«Η άβυσσος δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο, αλλά μέσα του.»
Αυτό είναι το αληθινό μυστικό της Μήδειας. Δεν αφηγείται απλώς ένα έγκλημα· αποκαλύπτει το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Εκεί όπου το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν, μέχρι τη στιγμή που μια πληγή θα ανοίξει τον δρόμο στο δεύτερο.
Η άβυσσος δεν έχει γεωγραφία. Δεν κατοικεί σε τόπους ούτε σε εποχές. Κατοικεί μέσα μας. Είναι το αχαρτογράφητο σημείο όπου η αγάπη μπορεί να μεταμορφωθεί σε μίσος, η αφοσίωση σε εμμονή και ο πόνος σε εκδίκηση. Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος παύει να ακούει τη συνείδησή του και αρχίζει να υπακούει μόνο στα πάθη του.
Η Μήδεια δεν γεννήθηκε τέρας. Έγινε. Και αυτή η διαφορά είναι που κάνει την τραγωδία διαχρονική. Γιατί μας υποχρεώνει να παραδεχθούμε πως κανείς δεν είναι εντελώς απρόσβλητος από το σκοτάδι που κρύβει μέσα του. Όσο βαθύτερη η αγάπη, τόσο πιο φοβερή μπορεί να γίνει η παραμόρφωσή της όταν πληγωθεί.
Οι αρχαίοι τραγικοί γνώριζαν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο δεν βρίσκεται στον έξω κόσμο. Δεν είναι ο πόλεμος, η φτώχεια ή η μοίρα. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να κυβερνά τον εαυτό του και παραδίδει το πηδάλιο στα ανεξέλεγκτα πάθη του. Τότε η άβυσσος δεν τον περιμένει· αναδύεται από μέσα του.
Γι’ αυτό η τραγωδία δεν γράφτηκε για να μας τρομάζει, αλλά για να μας αφυπνίζει. Να μας θυμίζει πως ο πολιτισμός δεν είναι ό,τι χτίζουμε γύρω μας, αλλά ό,τι καταφέρνουμε να συγκρατήσουμε μέσα μας. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι απέναντι στους άλλους· είναι απέναντι στη δική μας άβυσσο.
1
