Η Γουίλσον, η οποία είναι πρόεδρος του Τμήματος Κλασικών Σπουδών και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, σε συνέντευξή της στους Sunday Times, δήλωσε για την οδύσσεια του Νόλαν:
«Δεν με άγγιξε συναισθηματικά καθόλου. Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Όμηρο, δεν είναι πολύ καλογραμμένη. Οι χαρακτήρες δεν έχουν το βάθος που έχουν οι ομηρικοί χαρακτήρες. Σκεφτόμουν: “Με νοιάζει πραγματικά αν αυτός ο άνθρωπος θα επιστρέψει στη γυναίκα του;” . Δεν μου έχεις δώσει κανέναν λόγο να ενδιαφερθώ.»
Παρ’ όλα αυτά, η Γουίλσον αναγνώρισε τον αντίκτυπο που ήδη έχει η ταινία στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος για την αρχαία ελληνική λογοτεχνία, αλλά και για τον κινηματογράφο.
«Η κυκλοφορία της Οδύσσειας παραμένει ένα γεγονός που αξίζει να γιορτάσουμε. Αυτό το έπος φέρνει το κοινό πίσω στις κινηματογραφικές αίθουσες… Οι μεταφράσεις της Οδύσσειας, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, γίνονται ανάρπαστες… και ίσως η ταινία πείσει ορισμένους πανεπιστημιακούς διοικητές να μην περικόψουν τα τμήματα λογοτεχνίας, γλωσσών και ιστορίας.»
Καταλήγοντας, δήλωσε:
«Ο Νόλαν κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το ευρύ κοινό να ξαναδιαβάζει βιβλία, και γι’ αυτό του είμαι ευγνώμων.»
