Το Logicomix, ένα πρωτοποριακό graphic novel των Απόστολου Δοξιάδη και Χρίστου Χ. Παπαδημητρίου, εξερευνά την επική αναζήτηση των Θεμελίων των Μαθηματικών. Μέσα από ιστορία και μυθοπλασία, φωτίζει το φιλοσοφικό πλαίσιο του 20ού αιώνα.

Ο Χρίστος Παπαδημήτριου* πιστεύει ότι
“Οι μεγάλες ιδέες δεν μεταδίδονται μόνο με εξισώσεις αλλά με ιστορίες.»

Το βιβλίο του Logicomix, αφηγείται την αγωνία του Μπέρτραντ Ράσελ να δημιουργήσει ένα απόλυτα λογικό σύστημα που θα περιέγραφε όλη τη μαθηματική σκέψη. Στην πορεία εμφανίζονται ο Κουρτ Γκέντελ και ο Άλαν Τούρινγκ, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι υπάρχουν όρια σε κάθε σύστημα λογικής.

Χρόνια αργότερα, σε δημόσια ομιλία του για την AI, ο Παπαδημητρίου περιέγραψε την τωρινή εποχή ως μια περίοδο «ξαφνικής, απρόσμενης και ανεξήγητης επιτυχίας» της τεχνητής νοημοσύνης. Παρότι τα μοντέλα πετυχαίνουν εντυπωσιακά αποτελέσματα, συχνά δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί λειτουργούν τόσο καλά.

Έτσι δημιουργείται ένα ενδιαφέρον παράδοξο:
Η λογική αναζητά αποδείξεις και πλήρη εξήγηση.
Η σύγχρονη ΤΝ συχνά λειτουργεί αποτελεσματικά χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως τον εσωτερικό της συλλογισμό.

Ο Παπαδημητρίου δεν έμεινε μόνο στη θεωρία των αλγορίθμων. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σε έρευνες που προσπαθούν να κατανοήσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο ως ένα υπολογιστικό σύστημα, με στόχο να εξηγηθεί πώς η μάθηση, η μνήμη και η ακολουθία σκέψεων μπορούν να προκύπτουν από απλούς νευρωνικούς μηχανισμούς.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα που αναδεικνύει η πορεία του είναι η εξής:
Η λογική δεν υπάρχει για να αποδείξει ότι οι μηχανές σκέφτονται σαν ανθρώπους. Υπάρχει για να μας υπενθυμίζει τα όρια κάθε συστήματος σκέψης ανθρώπινου ή τεχνητού.

Αυτό είναι και το παράδοξο της σημερινής εποχής της AI: όσο πιο ισχυρά γίνονται τα μοντέλα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για λογική, ερμηνεία και ανθρώπινη κρίση. Είναι μια ιδέα που διατρέχει τόσο το Logicomix όσο και τις δημόσιες παρεμβάσεις και την επιστημονική πορεία του Χρήστου Παπαδημητρίου.

*γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο της Αθήνας και κατόπιν έκανε διδακτορικό στη θεωρία των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, ΜΙΤ και Στάνφορντ, ενώ τώρα κατέχει την έδρα C. Lester Hogan στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ. Η έρευνά του κινείται κυρίως στους τομείς της θεωρίας των αλγορίθμων, της υπολογιστικής πολυπλοκότητας και της θεωρίας παιγνίων.