Υπάρχουν φυλακές χωρίς κάγκελα, χωρίς δεσμοφύλακες, χωρίς λουκέτα. Είναι εκείνες που χτίζει ο νους μας, όχι επειδή δεν υπάρχει έξοδος, αλλά επειδή δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό να την αναζητήσουμε με διαφορετικό τρόπο.
Ένας άνθρωπος μπορεί να μείνει εγκλωβισμένος σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, μόνο και μόνο επειδή επιμένει να τη σπρώχνει, ενώ εκείνη ανοίγει προς τα μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι η πόρτα· είναι η βεβαιότητα ότι ξέρουμε ήδη πώς ανοίγουν όλες οι πόρτες.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Επιμένουμε στις ίδιες συνήθειες, στις ίδιες ερμηνείες, στις ίδιες λύσεις. Όταν αυτές αποτυγχάνουν, δεν αμφισβητούμε τη μέθοδό μας· συμπεραίνουμε ότι η διέξοδος δεν υπάρχει. Κι όμως, πολλές φορές αρκεί μια μικρή αλλαγή οπτικής, μια διαφορετική ερώτηση, μια κίνηση αντίθετη από εκείνη που υπαγορεύει η συνήθεια.
Η μεγαλύτερη ελευθερία δεν είναι να βρίσκεις ανοιχτές πόρτες. Είναι να μην ξεχνάς ότι, πριν αποδεχθείς πως είσαι φυλακισμένος, αξίζει να δοκιμάσεις και να τραβήξεις. Γιατί καμιά φορά, ανάμεσα στην αιχμαλωσία και στην ελευθερία, μεσολαβεί μόνο μια διαφορετική κίνηση του χεριού.
