Η αθωότητα του παιδιού, το πάθος της νιότης, η γαλήνη και η ισορροπία της ωριμότητας, αλλά και η πίκρα ή η εριστικότητα που συχνά συνοδεύει τα γηρατειά. Αυτά τα τέσσερα στάδια, πίστευε ο Γέητς*, δεν χαρακτηρίζουν μόνο τη ζωή του ανθρώπου αλλά και την πορεία ολόκληρων πολιτισμών. Και δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Από τα δελτία ειδήσεων μέχρι τις μικρές και μεγάλες αντιπαραθέσεις της καθημερινότητας, συχνά έχεις την αίσθηση ότι ο κόσμος μας ξυπνά κάθε πρωί έτοιμος για σύγκρουση. Λες και έχει ξεθωριάσει κάθε φωτεινή πλευρά της ζωής και έχει κυριαρχήσει η διάθεση για αντιπαλότητα, πικρία και μικρές ή μεγάλες εκδικήσεις.
*υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και κορυφαία μορφή της ιρλανδικής λογοτεχνίας. Το 1923 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η περίφημη διαπίστωσή του ότι «τα πράγματα διαλύονται, το κέντρο δεν μπορεί να κρατήσει» («Things fall apart; the centre cannot hold») από το ποίημα The Second Coming παραμένει έως σήμερα μία από τις πιο συχνά αναφερόμενες περιγραφές εποχών κρίσης και παρακμής.
