Κάθε μορφή αυθαιρεσίας γεννιέται πολύ πριν εκδηλωθεί ως πράξη. Γεννιέται μέσα στο «δήθεν». Στην ανάγκη του ανθρώπου να φαίνεται αντί να είναι. Να προβάλλει μια εικόνα ανωτερότητας, γνώσης, ηθικής ή δύναμης που δεν διαθέτει πραγματικά.
Το «δήθεν» είναι επικίνδυνο γιατί δεν αρκείται στην υποκρισία. Για να συντηρηθεί, χρειάζεται να παραμορφώσει την πραγματικότητα. Να αγνοήσει κανόνες, να περιφρονήσει όρια, να απαιτήσει εξαιρέσεις. Έτσι, η προσποίηση γίνεται σταδιακά αυθαιρεσία.
Όποιος πιστέψει ότι βρίσκεται πάνω από τους άλλους, αργά ή γρήγορα θα θεωρήσει ότι βρίσκεται και πάνω από τον νόμο, την κοινή λογική ή την ευθύνη. Εκεί βρίσκεται η μήτρα κάθε αυθαίρετης συμπεριφοράς: στην ψευδαίσθηση ότι η εικόνα αξίζει περισσότερο από την αλήθεια.
Αντίθετα, ο άνθρωπος που γνωρίζει τα όριά του δεν έχει ανάγκη να τα παραβιάσει. Η ταπεινότητα δεν είναι αδυναμία· είναι η ασφαλέστερη άμυνα απέναντι στην αλαζονεία. Και η αυθεντικότητα δεν χρειάζεται σκηνικά ούτε χειροκροτήματα.
Η πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης απέναντι στην αυθαιρεσία είναι η ειλικρίνεια. Να είμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε. Γιατί όταν καταρρεύσει το «δήθεν», καταρρέει μαζί του και η ψευδαίσθηση ότι κάποιος δικαιούται να ζει έξω από τους κανόνες που δεσμεύουν όλους τους υπόλοιπους
1
