Πάνω από 50 χρόνια μετά την τελευταία αποστολή Apollo, η NASA συνέχισε το ταξίδι της για την επιστροφή των ανθρώπων στη Σελήνη με την εκτόξευση του Artemis II, φέρνοντας τους ανθρώπους πιο κοντά στην τροχιά της σελήνης και στην αθέατη πλευρά της.
Ο βασικός στόχος αυτού του περίπου 10ήμερου ταξιδιού ήταν η ολοκληρωμένη δοκιμή των συστημάτων υποστήριξης ζωής και των δυνατοτήτων ελέγχου του διαστημοπλοίου Orion σε περιβάλλον υψηλής ακτινοβολίας.
Οι τεχνικοί περιορισμοί και η σταδιακή προσέγγιση
Ο λόγος που δεν θα πραγματοποιηθεί προσεδάφιση στο πλαίσιο του Artemis II είναι απλός: το πρόγραμμα δεν έχει σχεδιαστεί για κάτι τέτοιο σε αυτή τη φάση. Το διαστημόπλοιο Orion, το οποίο θα χρησιμοποιήσει το πλήρωμα, δεν διαθέτει την ικανότητα προσσελήνωσης.
Η NASA ακολουθεί μια αυστηρά σταδιακή προσέγγιση δοκιμών πριν ρισκάρει μια κάθοδο στην επιφάνεια. Μετά την επιτυχημένη μη επανδρωμένη πτήση του Artemis 1 στα τέλη του 2022, το Artemis II αποτελεί την πρώτη δοκιμή των συστημάτων υποστήριξης ζωής με ανθρώπους στο σκάφος.
Το πλήρωμα θα ελέγξει τη λειτουργία όλων των συστημάτων στο πραγματικό περιβάλλον του βαθέος διαστήματος, επιβεβαιώνοντας ότι το σκάφος είναι ασφαλές πριν την επόμενη, πιο σύνθετη φάση.
Το νέο χρονοδιάγραμμα για την κατάκτηση της Σελήνης
Αρχικά, η NASA σχεδίαζε την πρώτη επανδρωμένη προσσελήνωση με το Artemis 3 το 2027. Ωστόσο, πρόσφατα αναδιάρθρωσε το πρόγραμμα, μετατρέποντας το Artemis 3 σε μια αποστολή δοκιμών σύνδεσης (docking) σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Εάν όλα εξελιχθούν ομαλά, η πρώτη φορά που άνθρωποι θα πατήσουν ξανά στο φεγγάρι θα είναι με την αποστολή Artemis 4, το νωρίτερο το 2028. Αυτές οι καθυστερήσεις οφείλονται σε πολλούς παράγοντες, όπως η ανάπτυξη των νέων διαστημικών στολών και οι προκλήσεις με την θερμική ασπίδα του Orion.
Ο απώτερος στόχος του προγράμματος παραμένει διπλός: η εγκαθίδρυση μιας βιώσιμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη και η διασφάλιση της υπεροχής των ΗΠΑ στο διάστημα, σε έναν άτυπο αγώνα δρόμου απέναντι στις σεληνιακές φιλοδοξίες της Κίνας.