ΟΡΕΙΝΟΣ

Δεν είναι απλά τραγικό.Μου σηκώνονται οι τρίχες.Είναι αδιανόητο.Μετωπική τραίνων στο βασικό άξονα της χώρας;Σημαίνει ότι δεν λειτουργούσε τίποτα.Είναι δυνατόν;ήδη ο πρόεδρος των μηχανοδηγών κάνει επισημάνσεις τρομακτικές.Αν έχει λίγη τσίπα ο Υπουργός να παραιτηθεί τώρα.Τουλάχιστον αυτό.Αμέσως.Στην εποχή μας και με την τεχνολογία δεν υπήρχε συστημα παρακολούθησης της γραμμής Αθήνα Θεσσαλονίκη;και κοιμόντουσαν αμεριμνοι;Τι να πω για τους ανθρώπους που έφυγαν.Δεν το χωράει ο νους.

Πάνος Μπιτσαξής

Το έθνος να λυπάστε αν φοράει ρούχο που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του

Khalil Gibran, 1883-1931 αμερικανολιβανέζος ποιητής και φιλόσοφος

Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει, είναι τρελός, απόφυγε τον.
Όποιος δεν ξέρει και ξέρει πως δεν ξέρει, είναι παιδί, μόρφωσέ το.
Όποιος ξέρει και δεν ξέρει πως ξέρει, κοιμάται, ξύπνα τον.
Όποιος ξέρει και ξέρει πως ξέρει, είναι σοφός, ακολούθησε τον

Khalil Gibran, 1883-1931 αμερικανολιβανέζος ποιητής και φιλόσοφος

Στα 10 του ήταν ο μικρότερος μανάβης του Πειραιά.
Στα 15 συνελήφθη γιατί πουλούσε ντομάτες δίχως άδεια.
Στα 16 πουλούσε ναφθαλίνες και μυγοσκοτώστρες.
Στα 18 σέρβιρε καφέδες στην Τρούμπα.
Στα 21 (το 1934) ανέλαβε, μισθωτός, τη διεύθυνση ενός μικρού εργοστασίου κλωστών «Τριών Αστέρων».
Στα 36 νοίκιασε ένα εργοστάσιο με δύο ποδοκίνητες μηχανές.
Στα 37 κυκλοφόρησε την πρώτη κουβαρίστρα κλωστής με το έμβλημά του, την «Πεταλούδα» και κατάφερε πάραυτα να γίνει γνωστός για την ποιότητα των προϊόντων του.
Στα 38 ο γαλλικός κολοσσός DMC του πρότεινε να συσκευάζει στην Ελλάδα κλωστές της.
Στα 43 είχε ήδη το μεγαλύτερο εργοστάσιο κλωστών στην Ελλάδα και το τρίτο στην Ευρώπη.
Στα 70 του το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωνε ότι ο Ελευθέριος Μουζάκης ήταν «ο ειλικρινέστερος Έλληνας φορολογούμενος μεταξύ όλων των επιχειρηματιών».

Πηγή: Protagon.gr

οροπέδιο Τσιγκουρατιου Σκούρτων

Δικαστές ΣτΕ: «Αγενής και δυσηχής* ο δημόσιος λόγος του Π. Πολάκη»

*δύσηχος, -η, -ο

• (λόγιο) ο κακόηχος※ Ο βλάχος, μακεδών βλάχος, με μικρόν καλπάκι, μόλις στηριζόμενον επί της κορυφής της κεφαλής του, παμμέλαιναν πυκνήν κόμην, ανήμερον, ακανθώδη γένεια πλαισιώνοντα την ηλιοκαμμένην όψιν του, ψηλός, φουστανελλάς, στεκόμενος εν μέσω, εις το κέντρον, κρούει δια των δακτύλων του το ντέφι που βαστά εις την παλάμην του, και τραγουδεί ανώμαλον και άξεστον και δύσηχον τραγούδι, με ξενίζοντα σκοπόν, αγνώστους λέξεις, ακατάληπτον την έννοιαν.

“Αν είσαι καταθλιπτικός, ζεις στο παρελθόν. Αν είσαι αγχώδης, ζεις στο μέλλον. Αν νιώθεις γαλήνη, ζεις στο παρόν.”

ΛΑΟ ΤΖΕ (531 π.Χ.)

Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ βγήκε στον απογευματινό του περίπατο. Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι και ζητούσε βοήθεια.

Ο Ντοστογιέφσκυ ψάχνει τις τσέπες του να βρεί κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ωρολόγι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του.

Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας κοκκίνησε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω» . Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: «Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα. Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρώ αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω».