• Ο κόσμος μας ταρακουνιέται. Όπου γης κι αν ζεις, είναι αδύνατο να μη νιώσεις την τεκτονική ανατάραξη. Αυτό που συνήθως καλείται «μεταβατική περίοδος». Αντιλαμβάνεσαι ότι ζεις σε ένα τέτοιο σκηνικό, αλλά είναι τόσο αβέβαιο και πολυπαραμετρικό, που ούτε ξέρεις ούτε μπορείς να φανταστείς πού πάει. Άστο… ο μουσικός σηκώνει τα χέρια. Άλλωστε, σε αυτές τις εποχές συχνά η τυχαιότητα καθορίζει το μέλλον.
Εμείς γκρινιάζουμε για τη βενζίνη και την ακρίβεια. Ο Κυρανάκης «υπονομεύει τη δημοκρατία των ταξιτζήδων», έτσι το είδε ο πρόεδρος Λυμπερόπουλος. Απεργούν οι δικαστικοί διερμηνείς. Ο Άδωνις τρώει κράκερς — μέγα ατόπημα. 600.000 Έλληνες θέλουν πρωθυπουργό την Κωνσταντοπούλου. Γης μαδιάμ στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ ανεβαίνει και ο Μητσοτάκης κοιτάει τον Δένδια με μισό μάτι. Ψάχνουμε πόσους συνέδρους έβγαλε ο Δούκας στα Πευκάκια και στη Λυκόβρυση. Δόξα τω Θεώ… ας κάνουμε ένα ευχέλαιο.
Γιατί, την ίδια ώρα, στον Λίβανο ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε πρόχειρες σκηνές, υπό καταρρακτώδη βροχή. Οι μουλάδες απαγχονίζουν δεκαεννιάχρονα αγόρια που «ομολόγησαν» ότι είναι εχθροί του Θεού. 110 μαθήτριες σε φριχτό θάνατο από αμερικανικό βλήμα. Στο Ισραήλ κορέστηκε ο Σιδηρούς Θόλος και οι πρώτοι άμαχοι σκοτώθηκαν. Διέρρευσε ραδιενέργεια; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Οι ηθικοί φραγμοί του πολέμου πιάσαν πάτο. Το πιο άχρηστο επάγγελμα του κόσμου είναι πλέον οι διεθνολόγοι. Μοιάζουν με μελετητές του Ταλμούδ. Οι τρυφηλοί βασιλιάδες, σεΐχηδες και πρίγκιπες σε μεγάλη αμηχανία. Το πετρέλαιο στα ύψη, ανεβοκατεβαίνει σαν καρδιογράφημα, ανάλογα με την παράνοια του Τραμπ. Η υπόκωφη σιωπή της Κίνας. Οι Ρώσοι περικυκλώνουν τη Σλοβιάνσκ. Το Πακιστάν βομβαρδίζει την Καμπούλ. Στο Σουδάν τραγωδία. Η Ευρώπη; Ποια ακριβώς;
• Αυτό, και όχι μόνο, θα ήταν το σκηνικό αν έγραφε σήμερα — μεταξύ τραγωδίας και κωμωδίας — ο Τσέχωφ το αριστούργημά του, «Ο Βυσσινόκηπος». Το έγραψε όμως το 1903, λίγο πριν τον θάνατό του. Έπιασε κάτι από τον αχό της τότε μεταβατικής εποχής: την κατάρρευση του παλιού κόσμου και την άναρχη επιδρομή του νέου. Έτσι, η γαιοκτήμων Αντρέγεβνα πτώχευσε και ο κολλήγος Λοπάχιν αγόρασε κοψοχρονιά τον Βυσσινόκηπο για να τον κάνει πολυτελείς κατοικίες. Και ο υπηρέτης Φιρς θρηνούσε τα χαμένα βύσσινα και το υπέροχο γλυκό που χανόταν στη δίνη των εξελίξεων.
• Ευχαριστώ τη Yolanda Balaoura, αγαπημένη φίλη, που με κάλεσες. Ήσουν εξαιρετική στον δύσκολο ρόλο της παρακμασμένης φεουδαρχίνας Αντρέεβνα. Μπράβο. Στο ΚΘΒΕ, στο Βασιλικό Θέατρο στη Θεσσαλονίκη, η πρεμιέρα την Παρασκευή. Τρίωρη παράσταση. «Ο Βυσσινόκηπος». Μερικές φορές δεν έχει σημασία μόνο η παράσταση, αλλά και η στιγμή της. Τσέχωφ στον αιώνα των αιώνων. Να το δείτε. Έχει γίνει πολλή δουλειά βάθους. Δεν είμαι ειδικός να κρίνω την παράσταση· συγχαίρω όμως ανεπιφύλακτα τον μόχθο όλων των συντελεστών.
• Πήγα τσακ-μπαμ την Παρασκευή με αυτοκίνητο και το Σάββατο γύρισα. Στον γυρισμό έψαχνα τους άγνωστους σταθμούς για ραδιοφωνική παρέα. Έπεσα στον σταθμό του Βελόπουλου, με την «προεδράρα» να απαντά σε ακροατές για το πόσο καλή και τέλεια είναι η Ρωσία και πόσο ανόητος ο Μητσοτάκης. Μισή ώρα άντεξα — αυτό κι αν είναι βίτσιο. Πού ’σαι, Άντον Τσέχωφ…
• Απολαμβάνουμε στη χώρα μας πρωτοφανή πολιτιστική άνθηση: θέατρα, συναυλίες, εκθέσεις, διαλέξεις. Δεν προφταίνεις να τα παρακολουθήσεις. Ας χαρούμε και κάτι μέσα στη μιζέρια.
Πάνος Μπιτσαξής