Ο Πολωνός καλλιτέχνης Roman Opalka αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του σε ένα έργο που ήταν ταυτόχρονα απλό και συγκλονιστικό: να μετρήσει τον χρόνο.
Το 1965 πήρε μια ριζική απόφαση. Θα ζωγράφιζε αριθμούς, έναν μετά τον άλλο, αρχίζοντας από το 1 και συνεχίζοντας προς το άπειρο. Κάθε καμβάς ήταν η φυσική συνέχεια του προηγούμενου. Οι πίνακες ονομάστηκαν «1965 / 1 – ∞». Δεν ήταν απλώς έργα ζωγραφικής· ήταν ένα ημερολόγιο ύπαρξης.
Ο Οπάλκα ζωγράφιζε τους αριθμούς με λευκό χρώμα πάνω σε σκούρο φόντο. Με τα χρόνια, το φόντο γινόταν όλο και πιο ανοιχτό, μέχρι που σχεδόν εξαφανίστηκε μέσα στο λευκό. Όπως ο χρόνος που περνά και σβήνει σιγά-σιγά τα ίχνη του.
Κάθε αριθμός ήταν ένα βήμα της ζωής του. Καθώς ζωγράφιζε, προφερόταν τον αριθμό και τον ηχογραφούσε. Στο τέλος κάθε ημέρας φωτογραφιζόταν μπροστά στο έργο του. Έτσι, ο αριθμός, η φωνή και το πρόσωπο κατέγραφαν την ίδια πραγματικότητα: το πέρασμα του χρόνου πάνω στον άνθρωπο.
Όταν πέθανε το 2011, είχε φτάσει περίπου στον αριθμό 5.607.249. Το έργο έμεινε ανολοκλήρωτο — όπως μένει πάντα ανολοκλήρωτη η ανθρώπινη προσπάθεια να φτάσει το άπειρο.
Ο Οπάλκα δεν ζωγράφιζε αριθμούς. Ζωγράφιζε τη ζωή.
Κάθε ψηφίο ήταν μια στιγμή που πέρασε και δεν επιστρέφει.
Ίσως τελικά το βαθύτερο νόημα του έργου του να είναι απλό:
η ζωή είναι μια αργή καταμέτρηση προς το άγνωστο τέλος —
και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσθέτουμε αριθμούς στις ημέρες μας, μέχρι να τελειώσει η αρίθμηση.