Η ύπαρξη του διαδικτύου μας φέρνει όλους πιο κοντά. Έτσι, όταν ο Juan Guaido στηλίτευσε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στη Βενεζουέλα στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΚΑΪ, ο αυτοανακηρυχθείς πρόεδρος της χώρας δεν μπορεί παρά να είχε δει ότι την ίδια μέρα ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει πανηγυρικά ενώπιον των υπουργών του την αύξηση του κατώτατου μισθού.
Έτσι, η πρόσκλησή του στον Έλληνα πρωθυπουργό και οποιοδήποτε μέλος του κόμματος του “να έρθει στη Βενεζουέλα όσο πιο σύντομα γίνεται… Αύριο, μεθαύριο αν θέλει. Και να πάμε μαζί σε νοσοκομεία, σε φαρμακεία, ή σε σχολεία της Βενεζουέλας. Ή να μείνει μια εβδομάδα για να ζήσει με τον κατώτατο μισθό της Βενεζουέλας, και να δούμε τι γνώμη θα έχει για το καθεστώς του Maduro”, ήταν αναμφίβολα εξαιρετικά αιχμηρή. Ο κατώτατος μισθός στη δική του χώρα, είναι περίπου τρία δολάρια το μήνα, ενώ υπάρχει πάνω από 83% φτώχεια, σύμφωνα με τον ίδιο.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε στο εξωτερικό. Σήμερα η βρετανική εφημερίδα Independent διερωτάται: “Τι στο καλό συνέβη στην ελληνική παράδοση αλληλεγγύης στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Γιατί η Ελλάδα, μια ευρωπαϊκή χώρα που έζησε από το 1967 έως το 1974 υπό μια αχρεία, ωμή, διεφθαρμένη, υποστηριζόμενη από τη δεξιά στρατιωτική χούντα, στέλνει μήνυμα υποστήριξης σε μια αχρεία, διεφθαρμένη, υποστηριζόμενη από τον στρατό δικτατορία στη Βενεζουέλα;”, διά στόματος του αρθρογράφου της Denis MacShane.