Πριν από την Αρχή της πρώτης Δημιουργίας που ονομάζουμε Θεόν, το μόνον που υπήρχε ήταν δυο τεράστιοι αόρατοι και Άπειροι κολοσσοί με απόλυτη ησυχία, γαλήνη, ηρεμία και αρμονία.

Ο ένας κολοσσός ήταν ο αγέννητος Άπειρος Χρόνος (όπως τον είχε περιγράψει πρώτος ο Έλλην φιλόσοφος και μαθηματικός Δημόκριτος) εκφραζόμενος ως Μηδέν (0) και ο δεύτερος ο Άπειρος Κενός Χώρος (όπως τον είχε περιγράψει ο Αναξίμανδρος) εξ ίσου εκφραζόμενος ως Μηδέν (0).

Δεν υπήρχε τίποτε πριν από αυτούς τους δυο Απείρους Αοράτους Κολοσσούς μέσα στους οποίους παρουσιάστηκε μια δύναμη που δημιούργησε το παν με την εξέλιξη σε βάθος Χρόνου

Μέσα σε αυτούς τους τεράστιους αόρατους κολοσσούς που δεν έχουν αρχή ή τέλος δεν υπήρχε ακόμη ούτε το Σύμπαν, ούτε ο ουρανός με τα άστρα ή οι Γαλαξίες και ασφαλώς ούτε η Γη ή το ηλιακόν μας σύστημα. Βασίλευε «η ανυπαρξία». Βασίλευε το «τίποτε». Δεν υπήρχε ούτε ο Θεός. Ακόμη και αν πούμε ότι υπήρχε ο Θεός, ξαναγεννιέται η ίδια ερώτηση· τι υπήρχε πριν από Αυτόν και καταντά η ίδια ερώτηση άπειρες φορές με απάντηση το τίποτε…

Εκτός αν υποθέσουμε ότι οι δυο άπειροι κολοσσοί, ο ένας του Χρόνου και ο άλλος του Χώρου, ήταν ο Θεός. Αλλά γιατί να μη υποθέσουμε ότι μέσα από αυτούς εγέννηθη Θεός ο οποίος ένεκα της ουσίας τους ως Άπειρων είναι και ο Θεός Άπειρος; Η φαντασία μας εκεί μας οδηγεί. Αλλά το ίδιο και η λογική. Η δε φαντασία μας είναι μέρος της διάνοιας του ίδιου του Θεού. Το κάθε τέκνον είτε άνθρωπος είναι είτε ζώον είτε ψάρι ή φυτόν έχει τα χαρακτηριστικά των γονιών του. Έτσι και ο Θεός είναι άπειρος διότι έχει τα χαρακτηριστικά των Άπειρων γονέων του.

Έχουμε φτάσει σε ένα απίστευτο βαθμό διαφθοράς, ασέβειας, με μία λέξη, ύβρεως. Όπως ξέρουμε από τους αρχαίους όταν ο άνθρωπος έχει ύβριν, σύντομα έρχεται η Νέμεσις.
Ο Αισχύλος έλεγε ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦς᾽ ἐκάρπωσεν στάχυν ἄτης, ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος, δηλαδή η ύβρις έχει σαν καρπό της την Άτη (το θόλωμα του νού) που προκαλεί μόνο κλάματα σ᾽αυτόν που τον συλλέγει.

Francis Colafemmina Ιταλός μελισσοκόμος.

Ο Φρανκ έχει σπουδάσει αρχαία φιλολογία, δηλώνει φιλέλληνας, μιλάει και γράφει άπταιστα τα Ελληνικά και κοιμάται διαβάζοντας Πλάτωνα και Παπαδιαμάντη.
Είναι αρθρογράφος του μεγαλύτερου μελισσοκομικού περιοδικού Apitalia, και επίσης αρθρογραφεί εκκλησιαστικά κείμενα.
Έχει μεταφράσει στα Ιταλικά τους διαλόγους του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Εμμανουήλ Παλαιολόγου σχετικά με την Ισλαμική βία σε βιβλίο για το οποίο ενημερώθηκε τότε ο Πάπας Βενέδικτος ο ΙΣΤ΄.

Πηγή:MELISSOCOSMOS

Επίκτητος: Μόνος αλλά όχι έρημος

«Η μοναξιά (ἐρημία) είναι η κατάσταση του αβοήθητου. Όπως δεν είναι μόνος αυτός που είναι έρημος (ἔρημος) ούτε αυτός που βρίσκεται ανάμεσα σε πολλούς είναι έρημος. Όταν λοιπόν χάσουμε ή αδελφό ή γιο ή φίλο με τον οποίο περνούσαμε τον χρόνο μας, λέμε ότι μείναμε έρημοι, αν και πολλές φορές είμαστε στη Ρώμη, έχοντας συναντήσει μεγάλο πλήθος και κατοικώντας ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους και μερικές φορές έχοντας πλήθος δούλων. Γιατί έρημος, σύμφωνα με την έννοια, θεωρείται αυτός που είναι αβοήθητος και εκτεθειμένος σε εκείνους που θέλουν να τον βλάψουν. Γι’ αυτό όταν ταξιδεύουμε, τότε κυρίως αυτοαποκαλούμαστε έρημοι, όταν πέσουμε πάνω σε ληστές. Επειδή, δεν είναι η όψη ενός ανθρώπου που αφαιρεί την ερημιά, αλλά ενός πιστού, κόσμιου και ωφέλιμου ανθρώπου.»

Επίκτητος, Διατριβαί 3.13.1-4

Πηγή:Νικολαΐδου Έλσα/Αντικλείδι