της Μαριάννας Σκυλακάκη/ ΑΘΗνεα
Για αρκετούς και αρκετές από εμάς, οι συζητήσεις περί πολέμων και στρατιωτικών εξοπλισμών είχαν δευτερεύουσα σημασία τα χρόνια που προηγήθηκαν. Αδιαμφισβήτητο στοιχείο κοινωνιών που αισθάνονται ασφάλεια, τουλάχιστον σε αυτό το πεδίο.
Μια ψευδαίσθηση(;) ασφάλειας που ο πόλεμος στην Ουκρανία ήρθε να γκρεμίσει. Τώρα, στην παιδική χαρά, συζητάμε για τον πυρηνικό εξοπλισμό της Ρωσίας. Στο οικογενειακό τραπέζι έχουν γίνει κεντρικό θέμα οι αντιβαλλιστικοί πύραυλοι. Και, ξαφνικά, κατάλαβα ότι θα έπρεπε να άκουγα με μεγαλύτερη προσοχή τον σύζυγό μου όταν μου έλεγε ότι το πρόγραμμα drones της Τουρκίας είναι game-changer στην περιοχή της Μεσογείου – και όχι μόνο.
Έχουν γραφτεί πολλά για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που κατασκευάζει η Άγκυρα, τα οποία μάλιστα αποδεικνύουν την κομβική τους σημασία στο πεδίο στην Ουκρανία σχεδόν καθημερινά, σε έναν αρκετά διαφορετικό πόλεμοστρατιωτικά σε σχέση με τους προηγούμενους.
Διαβάζω λοιπόν με ενδιαφέρον το ρεπορτάζ των Νέων για τα ελληνικά σχέδια αναχαίτισης των τουρκικών drones και το ισραηλινό Drone Dome, ενώ η πληροφορία που μοιράστηκε ο Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή για την ελληνική προέλευση της συγκεκριμένης τεχνολογίας αποτελεί άλλη μία απόδειξη ότι μας διαφεύγει ακόμα ο τρόπος για το πώς να αξιοποιούμε τα λαμπρά μυαλά της ελληνικής διασποράς αποτελεσματικά.
Σε κάθε περίπτωση, όσοι έχετε συνδρομή στο περιοδικό New Yorker (ή δεν έχετε εξαντλήσει τα άρθρα που μπορείτε να διαβάσετε δωρεάν σε αυτό κάθε μήνα) αναζητήστε εδώ το απόλυτο αφιέρωμα στο Bayraktar TB2, το τουρκικό drone που «άλλαξε τη φύση του πολέμου», αποτελώντας, ταυτόχρονα, σημαντικό διπλωματικό εργαλείο για τη γείτονα.