Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ναι είναι αλήθεια !! την Κυριακή στο χορό του συλλόγου οικιστών και φίλων Τσιγκουρατίου στα Σκούρτα θα εμφανιστεί η βασίλισσα της πίστας Μαίρη Μαράντη .
Η Μαίρη Μαράντη έχει χαρακτηριστεί ο «θρύλος» της δεκαετίας του ’70. Το τραγούδι της «Θα πάρω φόρα» ακούστηκε στην κινηματογραφική ταινία «Ολα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη, «Έχω κάψες», «Δώσμου να πιώ», «Πάρε με αγκαλιά» είναι μερικά απο τα τραγούδια που γίναν επιτυχίες με τη φωνή της Μαίρης Μαράντη.

Από τις πιο λαμπρές φωνές, συνεχίζει και σήμερα να τραγουδάει χαρίζοντας μεγάλες στιγμές κεφιού με τα σουξέ της.

Μπράβο Γιάννη σε ευχαριστούμε !!

Η ύπαρξη του διαδικτύου μας φέρνει όλους πιο κοντά. Έτσι, όταν ο Juan Guaido στηλίτευσε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στη Βενεζουέλα στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΚΑΪ, ο αυτοανακηρυχθείς πρόεδρος της χώρας δεν μπορεί παρά να είχε δει ότι την ίδια μέρα ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει πανηγυρικά ενώπιον των υπουργών του την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Έτσι, η πρόσκλησή του στον Έλληνα πρωθυπουργό και οποιοδήποτε μέλος του κόμματος του “να έρθει στη Βενεζουέλα όσο πιο σύντομα γίνεται… Αύριο, μεθαύριο αν θέλει. Και να πάμε μαζί σε νοσοκομεία, σε φαρμακεία, ή σε σχολεία της Βενεζουέλας. Ή να μείνει μια εβδομάδα για να ζήσει με τον κατώτατο μισθό της Βενεζουέλας, και να δούμε τι γνώμη θα έχει για το καθεστώς του Maduro”, ήταν αναμφίβολα εξαιρετικά αιχμηρή. Ο κατώτατος μισθός στη δική του χώρα, είναι περίπου τρία δολάρια το μήνα, ενώ υπάρχει πάνω από 83% φτώχεια, σύμφωνα με τον ίδιο.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε στο εξωτερικό. Σήμερα η βρετανική εφημερίδα Independent διερωτάται: “Τι στο καλό συνέβη στην ελληνική παράδοση αλληλεγγύης στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Γιατί η Ελλάδα, μια ευρωπαϊκή χώρα που έζησε από το 1967 έως το 1974 υπό μια αχρεία, ωμή, διεφθαρμένη, υποστηριζόμενη από τη δεξιά στρατιωτική χούντα, στέλνει μήνυμα υποστήριξης σε μια αχρεία, διεφθαρμένη, υποστηριζόμενη από τον στρατό δικτατορία στη Βενεζουέλα;”, διά στόματος του αρθρογράφου της Denis MacShane.

(ΤΟ ΚΡΟΚΥΛΕΙΟ είναι η γενέθλιος γη του Στρατηγού Μακρυγιάννη )

του Κώστα Κουτσούκου ( αντιγραφή από την ιστοσελίδα krokilion.gr)

Η σειρά οχημάτων WC της Dodge αφορά ελαφρά τετρακίνητα και μεσαία εξάτροχα στρατιωτικά οχήματα που παρήχθησαν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη σειρά περιλαμβάνονται οχήματα ανοιχτής και κλειστής καμπίνας, μεταφοράς φορτίων ή οπλικών συστημάτων, οχήματα αναγνώρισης, τηλεπικοινωνιών, ασθενοφόρα, κινητά συνεργεία, carryalls, δηλαδή μεταφοράς αξιωματικών και προσωπικού και άλλα.

Αυθεντικό Dodge WC53 Carryall σε φωτογράφιση του 1942

Τα carryalls είχαν σειρά καθισμάτων στην καρότσα και είναι οι πρόγονοι των σύγχρονων SUV. Το Dodge WC53 Carryall παράχθηκε από τον Απρίλιο του 1942 μέχρι τον Αύγουστο του 1945. Ήταν τετρατάχυτο με κιβώτιο 2 σχέσεων, ζύγιζε 2,59 τόνους, είχε μήκος 4,5 μέτρα, πλάτος 2 μέτρα, ύψος 2,6 μέτρα και μπορούσε να μεταφέρει φορτίο 800 κιλών

Το κινούσε μια μηχανή Dodge T214 απόδοσης 92 ίππων που του έδινε την τελική ταχύτητα των 87 χμλ/ώρα. Ήταν δίδυμο με το Dodge WC54 που ήταν ασθενοφόρο με διαφοροποιήσεις στην καρότσα. Έτσι είχε πλαϊνά ανοιγόμενα παράθυρα και πίσω πόρτα για την πρόσβαση των επιβατών.

Η ρεζέρβα τοποθετούνταν πίσω από την πόρτα, στην μεριά του οδηγού. Χρησιμοποιήθηκε μεταπολεμικά από πολλές χώρες των συμμαχικών δυνάμεων μαζί με άλλα μοντέλα WC Dodge, (παράδειγμα το WC54) μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα.

Ανακατασκευασμένο Dodge WC53 Carryall σήμερα

Ένα από τα 255.193 που παράχθηκαν συνολικά μέσα σε 41 μήνες τη δεκαετία του ’40, είναι και το παλιό, αγοραίο ταξί του Κροκυλείου.

Τα ονόματα που έδινε η τοπική κοινωνία στο όχημα ήταν πολλά κι όχι πάντα σύμφωνα με την πραγματικότητα. Έτσι θα το ακούσεις σαν το Jeep του Μπούτσικου το James, το Perkins, το ταξί ή το ασθενοφόρο ή ακόμα και με υποτιμητικά ονόματα αφού κάποιοι το αντιμετωπίζουν υποκειμενικά, συνδέοντας το με προσωπικές ιστορίες κι εμπειρίες που τους το καθιστούσαν απεχθές. Το πιο ενδιαφέρον ίσως προσωνύμιο του είναι το “Μιαούλης”, που δόθηκε από τους κατά καιρούς επιβάτες του, για να αποδοθεί ίσως ο ηρωικός του χαρακτήρας.

το Dodge WC53 Carryall  του Κροκυλείου στη θέση Βαριά, το 2001

Για πολλά χρόνια υπήρξε παρατημένο στην χωματερή της Βαριάς, δίπλα σε ένα ζευγάρι ερπύστριες, φιλοξενώντας τεραστιες σφηκοφωλιές κι αράχνες κάτω από τις καυτές λαμαρίνες του και στα παιδικά μάτια συνδεόταν με φανταστικές ιστορίες που αφορούσαν ένα πλασματικό ένδοξο παρελθόν, όταν υπήρξε πολεμικό όχημα.

Με διασκευασμένα φτερά που καλύπτουν τους τροχούς και με μια υποτυπώδη αναπαλαίωση που έγινε πριν λίγα χρόνια, κοσμούσε μέχρι πρόσφατα, το παρκινγκ πάνω από την πλατεία του χωριού. Η επίσης χαλασμένη μηχανή του δεν είναι η αυθεντική, αλλά μια πιο δυνατή Perkins, που ταιριάζει απόλυτα στο σασί, αφού η αγγλική εταιρεία συνεργαζόταν με την Dodge μετά το ’60 και προστέθηκε αργότερα.

η μηχανή Perkins που φορά σήμερα

Στα χέρια του Τάσου Μπούτσικου μετέφερε τους χωριανούς και το βιος τους σε δρόμους κακοτράχαλους ή τους εκδρομείς και τους πιστούς σε πανηγύρια και συνάξεις όπως αυτές της Παναγίας. Ανεξάρτητα από το πως το αντιλαμβάνεται ή το βίωσε κανείς, ήταν μαζί με το λεωφορείο, το μεταφορικό μέσο του χωριού για δεκαετίες και είναι μέρος της ιστορίας του.

Από τα υπόλοιπα 255.192 που παράχθηκαν πριν 76 περίπου χρόνια δεν έχουν επιβιώσει πολλά. Ένα παρόμοιο μοντέλο το WC 54, μπορεί να δει κανείς σε σχετικά καλή κατάσταση, στο μουσείο της αεροπορίας στο Τατόι και είναι ασθενοφόρο της “Βασιλικής Αεροπορίας”

το Dodge WC54 στο μουσείο αεροπορίας στο Τατόι

Το 2018, η οικογένεια Μπούτσικου προκειμένου να διασώσει το όχημα, το παραχώρησε στο Σύλλογο Ιστορικών Στρατιωτικών Οχημάτων με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

άρθρο του Χριστόφορου Χαραλαμπάκη,

Το «σωστό» και το «λάθος» στη γλώσσα

Η νεοελληνική γλώσσα, όπως κάθε γλώσσα, εξελίσσεται διαρκώς παρακολουθώντας τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές που συμβαίνουν στην κοινωνία, διαπίστωση την οποία ορισμένοι δεν θέλουν να παραδεχτούν. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν εκατοντάδες άρθρα με θέμα «Γλωσσικά λάθη», «Επισημάνσεις ποικίλων γραμματικών και εκφραστικών λαθών», κ.τ.ό., συχνά όμως οι αναπαραγόμενες «οδηγίες και συμβουλές» των υποτιθέμενων ειδικών στηρίζονται σε εσφαλμένη βάση. Πρόκειται κατά κανόνα για μονόπλευρες και ατεκμηρίωτες θέσεις, χωρίς το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο. Το «σωστό» και το «λάθος» στη γλώσσα έχει σχετική αξία, όπως θα φανεί από την αντίκρουση των παρακάτω υποδείξεων.

1. Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: λανθασμένη άποψη (και όχι: λάθος άποψη).

Το ουσιαστικό λάθος χρησιμοποιείται ευρύτατα ως επίθετο κυρίως στον προφορικό λόγο. Συγγνώμη, πήρα λάθος νούμερο θα ανταπαντήσει κάποιος στο άγνωστο πρόσωπο που σήκωσε το τηλέφωνο. Από την αφηρημάδα μου πήρα λάθος λεωφορείο θα πει κάποιος αυθόρμητα. Αν πει: Πήρα λανθασμένο λεωφορείο θα βάλει τα γέλια όποιος το ακούσει.

2. Κακώς χρησιμοποιούνται αδόκιμες λέξεις όπως: νεολαίος, πισωγύρισμα, αντιπαλότητα κλπ.

Γιατί είναι αδόκιμες οι λέξεις αυτές; Οι νεολαίοι του κόμματος θα πούμε, όχι οι νέοι. Το πισωγύρισμα ανήκει στον προφορικό λόγο, εκτός του ότι παραπέμπει σε συγκεκριμένο κομματικό λεξιλόγιο. Θα διαγράψουμε με μια μονοκοντυλιά την αντιπαλότητα επειδή δεν αρέσει σε κάποιον η λέξη; Η χρησιμότητά της φαίνεται με μια πρώτη ματιά στο σχετικό λήμμα του Χρηστικού Λεξικού της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών, Αθήνα 2014: Εθνικό Τυπογραφείο. [εφεξής ΧρΛεξ]

αντιπαλότητα [ἀντιπαλότητα] α-ντι-πα-λό-τη-τα ουσ. (θηλ.) {αντιπαλοτήτ-ων}: ανταγωνισμός, σύγκρουση, αντιπαράθεση: αιώνια/θρησκευτική/ιδεολογική/πολιτική ~. Παραδοσιακή ~ μεταξύ δύο χωρών. Μίσος και ~ (πβ. εχθροπάθεια). Κλίμα/σχέση ~ας. ~ες, πάθη και εντάσεις. Επίλυση των ~ων. Πβ. αντιζηλία, διαμάχη, εχθρότητα. Βλ. -ότητα.

[< γαλλ. rivalité]

3. Δέσμη μέτρων (και όχι: πακέτο), εκδοχή πολιτικών εξελίξεων (και όχι: σενάριο).

Η υπόδειξη να αποφεύγουμε την έκφραση πακέτο μέτρων υποδηλώνει άγνοια των σημασιολογικών αλλαγών που έχει υποστεί η λέξη πακέτο, οποία δεν σημαίνει μόνο «τυποποιημένη συσκευασία, συνήθ. με τη μορφή μικρού χάρτινου κουτιού». Έχει αποκτήσει τη μεταφορική σημασία (βλ. ΧρΛεξ) «σύνολο στοιχείων που συνδέονται μεταξύ τους, δέσμη»: ασφαλιστικό πακέτο.

Η λεξική σύναψη εκδοχή πολιτικών εξελίξεων εμφανίζει πολύ χαμηλή συχνότητα σε σχέση με τα σενάρια πολιτικών εξελίξεων. Ο συνδυασμός σενάρια εκλογών παρουσιάζει στο Google 46.600, ενώ οι εκδοχές εκλογών 0 παραδείγματα (28.9.2018). Αν ενοχλεί το σενάριο, διερωτώμαι πώς θα πούμε το διδακτικό/εκπαιδευτικό σενάριο το οποίο αξιοποιεί τις Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας και έχει ανοίξει νέους δρόμους στη μαθησιακή διαδικασία.

4. Αποφεύγουμε ξένες λέξεις και εκφράσεις, όταν υπάρχουν αντίστοιχες ελληνικές: καριέρα (σταδιοδρομία), σαμποτάζ (δολιοφθορά), ίματζ (εικόνα, εντύπωση), πρεστίζ (κύρος), γκλάμουρ (σαγήνη, αίγλη), σνομπάρω (περιφρονώ, υποτιμώ), μίτινγκ (συνάντηση), κουλ (ψύχραιμος), τιμ (ομάδα), πρότζεκτ (έργο, μελέτη), ντιζάιν (σχέδιο).

Όλες οι παραπάνω λέξεις έχουν ενσωματωθεί στο λεξιλόγιο της Νεοελληνικής και δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ούτε και χρειάζεται, να τις αποφεύγουμε.

Καριέρα είναι βέβαια η σταδιοδρομία, επομένως οι δύο λέξεις ταυτίζονται κατά κάποιον τρόπο σε ορισμένα συγκείμενα (λαμπρή καριέρα/σταδιοδρομία), στα περισσότερα όμως διαφοροποιούνται. Στα σώματα κειμένων της Ακαδημίας Αθηνών η καριέρα εμφανίζεται 5 φορές συχνότερα απ’ ό,τι η σταδιοδρομία. Ο διπλωμάτης καριέρας είναι παγιωμένη έκφραση, ενώ ο διπλωμάτης σταδιοδρομίας δεν λέγεται, εκτός αν θέλει κάποιος να δείξει ότι είναι καθαρολόγος. Έκανε καριέρα στο εξωτερικό είναι μια απόλυτα φυσιολογική διατύπωση, ενώ το Έκανε σταδιοδρομία στο εξωτερικό είναι κάπως αφύσικη έκφραση. Αποδεκτή είναι η πρόταση Σταδιοδρόμησε στο εξωτερικό. Η καριέρα συνυποδηλώνει την επαγγελματική εξέλιξη ή καταξίωση με κάθε τρόπο, συχνά με εγωιστικά ή άλλα κίνητρα, φτάνοντας στα όρια του τυχοδιωκτισμού. Ενδιαφέρεται μόνο για την καριέρα του λέμε απαξιωτικά, εξού και καριερισμός, καριερίστας, καριερίστικος, δεν υπάρχουν όμως αντίστοιχα παράγωγα από τη λέξη σταδιοδρομία.

Τo σαμποτάζ < γαλλ. sabotage, 1870, αποτελεί διεθνισμό. Στη Νεοελληνική μεταφράστηκε ως «δολιοφθορά», δεν καλύπτει όμως όλες τις σημασίες της γαλλικής λέξης. Ακόμα και αν μπορέσει κάποιος να αποφύγει το ουσιαστικό, το ρήμα σαμποτάρω είναι δύσκολο να αποδοθεί με ένα μόνο ρήμα, αφού, ανάλογα με το συγκείμενο, δηλώνει «δυναμιτίζω, ναρκοθετώ, τορπιλίζω, υπονομεύω, υποσκάπτω, φαλκιδεύω».

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Το «σωστό» και το «λάθος» στη γλώσσα”

Ανακοίνωση

Αληθεύουν οι φήμες ότι την Κυριακή θα κάνει εμφάνιση στα Σκούρτα η Μαίρη Μαράντη ;;