Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες του ανθρώπου:
να πιστεύει άλλοτε ότι έφτασε στο τέλος της γνώσης και άλλοτε να νιώθει πως στέκεται μπροστά σε ένα άπειρο που δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει. Ανάμεσα στην ψευδαίσθηση του περατωμένου και στον ίλιγγο του ασύλληπτου κυλά ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή.
Κάθε εποχή πίστεψε πως κατείχε τις οριστικές απαντήσεις. Κι όμως, ο χρόνος τις διέψευδε μία προς μία, ανοίγοντας νέους δρόμους και νέα ερωτήματα. Όσο προχωρά η γνώση, τόσο μεγαλώνει ο ορίζοντας του αγνώστου. Είναι σαν να ανεβαίνεις σε μια κορυφή· δεν βλέπεις το τέλος του κόσμου, αλλά περισσότερες κορυφές να υψώνονται μπροστά σου.
Φαίνεται ότι η αληθινή σοφία να μην είναι η κατοχή της αλήθειας, αλλά η ταπεινότητα απέναντί της. Να μπορείς να λες «γνωρίζω», χωρίς να ξεχνάς το «αγνοώ».
Να συνεχίζεις να βαδίζεις, χωρίς την αλαζονεία της βεβαιότητας αλλά και χωρίς τον φόβο του ακατανόητου.
Γιατί ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει όταν βρίσκει όλες τις απαντήσεις. Μεγαλώνει όταν δεν σταματά να θέτει ερωτήματα. Και εκεί, σε αυτή την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο πεπερασμένο και το άπειρο, να κρύβεται το πραγματικό μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.
