Ταξιδεύαμε από την Αθήνα στη Χαλκίδα με τρένο.
Εγώ εδώ,
ο γιατρός απέναντί μου, δίπλα μου μία κυρία.
Κουβεντιάζαμε γόνα με γόνα με την κυρία,
που κάποια στιγμή σκύβει και με ρωτάει:
”Κυρ Γιάννη, ο κύριος είναι γιατρός;”
”Ναι”, της λέω,
”Και είναι καλός;”
”Θαύμα είναι. Μου έχει σώσει τη ζωή.
Κάποτε αρρώστησα βαριά,
αλλά έλειπε στο Παρίσι, κι έτσι σώθηκα.”
Έβαλε τα γέλια η γυναίκα και γέλαγε σε όλο το ταξίδι.
