Το “αναβάλειν” (δεν ξέρω αν είναι) ανθρώπινο, σίγουρα όμως έχει τις ρίζες του στο “νόμο της αδράνειας”, με λίγα λόγια στην εγγενή ιδιότητα των υλικών σωμάτων να αντιστέκονται σε οποιαδήποτε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης, με την πρόσθετη διαπίστωση ότι όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα ενός αντικειμένου, τόσο δυσκολότερο είναι να μεταβληθεί η υφιστάμενη κινητική του κατάσταση (δηλ. είτε ν’ αποκτήσει για πρώτη φορά ταχύτητα, εφόσον είναι αδρανές, είτε να σταματήσει η κίνησή του, εφόσον είχε ήδη αποκτήσει ταχύτητα).
Δράση = πρόκληση, προσπάθεια, αλλαγή, κίνηση, το καινούργιο που θα σκεφτείς ή/και θα υλοποιήσεις.
Αναβολή = μη δράση = παραμονή στο γνωστό, στο συνηθισμένο, στην ψευδαίσθηση του οικείου και της ασφάλειας, στην επανάληψη των ίδιων σκέψεων, ενεργειών ή/και παραλείψεων.
Το “εγώ” αρέσκεται στην αναβολή. Συντηρεί την εικόνα του έτσι…
Και όσο “μεγαλύτερο το εγώ” τόσο ισχυρότερο και το μέτρο (ο βαθμός) της αδράνειας (ισχύει ανάλογα ό,τι και με το μέγεθος της μάζας των υλικών αντικειμένων).
Οπότε ξαναγυρνάμε στα βασικά (τα οποία έχουμε θίξει και στο παρελθόν και πιο διεξοδικά μάλιστα) : γνώθι σαυτόν !!
Γ.Λ.
Αγαπητέ Γιώργο έχεις δίκιο το Γνώθι σαυτόν σε οδηγεί στην αυτογνωσία που είναι η δύναμη που νικά την αδράνεια. Γιατί μόνο όταν γνωρίσεις τον εαυτό σου μπορείς να καταλάβεις αν αυτό που σε κρατά ακίνητο είναι η σύνεση ή ο φόβος.
