Δεν χαιρόμαστε πραγματικά τον κόσμο όταν προσπαθούμε να τον εξουσιάσουμε ή να τον εξηγήσουμε ολοκληρωτικά.

Τον χαιρόμαστε όταν επιστρέφουμε σ’ αυτόν ζητώντας καταφύγιο:

στη φύση, στους ανθρώπους, στην εργασία, στην τέχνη, στις απλές καθημερινές στιγμές. Καταφεύγουμε στον εξωτερικό κόσμο για να γλιτώσουμε, έστω προσωρινά, από τον κλειστό κόσμο του εαυτού μας — από την αγωνία, τις ενοχές και τις αδιάκοπες σκέψεις…