Πλούσιος δεν είναι εκείνος που κατέχει πολλά, αλλά εκείνος που έχει χρόνο να τα χαρεί — ή και να τα αποχωριστεί χωρίς αγωνία. Ο ελεύθερος χρόνος είναι το πιο σπάνιο και ακριβό νόμισμα της εποχής μας· δεν αποτιμάται σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά σε στιγμές επίγνωσης.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η διαρκής απασχόληση θεωρείται αρετή. Το γεμάτο πρόγραμμα εκλαμβάνεται ως ένδειξη αξίας, σχεδόν ως κοινωνικό παράσημο. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνεχή κίνηση, κάτι ουσιώδες χάνεται: η δυνατότητα να σταθείς, να σκεφτείς, να αφουγκραστείς τον εαυτό σου. Ο άνθρωπος που δεν έχει χρόνο, δεν έχει χώρο να ζήσει πραγματικά· απλώς διαχειρίζεται υποχρεώσεις.
Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι κενό· είναι γόνιμο έδαφος. Εκεί ωριμάζουν οι ιδέες, εκεί επιστρέφει η μνήμη, εκεί βρίσκουν θέση οι σχέσεις. Είναι ο χρόνος που δεν ζητά απόδοση, αλλά προσφέρει νόημα. Όπως το αμπέλι χρειάζεται τον χειμώνα του για να δώσει καρπό, έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται τον «αργό» χρόνο για να ωριμάσει.
Τελικά, πραγματικά πλούσιος άνθρωπος να είναι εκείνος που έχει κατακτήσει την πολυτέλεια της επιλογής: να μπορεί να πει «όχι» στο περιττό και «ναι» στο ουσιώδες.
Να έχει χρόνο όχι απλώς να ζει, αλλά να αισθάνεται ότι ζει. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα προλαβαίνεις να κάνεις, αλλά με όσα προλαβαίνεις να νιώσεις.