Οι θεράποντες της τριαδικής θεότητας, του χρήματος, του θανάτου και της εξουσίας, ζούν σε μία πολυδάπανη φυλακή με δρακόντειο προσωπικό ασφαλείας. Κατοικούν σε αποστειρωμένα οικιστικά συγκροτήματα, απρόσιτες επαύλεις ή ιδιόκτητα νησάκια. Κυκλοφορούν με σκοτεινές λιμουζίνες, ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και διασκεδάζουν την πολυάσχολη ανία τους σε πολυτελή γιωτ. Έχουν στα πόδια τους πιστά σκυλιά, και άσπονδους υπηρέτες, προσωπικούς γυμναστές και πανάκριβους διατροφολόγους, αδυσώπητους μπράβους και τακτικούς προμηθευτές κόκας, κομψούς δικηγόρους και στυγνούς τραπεζίτες. Περιβάλλονται από μαθητευόμενους σπουδαρχίδες και αναρριχητικές καλλονές της σιλικόνης ενώ στα τραπέζια τους την πρώτη θέση διεκδικούν πολιτικοί κλόουν και τρεχέδειπνοι της περιοδεύουσας ολιγαρχίας, φαύλοι φιλότεχνοι και διεστραμμένοι αρχαιοκάπηλοι, περιφανείς ακαδημαϊκοί κλητήρες και οι γνωστοί μας από τον Όμηρο ως τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου «επιδήμιοι αρπακτήρες». Καγχάζουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν και μισούν όσα αδυνατούν να αγοράσουν: την ανιδιοτελή φιλία, τον αδάπανο έρωτα και την ξέγνοιαστη νιότη. Παρηγοριά στην ακόρεστη πείνα τους τους βρίσκουν μόνο στη χυδαία σπατάλη, στο αναίσθητο σεξ, στον ψυχρό, ανελέητο φόνο. Εκβιάζουν την ηδονή του κατέχειν προσφεύγοντας σε ολέθρια αυξανόμενες δόσεις και συνεπώς ο βίος τους είναι βαθύτατα ανηδονικός. Έτσι παραμένουν ξερά αποκλάδια της αριστοτελικής ευδαιμονίας, απόβλητοι από κάθε όμορφο παιχνίδι, οι φουκαράδες της χαμένης ευκαιρίας – και η λύσσα τους είναι τόσο αξημέρωτη που δεν θα ησυχάσουν αν δεν βυθίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα στο σκοτάδι τους.
Πηγή : neoplanodion .gr / Ηρακλής Λογοθετης