Το κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Γεννιέται, ωριμάζει, μεταβάλλεται και, κάποτε, γερνά. Μέσα του συντελούνται αδιάκοπα μικρές χημικές συναντήσεις που καθορίζουν τον χαρακτήρα, τη γεύση και κυρίως το άρωμά του.
Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ενώσεις του είναι οι εστέρες. Δημιουργούνται από τη συνάντηση αλκοολών και οξέων και συμβάλλουν σημαντικά στα αρώματα του κρασιού. Δύο διαφορετικές ουσίες συναντιούνται κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες και από αυτή τη συνάντηση γεννιέται κάτι καινούργιο, συχνά πιο ευχάριστο και πιο σύνθετο από τα συστατικά που το δημιούργησαν.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Συναντιόμαστε τυχαία ή προγραμματισμένα, σε μια παρέα, σε έναν χώρο εργασίας, σ’ ένα ταξίδι, ακόμη και σε μια στιγμή που κανείς από τους δύο δεν περίμενε τίποτε ιδιαίτερο. Και ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι «υπάρχει χημεία». Η συζήτηση κυλά χωρίς προσπάθεια, η σιωπή δεν ενοχλεί, το χιούμορ του ενός συναντά το χιούμορ του άλλου και γεννιέται εκείνη η ανεξήγητη οικειότητα που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.
Μόνο που στην ταυτότητά μας δεν είναι γραμμένο με ποιον άνθρωπο «κολλάμε». Ούτε υπάρχει κάποια ένδειξη που να μας πληροφορεί πόσο θα διαρκέσει αυτό το δέσιμο.
Γιατί, όπως μεταβάλλεται το κρασί, μεταβάλλονται και οι άνθρωποι. Αλλάζουν οι συνθήκες, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι προτεραιότητες. Μια επικοινωνία που σήμερα λειτουργεί θαυμάσια, αύριο μπορεί να δυσκολεύεται. Εκεί που κάποτε υπήρχε αυθόρμητη κατανόηση, μπορεί να εμφανιστούν απόσταση, αμηχανία ή ακόμη και απογοήτευση.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η αρχική «χημεία» ήταν ψεύτικη. Ήταν αληθινή για εκείνη τη στιγμή και κάτω από εκείνες τις συνθήκες.
Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που πρέπει να αποδεχτούμε στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι δεν είναι όλες οι όμορφες συναντήσεις προορισμένες να διαρκέσουν για πάντα. Κάποιες έρχονται για να μας συντροφέψουν για χρόνια, άλλες για λίγο και άλλες μόνο για να αφήσουν ένα ίχνος.
Και το κρασί μάς διδάσκει κάτι ακόμη. Δεν αρκούν τα καλά συστατικά. Χρειάζονται οι σωστές αναλογίες, ο κατάλληλος χρόνος και οι κατάλληλες συνθήκες.
Το ίδιο και οι άνθρωποι.
Δύο καλοί άνθρωποι δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι μπορούν να πορευτούν μαζί. Όταν όμως συναντηθούν την κατάλληλη στιγμή και βρουν τη σωστή «χημεία», τότε μπορεί να δημιουργηθεί κάτι σπάνιο: μια φιλία, ένας έρωτας, μια συντροφικότητα, μια σχέση που αποκτά το δικό της ξεχωριστό άρωμα.
Η σοφία βρίσκεται όχι στην απαίτηση να κρατήσει για πάντα, αλλά στην ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε την αξία της όσο υπάρχει.
Γιατί, όπως και στο καλό κρασί, έτσι και στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν έχει σημασία μόνο η διάρκεια. Σημασία έχει και το άρωμα που αφήνουν πίσω τους.
1
