Ζούμε συχνά με την ψευδαίσθηση ότι η ζωή είναι ένας προορισμός, μια κορυφή που κάποτε θα κατακτήσουμε. Κι όμως, όταν γυρίσουμε το βλέμμα πίσω, διαπιστώνουμε ότι τίποτα δεν μας ανήκει — παρά μόνο τα ίχνη που αφήσαμε στο πέρασμά μας.
Ο δρόμος δεν προϋπήρχε
Ο δρόμος δεν υπήρχε πριν από εμάς. Δημιουργήθηκε από τις επιλογές μας:
Τις νίκες και τις ήττες μας.
Τα λάθη που μας δίδαξαν.
Τις στιγμές που μας άλλαξαν ριζικά.
Κάθε βήμα έγινε κομμάτι της διαδρομής και κάθε διαδρομή ένα μοναδικό αποτύπωμα στον χρόνο.
Αυτό που μένει στο τέλος
Στο τέλος, δεν θα μας ορίσουν όσα αποκτήσαμε, αλλά ο τρόπος που περπατήσαμε.
Αν σταθήκαμε όρθιοι στις δυσκολίες.
Αν απλώσαμε το χέρι σε έναν συνάνθρωπο.
Αν αγαπήσαμε βαθιά.
Αν τολμήσαμε να βαδίσουμε ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ίχνος μονοπατιού.
Ο δρόμος δεν είναι κάτι που βρίσκουμε. Είναι κάτι που δημιουργούμε.
Και τα ίχνη μας, όσο μικρά και αν αποτυπωθούν, είναι η μοναδική απόδειξη ότι περάσαμε από τον κόσμο αυτό. Αφήνοντας πίσω μας κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα όνομα: έναν τρόπο να βαδίζουν και οι επόμενοι.
Η σκέψη αυτή είναι εμπνευσμένη από τους διαχρονικούς στίχους του Αντόνιο Ματσάδο: «Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος· ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας».
