίθεση δέχτηκε το βιβλιοπωλείο «Ιανός», που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το υποκατάστημα της Μαρφίν.

Η είδηση για τον φονικό εμπρησμό της Μαρφίν πάγωσε το πανελλήνιο, ενώ ομόθυμη ήταν η καταδίκη του πολιτικού κόσμου. Για «ωμή δολοφονική ενέργεια» έκανε λόγο ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ενώ το ΚΚΕ το χαρακτήρισε «έγκλημα με στόχο την τρομοκράτηση του λαού, τη συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων, της αντιλαϊκής πολιτικής».

Οι έρευνες των αρχών κινήθηκαν προς δύο κατευθύνσεις: στη σύλληψη των δραστών και στις ευθύνες των υπευθύνων της τράπεζας σχετικά με τα μέτρα ασφαλείας. Η σύλληψη των δραστών αποδείχτηκε γρίφος για την αστυνομία και μέχρι σήμερα στοιχειώνει την τραγωδία.

Δύο χρόνια αργότερα, οι υπεύθυνοι της τράπεζας, που ανήκε στον επιχειρηματία και δικηγόρο Ανδρέα Βγενόπουλο, οδηγήθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, με τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας και των σωματικών βλαβών εξ αμελείας, λόγω των σημαντικών παραλείψεων στα μέτρα ασφαλείας.

Το δικαστήριο έκρινε ενόχους τον διευθύνοντα σύμβουλο της Marfin, Κωνσταντίνο Βασιλακόπουλο, τον υπεύθυνο ασφαλείας του κτιρίου, Εμμανουήλ Βελονάκη και τη διευθύντρια του καταστήματος Άννα Βακαλοπούλου, ενώ αθώωσε την υποδιευθύντρια του καταστήματος, Αναστασία Κούκου. Στις 22 Ιουλίου 2013, οι τρεις κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, οι δύο πρώτοι 22 ετών και η Βακαλοπούλου 5 ετών κι ενός μήνα, για τις ανθρωποκτονίες από αμέλεια τριών υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων και της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου και τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων.

Όσον αφορά στις έρευνες για τους δράστες του εμπρησμού του υποκαταστήματος της Μαρφίν και του βιβλιοπωλείου «Ιανός», προσήχθησαν σε δίκη ο Θεόδωρος Σίψας και ο Παύλος Αντρέεβ, οι οποίοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Στις 31 Οκτωβρίου 2016 αθωώθηκαν ομόφωνα από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο (Κακουργιοδικείο), καθώς δεν προέκυψε κανένα στοιχείο εις βάρος τους.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

 

Έλεγε ένας Αμερικάνος μουσικός ότι «η μοναξιά προσθέτει ομορφιά στην ζωή. Δίνει μια ιδιαίτερη απόχρωση στα ηλιοβασιλέματα και κάνει το νυχτερινό αέρα να μυρίζει καλύτερα». Τι είναι για εσάς η μοναξιά;

Πολύ ωραία το είπε. Κοίταξε, μοναξιά είναι η αφετηρία κάθε δημιουργίας. Χωρίς αυτή δεν γίνεται τίποτα. Δεν είναι η δημιουργία προϊόν διαλόγου, αλλά μοναξιάς, είναι μια μοναχική πρωτοβουλία. Σε παρηγορεί, σου δίνει μια χαρά. Εγώ ζω με τα πρόσωπα των βιβλίων μου, για αυτό θεωρώ το γράψιμο μια μοναξιά με παρέα.

Βασίλης Αλεξάκης, συγγραφέας

Χρόνια πολλά!!!

Το Κρίνο της κοιλάδας, ή Μυγκέ, ή Κονβαλλάρια η Μαγιάτικη ή το «Δάκρυ της Παναγιάς», είναι ένα από τα πιο αγαπημένα λουλούδια του Μάη γεμάτο συμβολισμούς και παραδόσεις. Το όνομά του (Μuguet) είναι γαλλικό και στη Γαλλία την Πρωτομαγιά προσφέρεται ως σύμβολο καλής τύχης και φροντίδας. 

Είναι ένα λιλιπούτειο αλλά εντυπωσιακό λουλούδι που στην πραγματικότητα ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. Είναι γνωστό για το γλυκό του άρωμά από τα λευκά άνθη σαν κουδουνάκια που διαθέτει, συνήθως σε λευκό χρώμα. Ανθίζει τον Μάιο, και γι’ αυτό συχνά αναφέρεται και ως το κρίνο του Μαΐου.

Σύμφωνα με τη παράδοση υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του. Είτε εμφανίστηκε από τα δάκρυα της Εύας όταν ο Θεός την εξόρισε από τον Κήπο της Εδέμ, ή από τα δάκρυα της Παναγίας όταν είδε τον Ιησού πάνω στον σταυρό.

Καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά το 1420 και είναι ενδημικό της Ευρώπης και της Ασίας. Μεταδίδει μια αίσθηση ευτυχίας, χάρης και εκτίμησης, αλλά και ρομαντισμού.

Το 1561 ο Κάρολος το προσέφερε στους συγγενείς του για καλή τύχη. Ήταν το αγαπημένο λουλούδι του Κριστιάν Ντιόρ Dior και το 1956 η γαλλική εταιρεία παρήγαγε ένα άρωμα με την ιδιαίτερη μυρωδιά του. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το κρίνο της κοιλάδας συνδέθηκε με την Ημέρα της Πρωτομαγιάς, ενώ πριν από κάποιες δεκαετίες οι Γάλλοι το πρόσφεραν στην αγαπημένη τους την 1η Μαΐου για να εκφράσουν την αγάπη τους, σε μια παράδοση γνωστή ως «La Fête du Muguet», αναφέρει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα στο Τruly blog.

Θεωρείται σύμβολο καλής τύχης και ευτυχίας και είναι το αγαπημένο λουλούδι για τις νύφες. Σύμφωνα με τη Vogue υπήρχε στις γαμήλιες ανθοδέσμες της Όντρεϊ Χέπμπορν, της Γκρέις Κέλι, της Κλόντια Σίφερ, της πριγκίπισσας Νταιάνα και της Κέιτ Μίντλετον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η πρώτη αεροπορική τραγωδία με θύμα ποδοσφαιρική ομάδα. Συνέβη στις 4 Μαΐου του 1949, όταν το αεροπλάνο που μετέφερε τη μεγάλη Τορίνο, προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα του Τορίνου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους όλοι οι επιβαίνοντες ποδοσφαιριστές της.

Η Τορίνο κυριαρχούσε στο ιταλικό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’40 και ήταν μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, όπου τη βιομηχανική πόλη του ιταλικού βορρά εκπροσωπεί η μεγάλη της αντίπαλος, η Γιουβέντους. Η «γκρανάτα» βάδιζε ακάθεκτη για το πέμπτο της πρωτάθλημα μέσα στη δεκαετία, καθώς τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος είχε τέσσερις βαθμούς περισσότερους από την Ίντερ και έξι από τη Μίλαν.

Στις 3 Μαΐου του 1949 αντιμετώπισε στη Λισαβώνα την Μπενφίκα, σ’ ένα φιλικό παιγνίδι προς τιμήν του άσου των «αετών» Φρανσίσκο Φερνάντεζ, που αποχωρούσε από την ενεργό δράση. Κατά την επιστροφή της αποστολής στο Τορίνο, το αεροπλάνο, τύπου Fiat G-212, της εταιρείας Avio Linee Italiane (θυγατρική της FIAT), έπεσε σε ομίχλη λίγο προτού προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Τορίνου και προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα, που υψώνεται στα νότια της πόλης και συνετρίβη.

Από τους 31 επιβαίνοντες (4 μέλη του πληρώματος, 3 δημοσιογράφοι, 18 ποδοσφαιριστές, 6 παράγοντες και μέλη του τεχνικού επιτελείου) κανείς δεν επέζησε. Ανάμεσα στους νεκρούς συμπεριλαμβάνονταν σπουδαία ονόματα του ιταλικού ποδοσφαίρου της εποχής εκείνης, όπως οι διεθνείς Βαλέριο Μπατσικαλούπο, Βαλεντίνο Ματσόλα (πατέρας του μετέπειτα σπουδαίου μέσου της Ίντερ Σάντρο Ματσόλα), Άλντο Μπαλαρίν και Ρούμπενς Φαντίνι. Μόνο δύο ποδοσφαιριστές φάνηκαν τυχεροί, καθώς δεν ταξίδεψαν στη Λισαβώνα: ο Σάουρο Τομά, που ήταν τραυματίας και ο Λουίτζι Τζουλιάνο (προπονητής του Αιγάλεω την περίοδο 1966-1967), που δεν πρόλαβε να βγάλει διαβατήριο.

Η Ίντερ και η Μίλαν, που διεκδικούσαν τον τίτλο, ζήτησαν το πρωτάθλημα να κατακυρωθεί στην Τορίνο. Η ομοσπονδία διαφώνησε και στους τέσσερεις εναπομείναντες αγώνες, η αποδεκατισμένη Τορίνο χρησιμοποίησε υποχρεωτικά την ομάδα των νέων. Το ίδιο έκαναν και οι αντίπαλοί της σε ένδειξη σεβασμού. Οι Τορινέζοι μπορεί να κέρδισαν και τους τέσσερεις αγώνες και να ανακηρύχθηκαν πανηγυρικά πρωταθλητές Ιταλίας, αλλά δεν ξανάγιναν ποτέ η μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’40.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/