- Το να σχολιάσει κάποιος τις εξελίξεις στον εν γένει ιστορικό χώρο της ελληνικής Αριστεράς είναι το λιγότερο μικρόψυχο. Στερείται οποιουδήποτε νοήματος και ουσίας. Το να τις ερμηνεύσεις, όμως, είναι απαραίτητο και πολύ ουσιαστικό. Τι το καθόρισε; Κατά την προσωπική μου άποψη, την οποία εισφέρω ταπεινά, το κυρίαρχο δεν ήταν οι μωροφιλοδοξίες, οι διασπάσεις, οι μάχες όλων εναντίον όλων. Το κυρίαρχο ήταν η απόλυτη έλλειψη πολιτικής ταυτότητας. Ένα νέφος απροσδιοριστίας και ασάφειας, που εκφερόταν ως η γλώσσα μιας Βαβέλ πολυποίκιλων ανοησιών. Η έλλειψη οποιουδήποτε συστημικού προσήμου, δηλαδή μιας άποψης, έστω και γενικής, για το πώς πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Ένα ευκαιριακό και αντιφατικό, αλλά και βαθιά απολίτικο, αφόρητα καιροσκοπικό και αμοραλιστικό παίγνιο εξουσίας. Ενώ η Δεξιά έχει συστημικό πρόσημο, όλοι ξέρουν τι είναι και τι πρεσβεύει και από ποιες αναφορές έρχεται στον ιστορικό χρόνο, η Αριστερά έφτασε να μη σημαίνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Το τι είναι αριστερό και τι δεξιό χάθηκε στις δίνες και τους ατμούς του απολίτικου διλήμματος «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», στη συνεργασία με την ψεκασμένη Ακροδεξιά και στην υπόγεια συνεννόηση με την καραμανλική Δεξιά που προκάλεσε την κρίση. Η λέξη «σοσιαλισμός» εξαφανίστηκε από το πολιτικό λεξιλόγιο. Για μια δεύτερη φορά, η δήθεν αυτή Αριστερά είχε ως κύριο στόχο να καταπιεί, να εξαερώσει το ΠΑΣΟΚ. Το πέτυχε εν μέρει, αλλά όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου δεν πέφτει μόνο ο άλλος, αλλά και ο ίδιος μέσα.
- Στη θέση του θνήσκοντος αυτού συνοθυλεύματος έρχεται ο αριστερός, υποτίθεται, μεσσιανισμός. Ο Μεσσίας Τσίπρας. «Εγώ ειμί η αλήθεια και όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν». Από τις στάχτες της ιστορίας του κομμουνιστικού μεσσιανισμού, σαν μια παραλλαγή, μια αστειότητα, μια φάρσα της συγκυρίας. Λένιν, Στάλιν, Δημητρώφ, Μάο, Ζαχαριάδης κ.λπ. Οι μεγάλοι οδηγοί με το θεϊκό φωτοστέφανο που έγραψαν τον 20ό αιώνα. Αποτελεί αυτό απάντηση; Εκλογικά δεν ξέρω. Μπορεί και να είναι, μπορεί και όχι· θα δείξει. Πολιτικά, όμως, απάντηση ενός ιστορικού ρεύματος δεν είναι. Ιδιαίτερα αν ο αυτοπροσδιορισμός είναι εμφανώς fake. Είναι τόσο βαθύς ο αμοραλισμός και η απολίτικη προσέγγιση στην πολιτική πράξη του Αλέξη Τσίπρα, που δύσκολα καταπίνεται. Ουδεμία έκπληξη θα μου προκαλούσε αν αύριο τον έβλεπα να αγκαλιάζεται με τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου στο πλαίσιο μιας πατριωτικής συνεργασίας. Γιατί όχι; Όλοι πατριώτες είμαστε. Δεν παραγνωρίζω τη γραφίδα του Σιακαντάρη και τα συγκλίνοντα ρεύματα, αλλά η καχυποψία μου είναι μεγάλη, ανυπέρβλητη. Άλλωστε, το έχει ήδη κάνει, εμφανώς και αφανώς, με τον Καμμένο και τον «ανησυχούντα της Ραφήνας», χωρίς αυτό να τον απασχολεί στις 600 σελίδες της «Ιθάκης».
- Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μεσσιανικό κόμμα. Έφυγε ο Ανδρέας, ήρθε ο Σημίτης, ο Γιώργος, η Φώφη. Έμεινε όρθιο, πληρώνοντας άδικα τα λάθη μιας φαύλης Δεξιάς που τώρα παριστάνει την ανήσυχη μωρά παρθένο. Κάνει λάθη, μπορεί να μην αρέσει ο Ανδρουλάκης, μπορεί, μπορεί, ό,τι θέλετε, αλλά από εκεί προέρχεται ο δυναμισμός της σημερινής Ελλάδας. Ό,τι και αν του καταλογίσει κανείς —και υπάρχουν πράγματα να του καταλογίσει— αυτό είναι μια αναμφισβήτητη αλήθεια. Έχει ταυτότητα, ιστορικό βάθος και πλήθος αξιόλογων στελεχών. Ήδη προσπαθεί να δώσει συγκεκριμένο περιεχόμενο στον τίτλο του και στη σοσιαλδημοκρατική του ιδιοπροσωπία. Δεν το κάνει πάντα καλά, εντάξει, αλλά αυτή είναι η ουσία.
Άγχεται για τις δημοσκοπήσεις. Σε κάποιους έφταιγε το θερμόμετρο και όχι ο πυρετός. Στεγάζει προσεγγίσεις που μπορεί να απέχουν. Όμως είναι πιο αξιόπιστο, πιο υπεύθυνο και πιο ουσιαστικά χρήσιμο για τον τόπο. Από εκεί και πέρα αποφασίζουν οι πολίτες. Αν θέλουν πάλι Μητσοτάκη, δικαίωμά τους. Να τον έχουν. Ο τυφλός αντιμητσοτακισμός, το έχω ξαναγράψει, είναι απολίτικη προσέγγιση. Η ζωή δεν τελειώνει το 2027 για τη χώρα. - Στους αμήχανους φίλους μου που πελαγοδρομούν με τον Τσίπρα συνιστώ ένα σημαντικό βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα, που τώρα διαβάζω: «Η Ταυτότητα. Η απαίτηση για αξιοπρέπεια». Το βιβλίο δεν αφορά μόνο τους Συριζαίους και τους Τσιπρικούς. Αφορά και το ΠΑΣΟΚ. Τη σφυρηλάτηση της ταυτότητας. Γιατί, αν αυτό δεν γίνει, θα κινδυνεύσει αύριο με την ίδια σκοτεινή τύχη.
- Πάνος Μπιτσαξής
Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
