Συντάκτης: Kostas Bertsias

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Σου λέει κι ο άλλος. Ζούμε στην εποχή των social media, γιατί να χάνουμε χρόνο με συμβατικές μεθόδους προβολής της καλλιτεχνικής μας δραστηριότητας, όταν με μια “εξυπνάδα” που θα γίνει viral μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση ακόμη και σε κοινά που ποτέ τους δεν θα έδιναν σημασία π.χ. σε μια παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή.

Κάπως έτσι λοιπόν πρέπει να σκέφτηκε κι ο δημοφιλής ηθοποιός που παρά τις δεκαετίες καριέρας και την αναγνώριση από το κοινό, ένιωσε την ανάγκη να μπει στη διαδικασία της πρόκλησης για λίγα λεπτά παραπάνω μαζικής δημοσιότητας.

Από την έκφραση του, στη φωτογραφία που κυκλοφόρησε, φαίνεται ότι απολαμβάνει ιδιαίτερα την πράξη του κι αισθάνεται ευτυχής που συνέλαβε μια τέτοια… ευφυή ιδέα για να γίνει… talk of the day, στα στόματα όλων μας.

Ο Κρέοντας, λοιπόν, γίνεται στόχος του ηθοποιού, ως σύμβολο της εξουσίας. Κι αφού στις μέρες μας, βαλθήκαμε να καταδικάσουμε κάθε μορφή εξουσίας, λες κι υπάρχουν μεγάλες κοινωνίες που μπορούν να σταθούν παραπάνω από δευτερόλεπτα δίχως την οργάνωση τους νόμους και την τάξη της εξουσίας, τι πιο ταιριαστό για έναν υπηρέτη της υποκριτικής να παριστάνει τον επαναστάτη, τον αντικομφορμιστή, ακόμη κι όταν έχει μπερδέψει εντελώς το νόημα της αρχαίας τραγωδίας δίνοντας της ερμηνείες επηρεασμένες από σημερινά, παραπλανητικά γεγονότα.

Γιατί πέρα από το επικοινωνιακό ατόπημα και η δικαιολογία της προσβλητικής τοποθέτησης είναι άτοπη και άσχετη με το πραγματικό νόημα της “Αντιγόνης”.

Ο Κρέοντας δεν εκπροσωπεί το πρότυπο του στυγερού καταπιεστή ή του ηγέτη μιας ολοκληρωτικής κρατικής οντότητας. Αυτό που αντιπροσωπεύει είναι την ευταξία, την πίστη στη σταθερότητα, στην τήρηση του νόμου όσο αυτός ισχύει, γιατί αλλιώς το άτυπο ηθικό δίκαιο των πολλών καταντάει μια γενικόλογη προτροπή δίχως όρια.

Ίσως ο γνωστός ηθοποιός να νιώθει δικαιωμένος για την πράξη του. Ακούστηκε πολύ, συζητήθηκε ακόμα περισσότερο, προκάλεσε αντιδράσεις, άρα εξάντλησε την επικοινωνιακή δυναμική της, Ένας καλλιτέχνης όμως που προκαλεί επειδή… νομίζει ότι έτσι προβάλλει την υπεροχή της ηθικής, με ακρότητες και λεκτικές ακροβασίες μόνο ήθος δεν ποιεί. Μάλλον ξεφτιλίζει το γράμμα του “γραπτού νόμου” αλλά και το νόημα του “ηθικού νόμου”,

Γράφει ο Νίκος Στέφος

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΤΕ ΕΠΕΣΕ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ «ΠΡΑΧΤΟΡΕΣ» ΤΟΥ ΡΟΥΦΟΓΑΛΗ;

Πολύ μεγάλη φασαρία προκάλεσε η αναφορά του Αγγελου Συρίγου περί πτώσης της δικτατορίας από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και όχι από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επακολούθησε ένας απίστευτος χαμός εκ μέρους της Αριστεράς, κομμουνιστικής και μη που του επιτέθηκαν μέσα στη Βουλή με υβριστικούς και τοξικούς χαρακτηρισμούς ενώ από κοντά έσπευσε να διαμαρτυρηθεί και το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, σε πιο ήπιους, είναι η αλήθεια, και ευπρεπείς τόνους.
Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί πολύ απλά ο υφυπουργός Παιδείας είπε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια! Μια αλήθεια που πόνεσε την Αριστερά γιατί για πρώτη φορά – και μάλιστα μέσα στο Κοινοβούλιο – κατερρίφθη τόσο τρανταχτά ένας μύθος της, μια διαστροφή της ιστορικής πραγματικότητας που αφορά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας.
Βλέπετε, εδώ και 48 χρόνια επικράτησε η πεποίθηση σε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης – και κυρίως στη απληροφόρητη και απολιτίκ νέα γενιά – ότι το Πολυτεχνείο ήταν που έριξε την επταετία και ότι βεβαίως η πτώση της ήταν έργο της Αριστεράς, κομμουνιστικής και μη!
Ομως εδώ έρχονται οι ιστορικές ευθύνες της Δεξιάς και του Κέντρου που επέτρεψαν στα αριστερά κόμματα να καπηλευτούν , να υιοθετήσουν και να γίνουν ιδιοκτήτες της κορυφαίας αντιστασιακής κίνησης κατά της δικτατορίας. Κανείς ποτέ από αυτές τις δυο μεγάλες παρατάξεις δεν τόλμησε ούτε καν να ψελλίσει ότι η Αριστερά, κομμουνιστική και μη, ψεύδεται όταν παραποιεί την ιστορία και οικειοποιείται το Πολυτεχνείο. Η Δεξιά κουβαλώντας πιθανόν συμπλέγματα από τη λήξη του εμφυλίου, άφησε την Αριστερά να μετατρέψει την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην κυριολεξία σε «μαγαζάκι» της. Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου που απορρόφησε το ιστορικό Κέντρο συμπορεύτηκε με την Αριστερά στην προσπάθεια να γίνει «συνιδιοκτήτης» της εξέγερσης.
Αρέσει, όμως δεν αρέσει στην πάσης φύσεως Αριστερά – προσωπικά άλλωστε μου είναι παντελώς αδιάφορο τι της αρέσει- η κίνηση των φοιτητών να καταλάβουν το ιστορικό Ιδρυμα δεν είχε απολύτως καμία κομματική υποκίνηση. Πολύ απλά γιατί τα νέα παιδιά του ΄73, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές τους καταβολές, ζητώντας Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία, αποφάσισαν με την παράτολμη εξέγερσή τους να περάσουν μπροστά από τη φοβική και αμφιταλαντευόμενη πολιτική τάξη εκείνης της εποχής, να απορρίψουν την ψευτοφιλελευθεροποίηση του Παπαδόπουλου, να ενθαρρύνουν τον λαό, να συγκινήσουν τη διεθνή κοινή γνώμη και να ρίξουν τελικά το καθεστώς.
Αυτός ήταν ο στόχος τους. Κι αυτό το είχαν και οι ίδιοι οι φοιτητές ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή. Είτε με συνεντεύξεις τύπου είτε με τα συνθήματά τους από τον αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό που εξέπεμπε από το Πολυτεχνείο. Ούτε για Αριστερά μιλούσαν ούτε για κόμματα ούτε για τίποτα από όλα αυτά! Να πέσει η χούντα. Αυτό ζητούσαν, για αυτό αγωνιζόντουσαν, τελεία και παύλα!
Θα θυμήσω μάλιστα εδώ – και είμαι βέβαιος ότι πολλοί δεν το γνωρίζουν – ότι η εξέγερση των φοιτητών δεν στοχοποιήθηκε αμέσως μόνο από το καθεστώς του Παπαδόπουλου. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει άλλωστε; Καταγγέλθηκε και από την κομμουνιστική αριστερά! Πότε; Τις πρώτες μέρες της κατάληψης του Πολυτεχνείου μέσω της ΚΝΕ! Την χαρακτήριζε προβοκατόρικη και έκανε ό,τι μπορούσε για να τη σταματήσει. Στο περιβόητο δε φύλλο Νο 8 της “Πανσπουδαστικής”, του οργάνου του ΚΚΕ στη φοιτητική νεολαία και με ημερομηνία Φεβρουάριος 1974 διαβάζουμε τα εκπληκτικά χωρίς να κάνω καμία γραμματική ή συντακτική διόρθωση του κειμένου:
“Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου τη Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικάνικης CIA…”
Οπου «πράχτορες» (sic) προφανώς ήταν οι πρώτοι 350 φοιτητές που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο! Το ΚΚΕ δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι μια τόσο σημαντική αντιδικτατορική κίνηση γινόταν χωρίς να την ελέγχει και η οποία μάλιστα ξεκίνησε χωρίς να την πάρει χαμπάρι! Οταν όμως η κίνηση αυτή απέκτησε μαζική συμμετοχή του κόσμου, τότε οι κατηγορίες αυτές κόπηκαν με το μαχαίρι και άρχισε αμέσως η γνωστή αριστερή τακτική της οικειοποίησης… Και φυσικά ουδεμία πλέον κουβέντα γίνεται για εκείνη την άθλια τοποθέτηση του ΚΚΕ. Ολα μέλι γάλα στον θαυμαστό κόσμο της Αριστεράς! Κομμουνιστικής και μη…
Δυστυχώς όμως η εξέγερση των φοιτητών και του λαού απέτυχε να ρίξει τη δικτατορία. Τα τανκς που εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοεμβρίου του 1973 άνοιξαν μεν τον δρόμο για την πτώση του Παπαδόπουλου αλλά εγκατέστησαν μια εβδομάδα αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου, μια ακόμη πιο στυγνή δικτατορία! Αυτή του αόρατου αρχηγού της ΕΣΑ. Του Δημήτρη Ιωαννίδη. Η Ελλάδα θα ζούσε για αρκετούς μήνες ακόμη μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι της μεταπολεμικής ιστορίας της…
Επομένως δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα της Αριστεράς με τα όσα είπε ο κ. Συρίγος; Η μάλλον καταλαβαίνω γιατί τους χάλασε τη σούπα που με τόση μαεστρία είχαν μαγειρέψει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα! Της αρέσει όμως, δεν της αρέσει – θα πω και πάλι, προσωπικά μου είναι αδιάφορο – η μόνη αλήθεια είναι ότι Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΠΕΣΕ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ!!!
Η επτάχρονη τυραννία κατέπεσε και διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος όταν οι Τούρκοι πάτησαν το πόδι τους στο όμορφο νησί της Αφροδίτης στις 20 Ιουλίου του ΄74 εκμεταλλευόμενοι το επαίσχυντο πραξικόπημα του Ιωαννίδη και την ανατροπή του Μακαρίου… Τερμάτισε τον εγκληματικό της βίο το μεσημέρι της 23ης Ιουλίου 1974 όταν οι στρατηγοί παραμέρισαν τον Ιωαννίδη και κάλεσαν τους πολιτικούς σε σύσκεψη για να τους παραδώσουν τα ηνία της χώρας. Χάρις δε στην πρόταση του Ευάγγελου Αβέρωφ, επέστρεψε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής
ξεκινώντας σιγά σιγά αλλά μεθοδικά την οικοδόμηση μιας νέας Ελλάδας. Μιας Ελλάδας δημοκρατικής, ελεύθερης και με τους Ελληνες να γνωρίζουν μια πρωτοφανή ευημερία και ανάπτυξη.
Συμπέρασμα. Ολα όσα υποστηρίζει συνολικά η Αριστερά, είναι ωραία για να αποκοιμίζει αφελείς, ιστορικά ημιμαθείς και τον κομματικό στρατό της. Ομως οι μύθοι της είναι πλέον ξεπερασμένοι και δεν μπορούν να πείσουν όσους έζησαν τα γεγονότα και έχουν επίγνωση της ιστορίας. Για αυτό και ήρθε η ώρα για όλους αυτούς να πουν ένα μεγάλο “ΦΤΑΝΕΙ, ΩΣ ΕΔΩ!”

Η δύναμη στη ζωή έρχεται όταν:
Βρίσκεις ανθρώπους που σε αγαπούν και αυτό που κάνουν επειδή σε αγαπούν όπως είσαι,ακόμα και τα ελαττώματα σου,είναι να σου επιτρέπουν να μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου.
Γιωργος από το Παρίσι!

Ήταν το 1999, όταν ο μεγάλος τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού «Σου μιλώ και κοκκινίζεις». Το τραγούδι αναβίωσε ο Γιάννης Χαρούλης στις μέρες μας κάνοντας τη νέα γενιά να το σιγοτραγουδάει σε κάθε γωνιά της χώρας. Στα χωριά του Πηλίουόμως το τραγούδι ακούγεται «αλλιώς» και γεμίζει περηφάνια τον κόσμο του.Trelos3, CC BY-SA 4.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0, via Wikimedia Commons

«Της Αγία Τριάδας ήρθαν μέρες φτερωτές, το χωριό το Μούρεσιχορεύει από προχτές» γράφει ο Σαββόπουλος και συνεχίζει «Κι ο συρτός σιγά μας πάει πίσω από το ιερό….» γιατί αν δεν έχεις πάει σε πανηγύρι στο Πήλιο και στην προκειμένη περίπτωση στο Μούρεσι  δεν ξέρεις τι σημαίνει γλέντι, να χορεύεις μέσα στην πλατεία και γύρω από την εκκλησία  μέχρι το πρωί, δεν ξέρεις τι θέλει να πει ο Σαββόπουλος με αυτό τον στίχο, το τραγουδάς μα δεν ξέρεις τι εννοεί αν δεν το έχεις ζήσει.

Και που είναι τελικά αυτό το Μούρεσι;

Το «Μούρεσι» βρίσκεται 3 χλμ. βόρεια της Τσαγκαράδας. Είναι αμφιθεατρικά κτισμένο πάνω από την Νταμούχαρη, το γραφικότατο επίνειο της περιοχής, και την Ακτή «Παπά Νερό» δίπλα στην οποία βρίσκεται ο Άγιος Ιωάννης το παλιότερο παραθαλάσσιο θέρετρο του ανατολικού Πηλίου. 

Aπό πού βγαίνει το όνομά του; 

Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις όπως ότι αυτό προέρχεται από τις μουριές, που υπήρχαν πολλές στο χωριό, ή από τις Μύρες της Μικράς Ασίας, από όπου λέγεται ότι ήρθαν οι πρώτοι κάτοικοι ή από τη σλάβικη λέξη mours που σημαίνει «βρίσκω γόνιμο μέρος». Υπάρχει, τέλος, και η άποψη ότι η ονομασία προέρχεται από τη λατινική λέξη Bourtz που σημαίνει κάστρο, υπονοώντας τα ερείπια του ενετικού κάστρου που υπάρχουν στη Νταμούχαρη.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Σαββόπουλος έχει αγαπήσει το Πήλιο σαν γνήσιος Πηλιορείτης, έχει αποκτήσει σπίτι στο Μούρεσι και έχει τιμήσει με την παρουσία του τον τόπο ουκ ολίγες φορές.

Το τραγούδι σε εκτέλεση Διονύση Σαββόπουλου:

https://youtube.com/watch?v=gzQoHZV5x_g%3Ffeature%3Doembed

Το τραγούδι σε εκτέλεση Γιάννη Χαρούλη:

https://youtube.com/watch?v=QE56B0eMU5g%3Ffeature%3Doembed

Ακούστε το! Με μια λέξη… ΜΑΓΕΙΑ! 

Στίχοι

Σου μιλώ και κοκκινίζεις τι να φανταστώ;
Όσο θάβεις το σποράκι, τόσο βγάνει ανθό

Στο μικρόφωνο ανεβαίνω το θεριό γλεντάει
Μόνος μου είμαι στην ορχήστρα μ’ έναν ίσκιο πλάι

Έλα στο χορό
Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ
Νύχτα ξαστεριά
Άναψαν φωτάκια σ’ όλα τα χωριά

Της Αγία Τριάδας ήρθαν μέρες φτερωτές
Το χωριό το Μούρεσι χορεύει από προχτές

Ήρθαν ξένοι ηλιοκαμένοι, ήρθαν κι αδερφοί
Σε κοιτώ και κοκκινίζεις κι έχεις προδοθεί

Έλα στο χορό
Πάρε με και εμένα λίγο να χαρώ
Έλα στο χορό
Θέλω να κατέβω θέλω να ενωθώ

Κι ο συρτός σιγά μας πάει πίσω από το ιερό
Κι αρχινάς να κοκκινίζεις πιο πολύ θαρρώ

Μα εδώ δεν είναι ξένο βλέμμα κανενός
Μήπως είμαι εγώ ο ξένος και ο μακρινός;

Έλα στο χορό
Άσπρο φουστανάκι, πάτημα ελαφρό
Νύχτα ξαστεριά
Τρέμουν οι φλογίτσες πάνω απ’ τα χωριά

πηγη: magazinomou.gr

Το Δολάριο αποτελεί τη νομισματική μονάδα των ΗΠΑ από το 1785. Αμέσως μετά την Αμερικανική Επανάσταση του 1776 το νέο έθνος είχε την ανάγκη ενός ενιαίου νομισματικού συστήματος…

Το Δολάριο (Dollar) αποτελεί τη νομισματική μονάδα των ΗΠΑ από το 1785. Χάριν συντομίας, απεικονίζεται με το σύμβολο $. Είναι το πιο διαδεδομένο νόμισμα στον κόσμο, καθώς υπολογίζεται ότι το 2005 κυκλοφορούσαν 760 δισεκατομμύρια δολάρια, τα δύο τρίτα των οποίων εκτός ΗΠΑ.

Αμέσως μετά την Αμερικανική Επανάσταση του 1776 το νέο έθνος είχε την ανάγκη ενός ενιαίου νομισματικού συστήματος, καθότι και στις 13 πολιτείες υπήρχαν διαφορετικά νομίσματα… Από το «Γουαμπούν», τη χρηματική μονάδα των ιθαγενών Ινδιάνων, μέχρι το χάρτινο «Κοντινένταλ», που κόπηκε από τους επαναστάτες για τις ανάγκες του αγώνα.

Η λέξη Δολάριο δεν ήταν άγνωστη την εποχή εκείνη στην αμερικανική ήπειρο. Το ισπανικό πέσο ή ντολάρο κυριαρχούσε και στις αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας στη Βόρεια Αμερική. Έτσι, στις 6 Ιουλίου του 1785 το δολάριο, υποδιαιρούμενο σε 100 σεντς, έγινε η επίσημη νομισματική μονάδα των νεοσύστατων Ηνωμένων Πολιτειών με πρωτοβουλία του Τόμας Τζέφερσον και απόφαση του Κογκρέσου. Ήταν η πρώτη φορά που ένα κράτος υιοθετούσε το δεκαδικό νομισματικό σύστημα.

Ετυμολογικά, η λέξη δολάριο προέρχεται από παραφθορά της λέξης τάλερ, που ήταν ένα νόμισμα του 16ου αιώνα στην περιοχή που καταλαμβάνει η σημερινή Τσεχία. Από τη λέξη τάλερ προέρχεται άλλωστε και το δικό μας τάλιρο.

Όσο για το σύμβολο του δολαρίου, υπάρχουν διάφορες υποθέσεις. Η κρατούσα υποστηρίζει ότι στην αρχή επρόκειτο για ένα U και ένα S, αρκτικόλεξα των λέξεων United States (Ηνωμένες Πολιτείες). Έπειτα το U, εξαιτίας μιας κακής κοπής, καταργήθηκε κι έτσι παρέμεινε το S με τις δύο κάθετες ευθείες που το τέμνουν ($). Οι δυο κάθετες γραμμές του δολαρίου συμβολίζουν τη σταθερότητα του νομίσματος, όπως συμβαίνει με τις οριζόντιες γραμμές στα σύμβολα του Ευρώ (€) και του Γιέν (¥).

Το πρώτο χάρτινο δολάριο κυκλοφόρησε μεσούντος του Εμφυλίου Πολέμου το 1862. Ως το 1975 το δολάριο είχε αντίκρισμα σε ασήμι ή χρυσό, ενώ σήμερα είναι μόνο λογιστικό χρήμα και διαπραγματεύεται ελεύθερα, ακολουθώντας τους κανόνες της προσφοράς και ζήτησης.

Το δολάριο χρησιμοποιείται ως συναλλακτικό μέσο για μία σειρά προϊόντων, όπως ο χρυσός και το πετρέλαιο. Στις μέρες μας, παραμένει το ισχυρότερο νόμισμα στο κόσμο, αν και αμφισβητείται η κυριαρχία του από το ευρώ.

Ο Πολ Σαμούελσον και άλλοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η διεθνής ζήτηση για το δολάριο επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να κρατούν τα ελλείμματά τους σε υψηλά επίπεδα, χωρίς να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο υποτίμησης. Όμως, προβλέπει ότι στο μέλλον οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιμετωπίσουν έντονες πιέσεις, που θα οδηγήσουν σε καταβαράθρωση του δολαρίου, με σοβαρές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/