Τραγουδιστής και λυράρης. Γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες…

Ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγια Ρεθύμνου. Ήταν μόλις πέντε ετών, όταν στις 13 Αυγούστου του 1941 οι γερμανοί κατακτητές εισέβαλαν στο χωριό του και το έκαψαν. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στην κοιλάδα του Μυλοποτάμου, για να επιστρέψουν στον τόπο τους τρία χρόνια αργότερα, μετά την απελευθέρωση.

Τα πρώτα χρόνια στα κατεστραμμένα Ανώγια είναι φτωχικά και δύσκολα για την οικογένεια του Νίκου Ξυλούρη, όπως και για όλους τους συγχωριανούς του. Ο ίδιος φεύγει για το Ηράκλειο, για να μάθει γράμματα. Το σχολείο, όμως, του είναι μάλλον αγγαρεία και ήδη έχει δείξει την κλίση του στη μουσική.

Μια μέρα βλέπει έναν συγγενή του να παίζει λύρα κι από τότε του καρφώνεται η ιδέα να μάθει αυτό το όργανο. Οι αντιρρήσεις του πατέρα του κάμπτονται από τον δάσκαλό του, που αναγνώρισε από νωρίς το ταλέντο του. Έτσι, σε ηλικία μόλις 10 ετών, αποκτά την πρώτη του λύρα, σταματά το σχολείο στην Γ’ Δημοτικού και μετά από ενάμιση χρόνο μαθητείας δίπλα στον λυράρη Λεωνίδα Κλάδο, ξεκινά να βγάλει το ψωμί του παίζοντας σε γάμους, βαφτίσια και γιορτές, σ’ όλη την Κρήτη.

Το 1953 ο 17χρονος Νίκος αφήνει πίσω το χωριό του, για να εγκατασταθεί στο Ηράκλειο. Πιάνει δουλειά στο κέντρο «Κάστρο» και με τα λεφτά που παίρνει πληρώνει ίσα ίσα το ενοίκιο για την κάμαρά του. Έχει ν’ αντιμετωπίσει τη μουσική της εποχής (ταγκό, βαλς, ρούμπα, σάμπα κλπ), καθώς και τους μεγάλους λυράρηδες που δεν τον βλέπουν με καλό μάτι. Οι καλοί φίλοι που έχει αποκτήσει στο Ηράκλειο τον βοηθούν, οργανώνοντας γλέντια, και το όνομά του αρχίζει σιγά – σιγά να γίνεται γνωστό στο ευρύ κοινό.

Σε μια αποκριάτικη γιορτή βλέπει την Ουρανία Μελαμπιανάκη, γόνο αριστοκρατικής οικογενείας, και την ερωτεύεται. Για ένα χρόνο της κάνει καντάδα κάθε βράδυ κάτω από το παράθυρό της, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν μιλήσει ποτέ. Η ταξική τους διαφορά θα τους αναγκάσει να κλεφτούν και να παντρευτούν κρυφά, στις 21 Μαΐου του 1958. Μαζί θα αποκτήσουν δύο παιδιά, τον Γιώργη και τη Ρηνιώ.

Στο μεταξύ, η ανοδική πορεία του συνεχίζεται. Σκοπός του είναι να μάθει ο κόσμος τα τραγούδια της Κρήτης έξω από τα σύνορά της. Το Νοέμβριο του 1958 ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο με την εταιρία «Odeon» υπό τον τίτλο «Μια μαυροφόρα που περνά», παίρνοντας ως αμοιβή 150 δραχμές! Ο δίσκος γνωρίζει επιτυχία και η εταιρία του τον βοηθάει να κάνει κι άλλους, βγάζοντάς τον από τις δύσκολες μέρες.

Το 1966 το κράτος επιλέγει και στέλνει τον Νίκο Ξυλούρη σ’ ένα διαγωνισμό δημοτικής μουσικής στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, οπού ανάμεσα σε δεκάδες συγκροτήματα απ’ όλο τον κόσμο παίρνει το πρώτο βραβείο για την ερμηνεία του στο συρτάκι που έπαιξε με τη λύρα. Ο διάσημος για την Κρήτη λυράρης, ύστερα από πολύ κόπο και προσπάθεια, ανοίγει τα φτερά του και γίνεται γνωστός σ’ όλη την Ελλάδα.

Καριέρα στην Αθήνα

Τον Απρίλιο του 1969 ο Νίκος Ξυλούρης κάνει την πρώτη δοκιμαστική εμφάνισή του στην Αθήνα, στο κέντρο «Κονάκι», και ο κόσμος τον αποθεώνει. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου αποφασίζει να εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα. Ένα από εκείνα τα βράδια, επισκέπτεται το μαγαζί ο σκηνοθέτης και ποιητής Ερρίκος Θαλασσινός. Γνωρίζονται και γίνονται αχώριστοι φίλοι.

Ο Θαλασσινός μιλάει γι’ αυτόν στον μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, με τον οποίο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο «Χρονικό», μία ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Έξι μήνες αργότερα κυκλοφορεί ο δίσκος – αναφορά στα «Ριζίτικα» της Κρήτης, για τον οποίο βραβεύεται από τη Γαλλική Ακαδημία Σαρλ Κρος. Το Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στη μπουάτ «Λήδρα» στην πλάκα.

Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας, η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης… «Πότε θα κάνει ξαστεριά», «Αγρίμια κι αγριμάκια μου». Ακολουθούν δύο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η «Ιθαγένεια» και ο «Στρατής ο θαλασσινός», αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο («Διόνυσε, καλοκαίρι μας», «Συλλογή»), τον Χριστόδουλο Χάλαρη («Τροπικός της Παρθένου», «Ακολουθία») και τον Χρήστο Λεοντή («Καπνισμένο μου τσουκάλι»).

Το καλοκαίρι του 1973 ο Νίκος Ξυλούρης κάνει το ντεμπούτο του στο σανίδι. Κρατά τον καθοριστικό ρόλο του τραγουδιστή στην παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο «Αθήναιον», με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα, που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επίσημες παρουσίες στο χώρο, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών.

Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Παράλληλα, ηχογραφεί τα «Αντιπολεμικά» τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον «Αργαλειό», το «Φιλεντέμ», τον «Πραματευτή», αλλά και το «Μεσοπέλαγα αρμενίζω», η φωνή του ακούγεται και πάλι έντονα. Τώρα λέει και πάλι «τραγούδια ζωής». Όμως, η ζωή του επιφυλάσσει μία δυσάρεστη έκπληξη…

Ο «Αρχάγγελος» στη γειτονιά των Αγγέλων

Το 1979 είναι μια δύσκολη χρονιά για τον Νίκο Ξυλούρη. Αν και η καριέρα του βρίσκεται στο απόγειό της, ο ίδιος υποφέρει από έντονους πόνους στο κεφάλι και στο θώρακα. Ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη και εισάγεται για εξετάσεις στο Memorial Hospital, όπου διαπιστώνεται ότι πάσχει από καρκίνο. Έπειτα από πολλαπλές εγχειρήσεις επιστρέφει στο σπίτι ενός φίλου του στο Πόρτο Ράφτη και προσπαθεί να νικήσει την επάρατο νόσο.

Την Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου του 1980, μπαίνει στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς για νέες εξετάσεις. Την επόμενη μέρα, όμως, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται και το βράδυ της Πέμπτης πέφτει σε κώμα. Οι γιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τον κρατήσουν στη ζωή, αλλά όλα είναι μάταια. Τα χαράματα της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου φεύγει για πάντα από κοντά μας. Το τραγούδι που κάποτε τραγούδησε βγήκε αληθινό…

Μια μέρα, μια Παρασκευή
θα πέσω να πεθάνω
και μια Λαμπρή θ αναστηθώ
από το χώμα απάνω.

Στις 9 Φεβρουαρίου χιλιάδες κόσμου, επώνυμοι κι ανώνυμοι, αποχαιρετούν τον «Αρχάγγελο της Κρήτη» με δάκρια στα μάτια και τραγουδούν:

Έβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά
και ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά…

Είπαν γι’ αυτόν 

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τότε υπουργός Εξωτερικών
“Τώρα που η φυσική και επιβλητική παρουσία του Ξυλούρη έφυγε από κοντά μας μπορούμε να εκτιμήσουμε την ανθρωπιά του. Σε μια εποχή που η “επιστροφή στις ρίζες” του δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού χρησίμευε σαν άλλοθι για μια ύποπτη γραφικότητα και μια εύκολη λαϊκότητα, ο τραγουδιστής της Κρήτης μας δίδαξε την λιτότητα και την απλότητα του πραγματικού λαϊκού ανθρώπου. Ας τον χαιρετίσουμε λοιπόν απλά και λιτά όλοι εμείς που ξέρουμε ότι η φωνή του δεν θα πάψει ποτέ να μας συντροφέψει”.

Γιάννης Κεφαλογιάννης, τότε υφυπουργός Εσωτερικών
“Είμαστε μαζί από παιδιά, στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο σχολειό. Μαζί κάναμε τα πρώτα βήματα στα σοκάκια του Κάστρου. Σαν γίναμε παλικάρια εκείνος ήταν ο αρχηγός στις νυχτερινές μας καντάδες κάτω από τα κλειστά παράθυρα των κοριτσιών. Ήμουν δίπλα του στα πρώτα βήματα της καριέρας του. Στις πρώτες του δειλές εμφανίσεις στα κέντρα της Αθήνας και έπειτα στις μπουάτ της Πλάκας. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο του δοκιμαστικό συμβόλαιο για 40 μέρες στην “Λήδρα” και την επιτυχία του στην άγνωστη μέχρι εκείνη την ώρα γι’ αυτόν δουλειά. Θυμάμαι τη συναυλία στο “Σπόρτιγκ” που έδωσε ο σύλλογος Κρητών το Μάιο του ’72 και τον Νίκο να τραγουδά την Ξαστεριά και να δακρύζει . Δεν είχε εχθρούς, είχε μόνο φίλους. Δεν θύμωνε ποτέ, γελούσε πάντα . Το τελευταίο μας γλέντι έγινε το καλοκαίρι του ’78, σε ένα γάμο στ’ Ανώγεια. Εκεί έπαιξε την τελευταία του “κοντυλιά” και εγώ χόρεψα”.

Μίκης Θεοδωράκης, μουσικοσυνθέτης
“Ο θάνατος του ήταν μεγάλη απώλεια για την ελληνική μουσική και την Κρήτη”.

Γιώργος Χατζηνάσιος, συνθέτης
“Για μένα ήταν η πιο αντιπροσωπευτική ελληνική φωνή. Η φωνή του χαρακτήριζε τη φυλή μας. Ήταν από τους πιο καλούς ανθρώπους στο επάγγελμα. Πιστεύω ότι θ’ αφήσει δυσαναπλήρωτο κενό και ότι θα περάσουν πολλές γενιές για να ξαναβγεί μια τέτοια φωνή”.

Μίμης Πλέσσας, συνθέτης
“Για μένα άνοιγε το στόμα του και τραγουδούσε η Ελλάδα. Ο χαμός του δεν είναι χαμός του τροβαδούρου, αλλά ενός συμβόλου”.

Γιώργος Θεοδοσιάδης, συνθέτης
” Ήταν η προσωποποίηση της αγνής έκφρασης στο τραγούδι. Η φωνή του ήταν ένα τραγούδι ακόμα κι όταν μιλούσε. Υπήρξε λεβέντης. Κρητικός και στην τέχνη του και στην καρδία και στο ήθος”.

Λινος Κοκοτος, συνθέτης
“Μέχρι τον τελευταίο χρόνο δουλεύαμε μαζί. Οι σχέσεις μας δεν ήταν εκείνες οι τυπικές των συνεργατών. Ο Νίκος ήθελε ν’ ανοίγει το σπίτι του και την αγκαλιά του σε φίλους και συνεργάτες σα γνήσιος Κρητικός. Ήταν πάνω απ’ όλα άνθρωπος, το σπιτικό του δεν θύμιζε ποτέ “σπίτι φιρμάδικο” , κάτι πολύ συνηθισμένο στις μέρες μας. Δεν είδε ποτέ τον εαυτό του σα βεντέτα, τον ενδιέφερε μόνο η σωστή δουλειά. Ο Νίκος Ξυλούρης δεν είχε μόνο μια σπουδαία φωνή, αλλά κι ένα μοναδικό ένστικτο για να δίνει την σωστότερη ερμηνεία. Πάντα έλεγε : “Πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να μη χαθεί το ελληνικό τραγούδι”. Χάνοντας τον Νίκο Ξυλούρη, χάσαμε τον πιο σημαντικό πρεσβευτή του ελληνικού τραγουδιού”.

Γιάννης Πάριος, τραγουδιστής
“Χάθηκε ένας πολύ μεγάλος τραγουδιστής κι ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Ήταν λεβέντης σε όλα του ο Νίκος, ο φιλαράκος με την πιο γλυκιά καρδιά του κόσμου”.

Τόλης Βοσκόπουλος, τραγουδιστής
“Δεν τον γνώριζα προσωπικά, όμως έχω ακούσει ωραία λόγια γι’ αυτόν. Πάντως είναι ένας συνάδελφος που αφήνει κενό πίσω του”.

Δήμητρα Γαλάνη, τραγουδίστρια
“Δεν υπήρξα φίλη του Νίκου αλλά είχαμε συνεργαστεί αρκετές φορές. Είναι κάπως δύσκολο να μιλήσω με δυο λόγια για τον καλλιτέχνη και κυρίως για τον άνθρωπο Ξυλούρη. Ήταν ευθύς, γνήσιος , με λίγα λόγια αυτό που λέμε “λεβέντης”. Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα από τον Νίκο είναι το μόνιμο χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και την έξυπνη ματιά του. Δεν νομίζω ότι το ελληνικό τραγούδι θα ξαναγεννήσει έναν Ξυλούρη”.

Τάνια Τσανακλίδου, τραγουδίστρια
“Ο θάνατος του μ’ έχει συγκλονίσει. Φίλος καλός κι ακόμα πιο καλός συνεργάτης ήταν ο Νίκος Ξυλούρης. Η εντελώς ιδιότυπη φωνή του άφησε τη σφραγίδα της στο ελληνικό τραγούδι. Σ’ όλες τις συνεργασίες που είχαμε, είτε στην Αθήνα είτε σε περιοδείες, ο Νίκος ήταν κάτι περισσότερο από καλός συνάδελφος, ήταν ένας λεβέντης. Θα τον έχω για πάντα στ’ αυτιά μου και στη καρδιά μου”.

Τζένη Καρέζη, ηθοποιός
“Ήταν από τα ωραιότερα και τα πιο αγνά πλάσματα που έχω συναντήσει . Όσο καθάρια και όσο συγκλονιστική ήταν η φωνή του, άλλο τόσο ήταν και στη ζωή του γνήσιος και καθάριος. Ήταν σαν αρχάγγελος. Κι ίσως γι’ αυτό πέθανε τόσο νέος. Κι εγώ κι ο Κώστας θυμόμαστε πάντα την συνεργασία μας και τώρα θα τη θυμόμαστε με περισσότερη συγκίνηση”.

Κώστας Καζάκος, ηθοποιός
“Ο θάνατος του Νίκου δεν μας βρήκε απροετοίμαστους, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο πόνος μας είναι μικρότερος. Όσοι το γνωρίσανε και περισσότερο όσοι δουλέψανε μαζί του ξέρουνε ότι σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος είναι αναντικατάστατος”.

Αλίκη Βουγιουκλάκη, ηθοποιός
“Χάθηκε το παλικάρι με τη φωνή, το ήθος και τη λεβεντιά. Κάτι τέτοιες στιγμές αναλογίζομαι πόσο άδικος είναι ο Θεός”.

Μάνος Κατράκης, ηθοποιός
“Όταν μιλάει κανείς για τον Ξυλούρη δεν μπορεί να μη θυμηθεί το χαμόγελο και τη μεγάλη του καρδιά. Είχε μια απλή λεβεντιά που δύσκολα πια συναντάς. Δίκαια οι Κρητικοί ένιωθαν περήφανοι γι’ αυτόν”.

Αλέξης Μινωτής, ηθοποιός
“Τον θαύμαζα γιατί ήταν ένας καλός κρητικός, ένας θαυμάσιος τραγουδιστής. Λυπάμαι βαθιά που χάθηκε”.

Λυκούργος Καλέργης, ηθοποιός
“Ήταν ο καλλιτέχνης που άφησε τη δική του σφραγίδα όχι μόνο σαν τραγουδιστής αλλά και σαν άνθρωπος”.

Δισκογραφία

1967 Η ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ
1969 ΧΡΟΝΙΚΟ
1970 Ο ΨΑΡΟΝΙΚΟΣ
1970 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ
1971 ΡΙΖΙΤΙΚΑ
1972 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
1972 ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ
1972 ΔΙΟΝΥΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΣ
1973 ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΡΑΤΣΑ
1973 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 10 (Ο ΨΑΡΟΝΙΚΟΣ)
1973 Ο ΤΡΟΠΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ
1973 Ο ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
1973 Ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ
1974 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
1974 ΣΥΛΛΟΓΗ
1974 ΧΡΥΣΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
1974 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ
1975 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
1975 ΚΟΜΕΝΤΙΑ
1975 ΤΑ ΠΟΥ ΘΥΜΟΥΜΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ
1975 ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ
1975 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ
1976 ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
1976 Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΛΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Συμμετοχή)
1976 ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΦΕΡΗ (Συμμετοχή)
1977 ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ (Συμμετοχή)
1977 ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ
1978 ΤΑ ΞΥΛΟΥΡΕΙΚΑ
1978 ΣΑΛΠΙΣΜΑ
1978 ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ
1978 14 ΧΡΥΣΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ (Συλλογή)
1981 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ ΚΡΗΤΗ (Συλλογή)
1982 ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ (Συλλογή)
1983 ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ (Συλλογή)
1983 ΠΑΝΤΕΡΜΗ ΚΡΗΤΗ (Συλλογή)
1984 Ο ΔΕΙΠΝΟΣ Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ (Συμμετοχή)
1985 ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ:ΘΕΑΤΡΙΚΑ (Συμμετοχή)
1987 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ (Συλλογή)
1988 Ο Γ.ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝ/ΦΟ (Συμμετοχή)
1990 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2 (Συλλογή – Συμμετοχή)
1990 Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ 1976 (Συλλογή – Συμμετοχή)
1990 Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1958-1968) (Συλλογή)
1995 ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 13 (Συλλογή)
1996 ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ 1962-65 (Συλλογή)
1996 ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΑ (Συλλογή – Συμμετοχή)
1997 ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ (Συλλογή)
2000 ΠΑΛΗΚΑΡΙ ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ (Συλλογή)
2000 ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ (Συλλογή)
2003 ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ – ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ (Συλλογή)

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

 

Πως ήταν η βρύση πριν την ανάπλαση

Το φαινόμενο της μεγάλης παραίτησης που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ απασχολεί πλέον και την Ελλάδα.

Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι το 60% των εργαζομένων δηλώνει δυσαρεστημένο από την εργασία του.

ένας στους τέσσερις σκέφτεται να παραιτηθεί μέσα στο επόμενο έτος.

το 21% δηλώνει πιθανόν να προβεί σε παραίτηση.

Τελικά η πανδημία λειτούργησε ως καταλύτης αλλαγών;

Πάντα να κάνετε νηφάλιοι αυτά που λέτε, ότι θα κάνετε μεθυσμένοι. Αυτό θα σας διδάξει να κρατάτε το στόμα σας κλειστό.

*αμερικανός συγγραφέας, νομπελίστας.

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής:

Τζόνσον

•Μεθυσμενος υπουργός φέρεται να την έπεσε σε δυο άντρες.Η ενοχή του δεν έχει τεκμηριωθεί. Αν έπεσε,παρεπεσε, αν γλιστρυσε και όποιες άλλες εκδοχές.
Το θέμα είναι οτι την έπεσε αυτός και κοντεύει να πέσει η κυβερνηση και ο Τζόνσον.
•Γιατί οι κυβερνήσεις κυβερνούν μεν αλλά συχνά κυβερνώνται από τις συμπτώσεις και την τυχαιοτητα. Το λέω για όσους κομπορημονουν εμπλεοι αυτοπεποίθησης και οίησης, θεωρώντας ότι τους ανήκει η αιωνιοτητα. Τους συνιστώ να είναι σεμνοί. Γιατί ποιος πέφτει, ποιος ξεπεφτει και πότε είναι μέλλον και αβέβαιο όπως λέμε στο αστικό δίκαιο για τις «αιρέσεις».

Από το Ασφαλιστικό ΝΑΙ, 4/7/2022

Της Ζωής Ραμαντάνη*

Σε έναν καταπράσινο χώρο 15 στρεμμάτων δίπλα στη θάλασσα, πραγματοποιήθηκε στο LA PLAYA MARATHON BEACH BAR AND RESTAURANT την 1η Ιoυνίου 2022 το 1ο INTERBANK REUNION με συμμετοχή πλέον των 80 ατόμων.

Όλοι ήταν χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι από τη συνάντηση αυτή. Οι συζητήσεις αναφέρονταν σε αναμνήσεις, αλλά και στα τωρινά νέα.

Όλοι οι παρευρεθέντες έφυγαν… γεμάτοι από την υπέροχη βραδιά.

Την εκδήλωση τίμησαν ιδιαίτερα με την παρουσία τους ο κ. Μπαλής, διευθύνων σύμβουλος της INTERBANK, ο Γιώργος Αλβέρτης, διευθυντής Καταναλωτικής Πίστης, μαζί με τον αδελφό του Λαυρέντη Αλβέρτη, δικηγόρο ΙΝΤΕRAMERICAN, και η κ. Κατερίνα Τριβυζά, διευθύντρια Aνθρώπινου Δυναμικού.

Όπως τονίστηκε στην ομιλία μου:

«Αν και η ιδέα του reunion ξεκίνησε πριν 3 χρόνια από κάποιους συναδέλφους, τελικά για διάφορους λόγους δεν υλοποιήθηκε.

Όταν όμως έφυγε από τη ζωή ο αείμνηστος Δημήτρης Κοντομηνάς, ήρθαν στο μυαλό μου πολλές αναμνήσεις από την εποχή εκείνη, από τα νιάτα μας, και ήρθε ξανά στην επιφάνεια η ιδέα του reunion.

Αυτή τη φορά ανέλαβα εγώ την πρωτοβουλία και τελικά υλοποιήθηκε. Η προσπάθεια υλοποίησης δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση.

Επικοινώνησα με πολλούς συναδέλφους από την εποχή εκείνη και όλοι αγκάλιασαν την προσπάθεια με ενθουσιασμό. Στον καθένα τόνιζα να ενημερώσει και όσους περισσότερους μπορεί και θυμάται.

Ο αείμνηστος Δ.Κ. υπήρξε μια επιβλητική χαρισματική φυσιογνωμία. Ένας άνθρωπος-μύθος που η μετριότητα γι’ αυτόν δεν υπήρχε ως λέξη. Επιθυμούσε πάντα το ΑΡΙΣΤΟ και τον ενοχλούσε – θύμωνε με την απουσία πάθους. Εντυπωσίαζε με την ευγλωττία του, ήταν σαν να σε μάγευε, και με το όραμά του που το μεταφύτευε και θέλοντας και μη γινόταν και δικό σου. Ήταν κεφάλαιο για την ελληνική οικονομία, δίνοντας εκτός των άλλων “ψωμί” σε χιλιάδες οικογένειες.

Ο Δ.Κ. το 1990 δημιούργησε σε συνεργασία με την BANQUE WORMS την INTERBANK και πήρε άδεια για τα πρώτα της 4 καταστήματα που έπρεπε να ανοίξει έως τα τέλη του 1991. Σε περίπτωση που δεν τα άνοιγε, αιρόταν η άδεια (ΦΕΚ, αρ. φ. 137 της 12ης.10.1990).

Μια τράπεζα μοναδική, της οποίας η ανάπτυξη υπήρξε αλματώδης. Μια τράπεζα που αναπτύξαμε όλοι εμείς, αλλά και από τα σπλάχνα της οποίας αναπτυχθήκαμε και εμείς ως άνθρωποι. Η ΙΝΤΕRBANK ήταν η αφορμή για όλους μας να εξελιχθούμε ως προσωπικότητες και ως επαγγελματίες και στη συνέχεια να στελεχώσουμε όχι μόνο την Eυρωεπενδυτική, και με την οποία έγινε φιλική συγχώνευση το 1997, αλλά και όλες τις τράπεζες στην Ελλάδα και αρκετές στο εξωτερικό. Η Ευρωεπενδυτική στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Eurobank EFG. Η ΙΝΤΕRBANK τότε είχε 23 καταστήματα.

Προστέθηκα το 1992 στο δυναμικό της τράπεζας και ανέλαβα διευθύντρια στο κατάστημα Γαλατσίου. Στο ίδιο κτίριο στεγαζόταν και το υποκατάστημα της ΙΝΤΕRAMERICAN με διευθυντή τον ΒασίληΤερζίογλου. H συνεργασία τόσο με τον ίδιο όσο και με τους ασφαλιστές του υπήρξε άψογη.

Χαιρετίζουν το reunion αρκετοί συνάδελφοι που για λόγους απόστασης (Μονακό, Βρυξέλλες, Σικάγο, Κύπρο, Ελβετία, Λουξεμβούργο, Γερμανία) δεν μπόρεσαν να είναι κοντά μας. Και άλλοι για λόγους υγείας. Πραγματικές όμως ΑΠΟΥΣΙΕΣ είναι εκείνες των ανθρώπων που δεν βρίσκονται πια κοντά μας, αν και είμαι σίγουρη ότι είναι πολύ χαρούμενοι που μας βλέπουν απόψε όλους ΜΑΖΙ.

ΟΙ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΙ
Δημήτρης Κοντομηνάς
Γιώργος Γεωργίου
Βασίλης Φλώρος
Κώστας Σούγιαννης
Πέτρος Αγγελάκης
Ανδρέας Ανδριόπουλος
Πέτρος Ζαμπέτας
Αγγελική Κουτσοσπύρου
Γιάννα Μποζίνη».

Κλείνοντας, έγινε πρόταση να καθιερώσουμε σε ετήσια βάση αυτή τη συνάντηση.

Στη συνέχεια, έντονα συγκινημένος, ο κ. Βύρων Μπαλής, διευθύνων σύμβουλος της INTERBANK, χαιρέτησε τους παρευρισκομένους τονίζοντας:
«Δεν ήρθα εδώ για να βγάλω λόγο. Να ευχαριστήσω τη Ζωή γι’ αυτήν την πρωτοβουλία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη συγκίνηση που έχω. Μου έρχονται οι αναμνήσεις όλων αυτών των χρόνων και όλη αυτή η πορεία που κάναμε μαζί. Μου έρχονται οι αναμνήσεις όλων των χρόνων. Από το πρώτο κατάστημα στο Μαρούσι και το δεύτερο στο Σύνταγμα. Οι καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου (και από μας) και αισθάνομαι περήφανος που ήμουν ένας από την ομάδα. Όμως, κατορθώσαμε και δέσαμε και πετύχαμε αυτά τα οποία έχουμε πετύχει. Και όπως κι εγώ, έτσι κι εσείς, είμαστε περήφανοι γι’ αυτά που αφήσαμε πίσω μας, που είναι παραδείγματα για την αγορά και όχι μόνο στο Banking. Χαίρομαι επίσης που σας βλέπω. Πραγματικά είστε όλοι δυνατοί, όπως πάντα, με τη σπίθα στα μάτια.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που είστε εδώ. Να σας ευχαριστήσω για όλη αυτή τη δουλειά που κάναμε μαζί και εύχομαι ό,τι καλύτερο για όλους. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την πρώτη μέρα που σε είδα, Ζωή. Αναλαμβάνεις να είσαι η οργανώτρια αυτής της ομάδας, που όταν μάθουν τι έγινε εδώ σήμερα, τουλάχιστον θα διπλασιαστούν και για τα επόμενα reunion. Να είστε καλά και προπαντός υγεία!».

Και, τέλος, η κ. Κατερίνα Τριβυζά διευθύντρια Ανθρώπινου Δυναμικού από της οποίας το γραφείο όλοι, μα όλοι, περάσαμε. Ενθυμούμενη πολύ ωραίες στιγμές από εκείνη την εποχή:
«Να σημειώσω ότι είχαμε προβλήματα, ζητήματα δουλειάς, είχαμε και διενέξεις, αλλά δημιουργήσαμε κάτι πρωτοπόρο, μοναδικό και χωρίς τοξικότητα, την οποία ζήσαμε πολλοί από εμάς σε άλλες εταιρείες. Αυτό οφείλεται κατ’ αρχάς στη Διοίκηση και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε, κ. Μπαλή, και πραγματικά μας συνδέουν ευχάριστες αναμνήσεις και αυτό είναι κάτι που θα το έχουμε μαζί μας πάντα. Συγχαρητήρια, Ζωή!».

Η βραδιά έκλεισε με την υπόσχεση να ξανα-ανταμώσουμε για να θυμόμαστε…

---

*Η Ζωή Ραμαντάνη είναι σύμβουλος επιχειρήσεων σε θέματα στρατηγικής και εκπαιδευτής ενηλίκων. Είναι κάτοχος MBA με ειδίκευση στο Strategic Management από το Kingston University. Ξεκίνησε την τραπεζική της καριέρα το 1977 στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. Το 1992 συνέχισε στην Ιnterbank Ελλάδος ως διευθύντρια καταστήματος. Υπήρξε περιφερειακή διευθύντρια Νότιου Ελλάδος Ανάπτυξης Στεγαστικών Δανείων και Βusiness Unit Head στnν Group Sales and After Service Division στη Eurobank.