«Πάντα γίνονται σύμφωνα με την ειμαρμένη», γράφει ο Διογένης Λαέρτιος, συνοψίζοντας τη σκέψη του Ηράκλειτου. Η φράση μοιάζει να λέει πως η ζωή μας είναι ήδη γραμμένη. Μα τι θέση απομένει τότε για τη θέληση και την προσπάθειά μας;
Δεν διαλέγουμε τον τόπο όπου γεννηθήκαμε, τους ανθρώπους που θα συναντήσουμε, ούτε όλες τις απώλειες που θα μας βρουν. Υπάρχουν γεγονότα που αλλάζουν την πορεία μας χωρίς να μας ρωτήσουν. Κι όμως, μέσα σε όσα μας συμβαίνουν, υπάρχει πάντοτε μια μικρή περιοχή ελευθερίας: ο τρόπος που θα σταθούμε απέναντί τους.
Το ίδιο χτύπημα μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο σκληρό και έναν άλλον πιο συμπονετικό. Η ίδια αποτυχία μπορεί να γίνει παραίτηση ή αφετηρία. Δεν ελέγχουμε κάθε στροφή του δρόμου, αλλά τα βήματα που κάνουμε πάνω του είναι δικά μας.
Ίσως λοιπόν η ειμαρμένη να μην είναι ένα βιβλίο όπου έχουν γραφτεί όλες οι πράξεις μας. Ίσως είναι οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να πράξουμε. Κι εκεί, ανάμεσα σε όσα δεν αλλάζουν και σε όσα μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε, γράφεται η ανθρώπινη ιστορία.
Σαν συμπέρασμα και ευχή :
γαλήνη για όσα δεν περνούν από το χέρι μας, θάρρος για όσα περνούν και σοφία για να ξεχωρίζουμε τα δύο.
