Εμεῖς τοῦ Εἰκοστοῦ Πρώτου αἰώνα, ἀντιμετωπίζουμε μέ μεγάλη δυσπιστία μιά παγκοσμίως Αναγεννημένη Ἀγροτική Ζωή, ἀλλά ο Ἀμερικανός Wendell Berry*, ακτιβιστής ποιητής και αγρότης στο Κεντάκυ, ἔγραψε:
Εἶναι δύσκολο νά ἐλπίζεις. Δυσκολότερο καθώς γερνᾶς, γιατί ἡ ἐλπίδα δέν πρέπει νά ἐξαρτᾶται ἀπό τό νά νιώθεις ὄμορφα ὑπάρχει καί τό ὄνειρο τῆς μοναξιᾶς στά βαθιά μεσάνυχτα. Στό παρόν τῆς πραγματικότητας ἔχεις ἀποσυρθεῖ ἀπό τήν πίστη στό μέλλον, πού σίγουρα θά μᾶς ἐκπλήξει, κι ἡ ἐλπίδα γίνεται δυσκολότερη δίχως νά προέρχεται ἀπό τήν πρόβλεψη παρά ἀπό τήν εὐχή.
(Είναι η πρώτη στροφή ἀπό τό ποίημα: «Εἶναι δύσκολο νά ἐλπίζεις» )
- Ο Γουέντελ Μπέρι (Wendell Berry, 1934–2026) ήταν μια ιδιαίτερη μορφή των αμερικανικών γραμμάτων: ποιητής, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και αγρότης. Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1934 στο Κεντάκι, σπούδασε αγγλική φιλολογία και δίδαξε στα πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης και του Κεντάκι. Πέθανε στις 31 Αυγούστου το 2026, σε ηλικία 92 ετών.
Το στοιχείο που τον ξεχώριζε ήταν ότι η καλλιέργεια της γης και η συγγραφή αποτελούσαν ενιαίο τρόπο ζωής.
Το 1965 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του σε αγρόκτημα κοντά στο Πορτ Ρόγιαλ. Υπερασπίστηκε τις μικρές αγροτικές κοινότητες και αντιτάχθηκε στη βιομηχανική γεωργία, στην καταστροφή του περιβάλλοντος και στην αντίληψη ότι η οικονομική ανάπτυξη δικαιολογεί κάθε απώλεια. Κεντρικό έργο του είναι το The Unsettling of America: Culture & Agriculture (1977), για τη σχέση ανάμεσα στην κρίση της γεωργίας και στην κρίση του πολιτισμού.
Στα μυθιστορήματα και στα διηγήματά του δημιούργησε το φανταστικό Πορτ Γουίλιαμ, μια αγροτική κοινότητα του Κεντάκι. Μέσα από τις ζωές των κατοίκων της έγραψε για τη μνήμη, την εργασία, την αλληλεγγύη και τους δεσμούς ανθρώπων και τόπου. Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά βιβλία του είναι τα The Memory of Old Jack και Jayber Crow.
Το ποίημα «Είναι δύσκολο να ελπίζεις», ο Μπέρι το διάβασε σε συνέντευξή του στον Μπιλ Μόγιερς το 2013, όπου παρουσιάστηκε ως A Poem on Hope. Ξεκινά από τη δυσκολία της ελπίδας όσο γερνάμε και καταλήγει στη φροντίδα του συγκεκριμένου τόπου όπου ζούμε.
Η δική μου ανάγνωση είναι ότι, για τον Μπέρι, η ελπίδα γίνεται καθημερινή ευθύνη: δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος για να φροντίσουμε ένα χωράφι, ένα δέντρο, έναν άνθρωπο. Αυτή η συνάντηση της γραφής με τη γη και τη μνήμη μου φαίνεται ιδιαίτερα οικεία στις δικές μου αντιλήψεις…
ΚΜ
