Συντάκτης: Kostas Bertsias

Στα ανώτερα όρια της η στάθμη της Τεχνητής Λίμνης Μόρνου στα μέσα της Άνοιξης του 2022

Πηγή: climatebook

Σημαντική αύξηση της στάθμης της Τεχνητής Λίμνης του Μόρνου παρατηρείται τον τελευταίο μήνα σε σύγκριση με το περασμένο φθινόπωρο και χειμώνα. Σύμφωνα με δορυφορικές παρατηρήσεις η αύξηση στη συνολική έκταση της επιφάνειας λίμνης ξεπέρασε τα 5 km².

Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψιν τα δορυφορικά δεδομένα που επεξεργάστηκε το climatebook, από τον δορυφόρο Sentinel2 , στις 5 Οκτωβρίου 2021 η συνολική έκταση της επιφάνειας της λίμνης ήταν ~14 km², ενώ στις 28 Απριλίου του 2022 υπολογίστηκε ~19 km². Σημειώνοντας πως η συνολική έκταση της επιφάνειας λίμνης στη στάθμη υπερχείλισης υπολογίζεται στα 19 km², συμπεραίνεται ότι η στάθμη της Τεχνητής Λίμνης του Μόρνου τις τελευταίες μέρες προσεγγίζει τα όρια της υπερχείλισης.

“όταν κάνουμε ό,τι μας αρέσει, δεν καταλαβαίνουμε πώς περνάει ο καιρός. Το μυστικό είναι να ακολουθούμε τα πάθη μας, να δουλεύουμε σε τομέα που μας δίνει κίνητρα, για εργοδότη που ευθυγραμμίζεται με τους στόχους και τις αξίες μας”.

Στους ανθρώπους δεν αρέσει όταν οι άνθρωποι είναι πιεστικοί μαζί τους. Έτσι, αν θέλετε να σας μιλήσουν ξανά, προσπαθήστε να αποφύγετε να επιμείνετε σε πράγματα ή να τους πιέσετε σε δύσκολες επιλογές. Απλώς προσπαθήστε να είστε προσεκτικοί και, όταν έχετε αμφιβολίες, ζητήστε τους τη γνώμη τους προτού τους ζητήσετε να κάνουν κάτι. Αν θέλετε να μάθετε γιατί σταμάτησαν να σας μιλάνε, αλλά δεν θα σας δίνουν μια ξεκάθαρη εξήγηση, μην τους πιέζετε περισσότερο. Μάλλον επεξεργάζονται ακόμα πράγματα.

της Μαριάννας Σκυλακάκη/ ΑΘΗνεα

Για αρκετούς και αρκετές από εμάς, οι συζητήσεις περί πολέμων και στρατιωτικών εξοπλισμών είχαν δευτερεύουσα σημασία τα χρόνια που προηγήθηκαν. Αδιαμφισβήτητο στοιχείο κοινωνιών που αισθάνονται ασφάλεια, τουλάχιστον σε αυτό το πεδίο.

Μια ψευδαίσθηση(;) ασφάλειας που ο πόλεμος στην Ουκρανία ήρθε να γκρεμίσει. Τώρα, στην παιδική χαρά, συζητάμε για τον πυρηνικό εξοπλισμό της Ρωσίας. Στο οικογενειακό τραπέζι έχουν γίνει κεντρικό θέμα οι αντιβαλλιστικοί πύραυλοι. Και, ξαφνικά, κατάλαβα ότι θα έπρεπε να άκουγα με μεγαλύτερη προσοχή τον σύζυγό μου όταν μου έλεγε ότι το πρόγραμμα drones της Τουρκίας είναι game-changer στην περιοχή της Μεσογείου – και όχι μόνο.

Έχουν γραφτεί πολλά για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που κατασκευάζει η Άγκυρα, τα οποία μάλιστα αποδεικνύουν την κομβική τους σημασία στο πεδίο στην Ουκρανία σχεδόν καθημερινά, σε έναν αρκετά διαφορετικό πόλεμοστρατιωτικά σε σχέση με τους προηγούμενους.

Διαβάζω λοιπόν με ενδιαφέρον το ρεπορτάζ των Νέων για τα ελληνικά σχέδια αναχαίτισης των τουρκικών drones και το ισραηλινό Drone Dome, ενώ η πληροφορία που μοιράστηκε ο Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή για την ελληνική προέλευση της συγκεκριμένης τεχνολογίας αποτελεί άλλη μία απόδειξη ότι μας διαφεύγει ακόμα ο τρόπος για το πώς να αξιοποιούμε τα λαμπρά μυαλά της ελληνικής διασποράς αποτελεσματικά.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι έχετε συνδρομή στο περιοδικό New Yorker (ή δεν έχετε εξαντλήσει τα άρθρα που μπορείτε να διαβάσετε δωρεάν σε αυτό κάθε μήνα) αναζητήστε εδώ το απόλυτο αφιέρωμα στο Bayraktar TB2, το τουρκικό drone που «άλλαξε τη φύση του πολέμου», αποτελώντας, ταυτόχρονα, σημαντικό διπλωματικό εργαλείο για τη γείτονα.

Η ταυτότητα του Γουίλιαμ Μάρτιν

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν και έφεραν σε πέρας μια από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις παραπλάνησης του εχθρού, γνωστή με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Κιμάς» («Operation Mincemeat»).

Τον Απρίλιο του 1943, ένα πτώμα σε αποσύνθεση ανακαλύφθηκε να επιπλέει στα ανοικτά των ακτών της Ουέλβα, στη Nότια Ισπανία. Από τα προσωπικά έγγραφα που βρέθηκαν πάνω του οι ισπανικές αρχές αναγνώρισαν τον ταγματάρχη Γουίλιαμ Μάρτιν του Βασιλικού Σώματος των Πεζοναυτών της Μεγάλης Βρετανίας. Στον καρπό του ενός χεριού του ήταν δεμένος ένας μαύρος χαρτοφύλακας, που κίνησε το ενδιαφέρον των Ισπανών.

Όταν οι μυστικές υπηρεσίες της Ναζιστικής Γερμανίας πληροφορήθηκαν το γεγονός με την… βοήθεια των Βρετανών, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποκτήσουν πρόσβαση στον χαρτοφύλακα. Αν και η Ισπανία του Φράνκο ήταν επισήμως ουδέτερη στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, μεγάλο μέρος του στρατού της διάκειτο φιλικά προς τους Γερμανούς και οι Ναζί δεν άργησαν να βρουν ένα πρόθυμο αξιωματικό στην Μαδρίτη για να τους βοηθήσει.

Εκτός από τα προσωπικά αντικείμενα του ταγματάρχη Μάρτιν και τον χαρτοφύλακα, οι Γερμανοί βρήκαν και μια επιστολή από τις στρατιωτικές αρχές του Λονδίνου προς έναν ανώτερο Βρετανό αξιωματικό στην Τυνησία, που αποκάλυπτε ότι οι Σύμμαχοι ετοιμάζονταν να διασχίσουν τη Μεσόγειο από τις θέσεις τους στη Βόρεια Αφρική και να πραγματοποιήσουν αποβάσεις σε Ελλάδα και Σαρδηνία. Η κρίσιμη αυτή πληροφορία αυτή ανάγκασε τον Αδόλφο Χίτλερ να μεταφέρει στρατεύματα από τη Γαλλία στην Ελλάδα και την Σαρδηνία ενόψει της τεράστιας εχθρικής εισβολής.

Τρεις μήνες αργότερα οι Γερμανοί θα αντιληφθούν με οδυνηρό τρόπο την παραπλανητική ενέργεια των Βρετανών. Ο «πνιγμένος» αξιωματικός ήταν στην πραγματικότητα ένας Ουαλός άστεγος, η σορός του οποίου βρέθηκε σε ένα νεκροτομείο του Λονδίνου από τους Βρετανούς αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών και συγκεκριμένα της ΜΙ5, Τσαρλς Τσάμλι και Γιούεν Μόνταγκιου, τους εγκεφάλους πίσω από την «Επιχείρηση Κιμάς». Αφού δημιούργησαν μια περίτεχνη ψεύτικη ταυτότητα και ιστορία για τον «Γουίλιαμ Μάρτιν», ο Τσάμλι και ο Μόνταγκιου ανάθεσαν στον υφιστάμενό τους Τσαρλς Φρέιζερ-Σμιθ (από τον οποίο πιστεύεται ότι εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα του Q, ο Ίαν Φλέμινγκ για τα μυθιστορήματά του με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ) να σχεδιάσει ένα ειδικό κοντέινερ για τη διατήρηση του σώματος κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νερό.

Ένας από τους κορυφαίους οδηγούς αγωνιστικών αυτοκινήτων της Αγγλίας μετέφερε το κοντέινερ σε ένα υποβρύχιο του Βασιλικού Ναυτικού, το οποίο το έριξε στα ανοικτά των ισπανικών ακτών στις 30 Απριλίου 1943. Μόλις οι Ισπανοί ανέσυραν το πτώμα, οι βρετανικές αρχές άρχισαν να το αναζητούν με κάθε τρόπο, υπολογίζοντας στο γεγονός ότι οι προσπάθειές τους θα έπειθαν τους Ναζί για την εγκυρότητα των εγγράφων που μετέφερε ο «Γουίλιαμ Μάρτιν».

Ο αιφνιδιασμός των Γερμανών ήταν απόλυτος, όταν 160.000 άνδρες των Συμμάχων πραγματοποίησαν την απόβαση στη Σικελία στις 10 Ιουλίου 1943. Η «Επιχείρηση Κιμάς» σε συνδυασμό με την συμμαχική απόβαση στην Σικελία, συνέβαλε στην πτώση του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία και άλλαξε τον ρου του Β Παγκοσμίου Πολέμου προς μια συμμαχική νίκη στην Ευρώπη.

Σχετικά

Ο «Γουίλιαμ Μάρτιν» ήταν στην πραγματικότητα ο Γκλίντορ Μάικλ, 34 ετών, ο οποίος τάφηκε με τιμές στο νεκροταφείο της Ουέλβα. Χρόνια αργότερα οι Βρετανοί προσέθεσαν στον τάφο του και το πραγματικό του όνομα.

Το 1956 άγγλος σκηνοθέτης Ρόναλντ Νιμ παρουσίασε το κατασκοπικό θρίλερ «Ο άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ» («The Man Who Never Was») βασισμένο στα απομνημονεύματα του Γιούεν Μόνταγκιου, εκ των πρωταγωνιστών της επιχείρησης.

Το 2021 παρουσιάστηκε μια νέα εκδοχή της ιστορίας από τον διακεκριμένο σκηνοθέτη Τζον Μάντεν με πρωταγωνιστές τον Κόλιν Φερθ (στον ρόλο του Γιούεν Μόνταγκιου) και τον Μάθιου ΜακΦάντιεν (ως Τσαρλς Τσάμλι). Η ταινία με τον τίτλο «Επιχείρηση Κιμάς» («Operation Mincemeat») προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από τις 12 Μαΐου 2022 και από το Netflix.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Έθου σκότος, και εγένετο νύξ. Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία τού δρυμού!!

Από συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις.

Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης:  Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο.

Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο.

Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία.

Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης:  Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους.

Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες.

Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία.

Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε;

Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα.

Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση».

Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του.  Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».   -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Πηγή: nfognomonpolitics.blogspot.gr

Έχετε διατυπώσει τη θεωρία ότι οι σκέψεις επιδρούν στα κύτταρά μας. Με ποιον μηχανισμό συμβαίνει αυτό;

(Dr Bruce Lipton μοριακός βιολόγος)

Θα σας πω για μια δική μου μελέτη που πραγματοποίησα το 1967 όταν εργάστηκα με τα βλαστοκύτταρα. Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από περίπου 50 τρισεκατομμύρια κύτταρα. Διαρκώς, αυτά τα κύτταρα πεθαίνουν και αναγεννούνται. Το ερώτημα της μελέτης μου λοιπόν ήταν πώς γεννιούνται αυτά τα κύτταρα. Αυτό συμβαίνει διότι στο σώμα μας υπάρχουν τα εμβρυικά κύτταρα, τα οποία δεν είναι προγραμματισμένα να κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντικαθιστούν αυτά που πεθαίνουν. Τα εμβρυικά κύτταρα, αυτά, τα ονομάζουμε βλαστοκύτταρα και μπορούν να υποκαταστήσουν οποιοδήποτε κύτταρο μέσα στον οργανισμό μας, από την επιδερμίδα έως τα οστά. Απομόνωσα λοιπόν ένα τέτοιο κύτταρο. Κάθε 10 ώρες, τα κύτταρα αυτά διαιρούνται και πολλαπλασιάζονται. Έτσι λοιπόν, μετά από 10 ώρες, το ένα βλαστοκύτταρο διαιρέθηκε και έγιναν δύο. 10 ώρες αργότερα έγιναν τέσσερα και συνέχιζαν να διπλασιάζονται κάθε 10 ώρες. Μετά από μια εβδομάδα είχα 30.000 κύτταρα. Γενετικά, τα κύτταρα αυτά είναι πανομοιότυπα. Είναι ακριβή αντίγραφα και ονομάζονται κλώνοι διότι προέρχονται από το ίδιο πρωταρχικό κύτταρο.

Διαχώρισα αυτά τα 30.000 βλαστοκύτταρα σε 3 διαφορετικά δοχεία, δηλαδή τοποθέτησα από 10.000 κύτταρα σε κάθε δοχείο. Στο εργαστήριο καλλιεργούμε τα κύτταρα σε ειδικά δοχεία καλλιέργειας και προσθέτουμε ένα υγρό το οποίο αποκαλούμε μέσο καλλιέργειας και αυτό είναι το υγρό στο οποίο ζουν τα κύτταρα. Το μέσο καλλιέργειας είναι ουσιαστικά η εργαστηριακή εκδοχή του αίματος, διότι τα κύτταρα στο σώμα ζουν μέσα στη ροή του αίματος. Έτσι, όταν αφαιρώ τα κύτταρα από το σώμα, τα τοποθετώ σε αυτό το μέσο καλλιέργειας που όπως είπα πριν είναι η εργαστηριακή εκδοχή του αίματος.

Ωστόσο, στο εργαστήριο έχω τη δυνατότητα να επεξεργαστώ ή να τροποποιήσω τη σύνθεση και τη χημεία του υγρού αυτού. Έτσι λοιπόν, δημιούργησα τρεις διαφορετικές εκδοχές αυτού του υγρού, τρεις διαφορετικούς συνδυασμούς για κάθε ένα από τα δοχεία μου. Θυμίζω, ωστόσο, ότι τα κύτταρα είναι γενετικά πανομοιότυπα. Άρα, η μόνη διαφορά τους στο εργαστηριακό περιβάλλον είναι η διαφορετική σύνθεση του υγρού.

Στο πρώτο δοχείο, τα βλαστοκύτταρα σχημάτισαν μυικούς ιστούς, στο δεύτερο δοχείο έγιναν κύτταρα οστών και στο τρίτο έγιναν κύτταρα λίπους. Γιατί συνέβη αυτό ενώ αυτά ήταν γενετικά πανομοιότυπα; Πολύ απλά, διότι βρίσκονταν σε υγρό με ελαφρώς διαφορετική σύνθεση. Και το υγρό αυτό, όπως είπαμε και πριν, αποτελεί την εκδοχή του αίματος στο σώμα. Άρα, δεν ήταν ο γενετικός τους κώδικας που τα οδήγησε να γίνουν μυς, οστά ή λίπος αλλά το περιβάλλον τους. Τα κύτταρα δεν έλαβαν μια απόφαση, απλά ανταποκρίθηκαν στο περιβάλλον τους.

Φανταστείτε λοιπόν ότι εσείς αποτελείτε ένα τέτοιο δοχείο, όπως αυτό στο εργαστήριό μου, μόνο που αντί για 10.000 κύτταρα φιλοξενείτε 50.000.000.000.000 και το μέσο καλλιέργειας, το περιβάλλον τους δηλαδή, είναι το αίμα σας.

Οπότε, το πρώτο συμπέρασμα ήταν ότι τα κύτταρά μας δεν ελέγχονται από τα γονίδια τους αλλά από το περιβάλλον τους.

Και εκεί γεννήθηκε ένα ερώτημα. Αφού η χημεία του αίματος είναι αυτή που ρυθμίζει και ελέγχει τα κύτταρα, ποιος ρυθμίζει τη χημεία του αίματος; Και η απάντηση είναι ο εγκέφαλος.

Και έπεται η δεύτερη ερώτηση. Πώς αποφασίζει ο εγκέφαλος να τροποποιήσει ή να ρυθμίσει τη χημεία του αίματος; Με ποια κριτήρια επιλέγει ποια χημικά θα εκκριθούν;

Και εδώ έρχεται ένα εκπληκτικό συμπέρασμα. Οποιαδήποτε εικόνα έχουμε στο μυαλό μας δημιουργεί μια χημική ανταπόκριση στον εγκέφαλο. Έτσι, διαφορετική χημεία παράγει ο εγκέφαλος όταν είμαστε ερωτευμένοι και εντελώς διαφορετική όταν είμαστε φοβισμένοι.

Έτσι λοιπόν, η εικόνα που έχετε στο μυαλό σας, πυροδοτεί μια έκρηξη χημικών τα οποία μεταβάλλουν τη σύνθεση του μέσου καλλιέργειας που είναι το αίμα σας το οποία με τη σειρά του ρυθμίζει και ελέγχει τα κύτταρά σας.

Αυτό μπορείτε να το δείτε με πολύ απλό τρόπο, παρατηρώντας το πρόσωπο ενός ευτυχισμένου ανθρώπου. Συνήθως έχει μια λάμψη, μια ισχυρή ακτινοβολία. Στην αντίπερα όχθη, ο φόβος δημιουργεί σκοτάδι και εσωστρέφεια. Τα χημικά της ευτυχίας προκαλούν έκρηξη αναπαραγωγής κυττάρων ενώ τα χημικά του φόβου υποδαυλίζουν τη διαδικασία αναπαραγωγής τους.

Καταλήγοντας λοιπόν, η εικόνα που έχετε στο μυαλό σας, ελέγχει τα κύτταρά σας. Εάν αλλάξετε αυτή την εικόνα, αλλάζετε τη χημεία του αίματος και άρα τη συμπεριφορά των κυττάρων σας. Αυτό είναι ένα εκπληκτικό συμπέρασμα που δείχνει ότι τα γονίδια δεν ελέγχουν τα κύτταρά σας αλλά ο νους σας. Και στο νου σας έχετε πρόσβαση! Μπορείτε να τον ελέγξετε, μπορείτε να ρυθμίσετε τις σκέψεις σας.

Dr Bruce Lipton μοριακός βιολόγος