Δεν βασίζεται στη μυθολογία αλλά στην ιστορία. Αντί να αντλήσει θέμα από τον κύκλο των ηρώων ή των θεών, ο Αισχύλος δραματοποίησε ένα γεγονός που είχε συμβεί μόλις οκτώ χρόνια πριν από την πρώτη παράσταση (472 π.Χ.).
Δίνει φωνή στον ηττημένο αντί στον νικητή. Αν και ο Αισχύλος είχε πολεμήσει ο ίδιος στη Μάχη του Μαραθώνα και πιθανότατα συμμετείχε και στα γεγονότα της Σαλαμίνας, δεν παρουσιάζει τους Έλληνες να πανηγυρίζουν. Αντίθετα, όλο το έργο είναι ένας θρήνος των Περσών.
Αντιμετωπίζει τον εχθρό με ανθρωπιά. Οι Πέρσες δεν εμφανίζονται ως τέρατα ή βάρβαροι χωρίς συναισθήματα. Είναι άνθρωποι που υποφέρουν από την απώλεια των παιδιών, των συζύγων και της πατρίδας τους. Αυτό ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για ένα έργο που παρουσιάστηκε στην Αθήνα λίγο μετά τους Περσικούς Πολέμους.
Αναδεικνύει μια πανανθρώπινη ιδέα. Το κεντρικό θέμα δεν είναι η ελληνική ανωτερότητα, αλλά η ύβρις: κάθε ηγεμόνας που παρασύρεται από την αλαζονεία και πιστεύει ότι μπορεί να υπερβεί τα ανθρώπινα όρια οδηγείται τελικά στη νέμεση και στην καταστροφή.
Η διαχρονική σημασία
Οι «Πέρσες» δεν είναι απλώς ένα έργο για τη νίκη των Ελλήνων. Είναι μια βαθιά πολιτική και φιλοσοφική τραγωδία για την ευθύνη της εξουσίας, τα όρια της ανθρώπινης δύναμης και το
