Από τον φίλο Γιάννη Β. η πιο κάτω ανάρτηση, ως συνέχεια παλιότερης ανάρτησης του Ορεινού με τίτλο «τότε και τώρα»

Από το έμψυχο (ζωντανό) η εξέλιξη οδήγησε στο άψυχο (μηχανή). Κερδήθηκε η ταχύτητα οργώματος αλλά χάθηκε η ζεστασιά της κοινής προσπάθειας ανθρώπου και ζωντανού να φέρουν αποτέλεσμα. Χάθηκε και η συντροφιά και το ζεστό βλέμμα και η αίσθηση του χωρικού ότι δεν είναι μόνος, ότι υπάρχει μια ψυχή, μια ματιά, ένα νεύμα, μια κίνηση, μια έστω και βουβή επικοινωνία με κάποιο άλλο έμψυχο. Ο αγρότης με τον γάιδαρο είχε παρέα.. είχε συναίσθημα για το ζωντανό, και συνήθως μιλούσε μαζί του την ώρα που συμπορεύονταν για φέρουν αποτέλεσμα.

Ο αγρότης με το τρακτέρ είναι μόνος και δεν μοιράζεται τίποτε με την μηχανή του. Δε μπορεί να της μιλήσει, δεν αναγνωρίζει την προσπάθειά της, δεν του δημιουργεί κανένα συναίσθημα.

Όμως, ναι, κάνει πιο γρήγορα την δουλειά. Η καλλιέργειες εντατικοποιήθηκαν και αποδίδουν τόσο ώστε να γεμίζει η αγορά εισαγόμενα προϊόντα.

Και ο νέος αγρότης στο διάλλειμα ψάχνει το κινητό του για να βρει παρέα. Τα μάτια βλέπουν κοντά…

Και το χωράφι νοικιάζεται και σταματά η κοπιαστική ενασχόληση. Η μέρα περνά αλλιώς. Πιο αργά; Ίσως.

Πιο δημιουργικά; Σίγουρα πιο άψυχα.

Χαθήκαν οι ψυχές και ήλθαν οι μηχανές.

Συστατικό του σήμερα.

Άνθρωποι με τις διαφόρου τύπου μηχανές να τους απασχολούν είτε για δουλειά είτε για διασκέδαση. Άνθρωποι μονάχοι…