Κατά τεκμήριο, κάθε “μάχη” προϋποθέτει διαφορετικά “στρατόπεδα”, συμφέροντα, επιδιώξεις…
Στη ρίζα κάθε σύγκρουσης βρίσκεται η εδραιωμένη πεποίθηση (συνήθως στο νου όλων των αντιμαχόμενων πλευρών) : “ή εγώ ή ο άλλος” …
Σε βαθύτερο επίπεδο, στην επιδίωξη επικράτησης (σε ακραίες περιπτώσεις με κάθε μέσο και κόστος), κρύβεται η ψυχολογική ανάγκη να υπηρετηθεί μια “εικόνα” του “εαυτού” που διαφορετικά κινδυνεύει να κλονιστεί, συμπαρασύροντας αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και την όποια άλλη (θετική) ιδιότητα, με την οποία συνηθίζει κανείς να αυτοπροσδιορίζει το “είναι” του (δείτε περισσότερα επ’ αυτού στην ανάρτηση του Ορεινού στις 27-04-2026).
“Και όλους να τους κερδίσεις, πάλι χαμένος θα βγεις”, γιατί δεν έστρεψες το βλέμμα προς τα μέσα, γιατί δεν “ψάχτηκες” όσο έπρεπε, γιατί τον “εχθρό” τον έβλεπες πάντα απέναντι, γιατί δεν υποψιάστηκες ότι “αντίπαλος” μπορεί τελικά να μην υπάρχει έξω από το δικό σου νου, από τη δική σου νοοτροπία, που θέτει τα όρια, μέσα στα οποία συνήθισες να ζεις και να κινείσαι, θεωρώντας τα “σωστά”, δεδομένα και αυτονότητα, γιατί αυτά τα “όρια” (που ενίοτε δομούν και τους εξωτερικούς “Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες”), αντί να τα αμφισβητήσεις, να τα σπρώχνεις συνέχεια παραπέρα, τα θεώρησες αληθινά, τα “οχύρωσες με τείχη” και ταμπούρωσες εκεί μέσα το “εγώ” σου, βάζοντας “απέναντι” τους “άλλους”…
Χαμένος, λοιπόν, όχι (μόνο) στη μοναξιά του “νικητή” (που κι αυτή δεν αποκλείεται), αλλά – πρωτίστως – γιατί δεν κατάλαβες σε ποιά “μάχη” έπρεπε (και άξιζε) ν’ αγωνιστείς…
(ΥΓ : Πριν επιδιώξεις την όποια “αγιοσύνη” ως “ιδανικό” και “τελικό προορισμό”…γνώθι σαυτόν !! Είναι περισσότερο στο χέρι σου…)
Γ.Λ.