Να έχουν αιώνια ανάπαυση τα τρία παλληκάρια. Έπεσαν στο καθήκον για την πατρίδα και όλους μας. Λένε πως το φιλότιμο είναι αμετάφραστη ελληνική λέξη. Αυτή ταιριάζει. Γιατί τόσο οι πεσόντες όσο και η συντριπτική πλειονότητα των πυροσβεστών και άλλων αντίστοιχης επικινδυνότητας δημόσιων δράσεων μάχονται με πλήρη συναίσθηση του κινδύνου. Σε μερικές περιπτώσεις, του πολύ σοβαρού κινδύνου. Και το κάνουν. Δεν υποχωρούν, όπως θα μπορούσαν. Κανείς δεν θα μπορούσε να τους πει κάτι. Αυτό είναι το ελληνικό φιλότιμο. Και μη μου πει κάποιος ηλίθιος ότι αυτή είναι η δουλειά τους. Ξέρουμε καλά ότι αυτό που μετρά είναι η ψυχή που βάζεις στη δουλειά σου. Όπως πριν από χρόνια, όταν έπεσε το Canadair σε μια απότομη χαράδρα. Ελπίζω να τους τιμήσει η Πολιτεία όπως τους αναλογεί, όπως ορίζει ο νόμος. Και να μη βρεθεί για τον έναν εξ αυτών κάποιος μανδαρίνος της πολυθρόνας να πει ότι ο θάνατός του δεν οφείλεται στην πυρκαγιά αλλά σε παθολογικά αίτια.
Προσωπική μαρτυρία.
• Η φωτιά κατηφόριζε στο Χάρακα της Άνδρου. Η Μαρίνα κι εγώ, βλακωδώς, ευτυχώς τη σκαπουλάραμε, προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι με τα λάστιχα. Κι όταν έπιασαν τα πρώτα χόρτα στον αυλόγυρο του σπιτιού, μπήκαμε στο αυτοκίνητο σαν τρελοί, στον χωματόδρομο προς το Γαύριο, γλιτώνοντας την περικύκλωση από τη φωτιά στο τσακ. Είχαμε Άγιο. Δεν υπήρχε τότε το 112. Και τότε, ενώ κατεβαίναμε, ξεπρόβαλε ένα Canadair. Ο αέρας λυσσομανούσε. Έκανε έναν απίστευτα επικίνδυνο ελιγμό στη βουνοπλαγιά, οριακά χαμηλά, προσέγγισε το σπίτι μας και έριξε νερό. Η φωτιά έσβησε και το σπίτι σώθηκε. Το κοίταζα έκθαμβος. «Τι κάνει ο άνθρωπος;» σκέφτηκα. Αυτό που κάνει είναι πολύ επικίνδυνο. Όταν ανυψώθηκε μέσα στα 8 μποφόρ, έκανα τον σταυρό μου. «Να ’σαι καλά και να προσέχεις», ήταν η σκέψη μου, όχι το σπίτι. Είναι το φιλότιμο που έγραφα πιο πάνω. Έψαξα να βρω ποιος ήταν ο πιλότος, να του κάνω ένα τραπέζι και να τον ευχαριστήσω. Δεν μου το είπαν. «Δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο», μου είπαν, «αυτή ήταν η δουλειά του».
Πάνος Μπιτσαξής
