ΟΡΕΙΝΟΣ

«Όλοι μας λέει ο Carnegie*, ερχόμαστε στη γη ευλογημένοι με το προνόμιο να ελέγξουμε το μυαλό μας και να το κατευθύνουμε σε οτιδήποτε που εμείς θα επιλέξουμε, αλλά όλοι μας φέρνουμε μαζί μας τη στιγμή που γεννιόμαστε 2 κλειστούς φακέλους.

Ο πρώτος γράφει καθαρά απ’ έξω: «Τα πλούτη που θα απολαύσεις εάν πάρεις τον έλεγχο του μυαλό σου και τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς».

Ο δεύτερος φάκελος γράφει εξωτερικά: «Οι ποινές που πρέπει να πληρώσεις εφόσον αρνηθείς να πάρεις τον έλεγχο του μυαλού σου και να τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς»

«Και τώρα επέτρεψε μου να σου εξηγήσω» λέει ο Carnegie, «τα περιεχόμενα αυτών των 2 σφραγισμένων φακέλων.

Στον πρώτο που γράφει: «Πλούτη» είναι αυτή η λίστα με ευλογίες α) Καλή υγεία, β) Ηρεμία στο μυαλό, γ) Εργασία που αγαπάς, δ) Ελευθερία από φόβους και ανησυχίες, ε) Θετική Ψυχική Διάθεση στ) Υλικές επιθυμίες τις επιλογής σου»

«Στο σφραγισμένο φάκελο που γράφει: «Ποινές» είναι αυτή η λίστα αυτών που πρέπει κάποιος να πληρώσει σε περίπτωση που αρνηθεί να πάρει τον έλεγχο του μυαλό του α) Αρρώστιες, β) Φόβους και Ανησυχίες, γ) Αναποφασιστικότητα και Αμφιβολίες στη ζωή του, δ) Απογοητεύσεις, ε) Φτώχεια, στ)Φθόνο, Θυμό, Απληστία, Ζήλια, Μίσος, ζ) Προκαταλήψεις»

*Ο Άντριου Κάρνεγκι (25 Νοεμβρίου 1835 – 11 Αυγούστου 1919) ήταν ένας Σκοτσέζος-Αμερικάνος βιομήχανος και φιλάνθρωπος.

Όταν από λάθος της ασφαλιστικής, έμεινε το αμάξι μου ανασφάλιστο για ΔΥΟ μέρες, την τρίτη μέρα ήρθε γράμμα από τον Δήμο που με ενημέρωνε ότι θα μου κόψουν τον κ#λο με ευγενικό τρόπο, αν δεν πληρώσω τα ασφάλιστρα ή ότι θα μου πάρουν τις πινακίδες και το αμάξι θα ακινητοποιηθεί, αλλά για αρχή ας πληρώσω 80€. Έλυσα το θέμα με την ασφαλιστική, πλήρωσε το ποσό, αποκαταστάθηκε το όλο πράμα. Αυτό είναι ασφάλεια προς τους συνανθρώπους μου.

Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν σύνηθες θέαμα η διαπόμπευση. Οι Βυζαντινοί πολίτες αρέσκονταν να πηγαίνουν στις πλατείες και στους δρόμους, για να παρακολουθήσουν μια διαπόμπευση. Οι τιμωρούμενοι ήταν κλέφτες, ριψάσπιδες, μέθυσοι, αντάρτες, αλλά και εξέχοντα πρόσωπα! Η πρώτη ενέργεια εναντίον του διαπομπευόμενου ήταν να τον κουρέψουν! (κάτι σαν “τέντι-μπόι”, δηλαδή). Εθεωρείτο δε μεγάλη προσβολή να κουρέψεις κάποιον, ακριβώς όπως στα χρόνια της Επανάστασης (1821) ήταν προσβολή να πεις σε κάποιον ότι θα του ξυρίσεις το μουστάκι! Φράσεις όπως “άστον να κουρεύεται” και “άντε να κουρεύεσαι”, αφορούσαν σε άτομα τόσο “σκάρτα”, ώστε να τους αξίζει η διαπόμπευση. Το ρήμα “κουρεύω” στους Βυζαντινούς απαντάται και ως ‘κουράζω”. Συνηθισμένη η φράση: “τον τάδε εκούρασαν μοναχόν”. Επειδή λοιπόν, για τον καταδικαζόμενο στη διαπόμπευση και “κουράν”, το γεγονός δημιουργούσε ένα ψυχικό και σωματικό κάματο, γιατί πολλές φορές τον έδερναν κιόλας, μας έμεινε το “κουράζω” ως συνώνυμο του “καταπονώ”.

Όμορφη γωνία στην Πάρνηθα!

της Δέσποινας Ράμμου

«No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider» (= Κανένας πάροχος ή χρήστης μιας διαδραστικής υπηρεσίας υπολογιστών δεν θα θεωρείται εκδότης ή υπεύθυνος μιας πληροφορίας που παρέχεται από έναν άλλο πάροχο περιεχομένου).

Είναι το Άρθρο 230, ή «οι 26 λέξεις που δημιούργησαν το Διαδίκτυο», ή η ασπίδα των εταιρειών τεχνολογίας για την αποφυγή αγωγών με την κατηγορία ότι παρέχουν βοήθεια σε τρομοκρατικές ενέργειες, φιλοξενώντας ή «προτείνοντας αλγοριθμικά» τρομοκρατικό περιεχόμενο.

Ύστερα από 27 χρόνια, το περιεχόμενο της νομοθετικής ρύθμισης βάλλεται τόσο από τους Ρεπουμπλικανούς όσο και από τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, προβάλλοντας διαφορετικούς λόγους καθένα από τα δύο κόμματα, και τίθεται υπό αναίρεση. Υπό αναίρεση τίθεται ταυτόχρονα και ο τρόπος λειτουργίας για τις πλατφόρμες του διαδικτύου, όπως τον έχουμε βιώσει όλοι μας μέχρι σήμερα ως «πάροχοι περιεχομένου». Το διαδίκτυο, χωρίς την ασυλία που του πρόσφερε το Άρθρο 230, σίγουρα θα είναι ένα πολύ διαφορετικό μέσο έκφρασης.

Πηγή:a8inea.com

Θα πρέπει να αλλάζετε αυτό που κάνετε ή το πως ζείτε κάθε 10 χρόνια γιατί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επιτυχία δεν είναι η αποτυχία. Είναι επιτυχία. Αυτό λέει σε άρθρο του το psychology today.Τι εννοεί;

Ο συγγραφέας και “happiness” expert, Arthur Brooks, που τώρα διδάσκει στο Χάρβαρντ, υποστηρίζει την αλλαγή στην καριέρα κάθε δεκαετία. Ο ίδιος ήταν μουσικός για μια δεκαετία στα 20s του. Στη συνέχεια παρακολούθησε διαδικτυακά μαθήματα πανεπιστημίου και απέκτησε Ph.D. στα οικονομικά και δίδαξε ως καθηγητής πανεπιστημίου για άλλα 15 χρόνια. Στη συνέχεια έπιασε δουλειά ως επικεφαλής του μη κερδοσκοπικού Ινστιτούτου American Enterprise, για μια δεκαετία. Από εκεί, αφού έγραψε μερικά δημοφιλή βιβλία, έγινε καθηγητής του Χάρβαρντ και γκουρού της ευτυχίας.

Θα μπορούσε να μείνει στη μουσική και να γίνει πιο έμπειρος μουσικός. Ή θα μπορούσε να είχε μείνει στην ακαδημαϊκή καριέρα, ανεβαίνοντας στην ιεραρχία. ‘Η να μείνει στον κόσμο των ΜΚΟ. Αλλά με κάθε αλλαγή, η επιρροή του αυξανόταν.

Ο γιατρός-ερευνητής, David Sackett, διάσημος ως ένας από τους ιδρυτές του κινήματος «Evidence-based Medicine» (EBM) τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, πίστευε ότι όταν γίνεις ειδικός σε κάτι, πρέπει να… το παρατήσεις. Οι λόγοι του, περιλάμβαναν το γεγονός ότι οι ειδικοί συχνά καθυστερούν την πρόοδο επειδή συνήθως έχουν δημιουργήσει τις φρέσκιες ιδέες τους πολύ πριν γίνουν αποδεκτοί ως ειδικοί. Και μετά την άνοδό τους στην κλίμακα της εξειδίκευσης, περνούν το υπόλοιπο της ζωής τους υπερασπιζόμενοι τις προηγούμενες ιδέες τους. Οι ειδικοί δεν έχουν την τάση να βοηθούν τους τομείς να προοδεύουν. Οι νεότεροι που δεν είναι ακόμη ειδικοί, σκέφτονται νέες ιδέες. Και μετά με τη σειρά τους γίνονται ειδικοί και εμποδίζουν την περαιτέρω πρόοδο.

Εκτός από αυτό το σκεπτικό που λέει να μην κάθεστε στις δάφνες σας ως ειδικός, ο Sackett υποστήριξε ότι μόλις κατακτήσετε έναν τομέα, θα πρέπει να προχωρήσετε σε άλλο, στον οποίο μπορεί να αποδειχθείτε ακόμη πιο σημαντικοί.

«Δεν χρειάζεται να είσαι για πάντα ειδικός στο ίδιο πράγμα. Ποτέ δεν θα μάθεις, στην πραγματικότητα, αν μπορεί να συμβεί το επόμενο σπουδαίο πράγμα, εκτός και αν σταματήσεις να κάνεις το τελευταίο σπουδαίο πράγμα.

Με άλλα λόγια, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επιτυχία είναι η επιτυχία» σημειώνει το psychology today.

Θα πρέπει να αλλάζετε αυτό που κάνετε ή το πώς ζείτε κάθε δέκα χρόνια. Μπορεί να υπάρξει προσαρμογή. Αν τα πράγματα πάνε χάλια, κάντε μια αλλαγή σε πέντε χρόνια. Εάν τα πράγματα πάνε καλά, μπορείτε να το τραβήξετε για 15 χρόνια. Αλλά κάντε μια αλλαγή.

Πολύ συχνά, πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε μια αλλαγή μόνο εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά ή εάν αποτύχουμε με κάποιο τρόπο. Αυτό δεν είναι κακό.

Αλλά αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι πρέπει να κάνουμε αλλαγές ακόμα και όταν τα πάμε καλά. Το πρόβλημα είναι ότι η αποτυχία τείνει να θεωρείται ως ένας καλός λόγος για να κάνετε μια αλλαγή, αλλά οι άνθρωποι θα πιστεύουν ότι είναι περίεργο αν θέλετε να κάνετε μια αλλαγή παρά την επιτυχία που βιώνετε. Πραγματικά δεν έχει σημασία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, θα πρέπει να κάνετε μια αλλαγή, γιατί τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν καλύτερα από ό,τι είναι αν κάνετε αυτήν την αλλαγή. Και δεν θα μάθεις ποτέ μέχρι να κάνεις το βήμα.

Πηγή: it’s possible.gr

Μαγκιά είναι να μην είσαι φαταούλας. Αν σου περισσεύει ένα κομμάτι ψωμί πρόσφερε το σε κάποιον που πεινάει. Οι χορτασμένοι ξεχνούν δρόμους που δεν περπάτησαν ή που τους πέρασαν αλώβητοι.