Στον σύγχρονο κόσμο δεν μας λείπουν οι επιλογές.
Μας λείπει η ιεράρχηση.
Κάθε μέρα καλούμαστε να αποφασίσουμε: πού θα επενδύσουμε τον χρόνο, την ενέργεια, την προσοχή μας. Και σχεδόν πάντα πέφτουμε στην ίδια παγίδα: κυνηγάμε τα πολλά, αντί να ξεκαθαρίσουμε το ένα.
Η διοίκηση —είτε αφορά μια επιχείρηση είτε τη ζωή— δεν είναι τέχνη της συσσώρευσης. Είναι τέχνη της αφαίρεσης. Το να πεις «όχι» στα δευτερεύοντα, για να προστατεύσεις το ουσιώδες.
Εδώ αποκτά νόημα η φράση:
«τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης».
Δεν είναι απλώς το «τι θέλω». Είναι το:
ποιο από όλα όσα θέλω αξίζει πραγματικά να επιδιώξω;
Στη στρατηγική, αυτό λέγεται focus.
Στην ηγεσία, λέγεται clarity.
Στη ζωή, λέγεται σοφία.
Οι επιτυχημένοι οργανισμοί δεν κάνουν περισσότερα πράγματα. Κάνουν λιγότερα — αλλά τα σωστά. Οι ηγέτες που ξεχωρίζουν δεν έχουν περισσότερους στόχους. Έχουν έναν που δεν εγκαταλείπουν.
Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο.
Όσο δεν ξεκαθαρίζει ποιο είναι το δικό του «ύψιστο επιθυμητό», θα σκορπίζεται σε δευτερεύοντα. Θα είναι απασχολημένος — αλλά όχι ουσιαστικός.
Η μεγαλύτερη πρόκληση, λοιπόν, δεν είναι η επίτευξη.
Είναι η επιλογή.
Να ξεχωρίσεις το σημαντικό από το ελκυστικό.
Το διαχρονικό από το πρόσκαιρο.
Το ουσιώδες από το επείγον.
Γιατί στο τέλος, η ποιότητα της ζωής —όπως και της διοίκησης— δεν κρίνεται από το πλήθος των επιτυχιών, αλλά από το αν πέτυχες αυτό που πραγματικά άξιζε.
Αν πέτυχες, δηλαδή,
τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης.
*η κορυφή των επιθυμητών πραγμάτων
Ρήμα Αφίεμαι: επιθυμώ, ποθώ, επιδιώκω. παράγωγο: ἐφετός = επιθυμητός ουσιαστικοποιημένο: τὸ ἐφετόν = το ποθητό
ἀκρότης =το άκρο η κορυφή