ΟΡΕΙΝΟΣ

– Πῆτε μου, ρίζες τῶν δενδρῶν και σεῖς, κορφές τοῦ δάσους τί βλέπετε βαθειὰ στὴ γῆς καὶ τί ψηλὰ στὰ οὐράνια;

Στόν κόσμο ἐτοῦτον, πού περνᾶς νά βγάλῃς τή σειρὰ σου, ἀξίζει νά ’σαι ταπεινός ἤ νά ’χης περιφάνεια;

Κι’ εἶπε ἡ ριζούλα ἡ πιό βαθιά μές ἀπ’ τῆς γῆς τά σπλάχνα – τήν ἀδελφή μου ἐγώ κορφή ποτέ δέν τή ζηλεύω κι, οὔτε μέ νοιάζει ἄν λησμονᾶ μές στ’ οὐρανοῦ τήν ἄχνα πῶς γιά νά παίζῃ αὐτή ψηλά, στά βάθη ἐγώ δουλεύω.

Γ. ᾿Αθάνας

«Όλοι μας λέει ο Carnegie*, ερχόμαστε στη γη ευλογημένοι με το προνόμιο να ελέγξουμε το μυαλό μας και να το κατευθύνουμε σε οτιδήποτε που εμείς θα επιλέξουμε, αλλά όλοι μας φέρνουμε μαζί μας τη στιγμή που γεννιόμαστε 2 κλειστούς φακέλους.

Ο πρώτος γράφει καθαρά απ’ έξω: «Τα πλούτη που θα απολαύσεις εάν πάρεις τον έλεγχο του μυαλό σου και τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς».

Ο δεύτερος φάκελος γράφει εξωτερικά: «Οι ποινές που πρέπει να πληρώσεις εφόσον αρνηθείς να πάρεις τον έλεγχο του μυαλού σου και να τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς»

«Και τώρα επέτρεψε μου να σου εξηγήσω» λέει ο Carnegie, «τα περιεχόμενα αυτών των 2 σφραγισμένων φακέλων.

Στον πρώτο που γράφει: «Πλούτη» είναι αυτή η λίστα με ευλογίες α) Καλή υγεία, β) Ηρεμία στο μυαλό, γ) Εργασία που αγαπάς, δ) Ελευθερία από φόβους και ανησυχίες, ε) Θετική Ψυχική Διάθεση στ) Υλικές επιθυμίες τις επιλογής σου»

«Στο σφραγισμένο φάκελο που γράφει: «Ποινές» είναι αυτή η λίστα αυτών που πρέπει κάποιος να πληρώσει σε περίπτωση που αρνηθεί να πάρει τον έλεγχο του μυαλό του α) Αρρώστιες, β) Φόβους και Ανησυχίες, γ) Αναποφασιστικότητα και Αμφιβολίες στη ζωή του, δ) Απογοητεύσεις, ε) Φτώχεια, στ)Φθόνο, Θυμό, Απληστία, Ζήλια, Μίσος, ζ) Προκαταλήψεις»

*Ο Άντριου Κάρνεγκι (25 Νοεμβρίου 1835 – 11 Αυγούστου 1919) ήταν ένας Σκοτσέζος-Αμερικάνος βιομήχανος και φιλάνθρωπος.

Όταν από λάθος της ασφαλιστικής, έμεινε το αμάξι μου ανασφάλιστο για ΔΥΟ μέρες, την τρίτη μέρα ήρθε γράμμα από τον Δήμο που με ενημέρωνε ότι θα μου κόψουν τον κ#λο με ευγενικό τρόπο, αν δεν πληρώσω τα ασφάλιστρα ή ότι θα μου πάρουν τις πινακίδες και το αμάξι θα ακινητοποιηθεί, αλλά για αρχή ας πληρώσω 80€. Έλυσα το θέμα με την ασφαλιστική, πλήρωσε το ποσό, αποκαταστάθηκε το όλο πράμα. Αυτό είναι ασφάλεια προς τους συνανθρώπους μου.

Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν σύνηθες θέαμα η διαπόμπευση. Οι Βυζαντινοί πολίτες αρέσκονταν να πηγαίνουν στις πλατείες και στους δρόμους, για να παρακολουθήσουν μια διαπόμπευση. Οι τιμωρούμενοι ήταν κλέφτες, ριψάσπιδες, μέθυσοι, αντάρτες, αλλά και εξέχοντα πρόσωπα! Η πρώτη ενέργεια εναντίον του διαπομπευόμενου ήταν να τον κουρέψουν! (κάτι σαν “τέντι-μπόι”, δηλαδή). Εθεωρείτο δε μεγάλη προσβολή να κουρέψεις κάποιον, ακριβώς όπως στα χρόνια της Επανάστασης (1821) ήταν προσβολή να πεις σε κάποιον ότι θα του ξυρίσεις το μουστάκι! Φράσεις όπως “άστον να κουρεύεται” και “άντε να κουρεύεσαι”, αφορούσαν σε άτομα τόσο “σκάρτα”, ώστε να τους αξίζει η διαπόμπευση. Το ρήμα “κουρεύω” στους Βυζαντινούς απαντάται και ως ‘κουράζω”. Συνηθισμένη η φράση: “τον τάδε εκούρασαν μοναχόν”. Επειδή λοιπόν, για τον καταδικαζόμενο στη διαπόμπευση και “κουράν”, το γεγονός δημιουργούσε ένα ψυχικό και σωματικό κάματο, γιατί πολλές φορές τον έδερναν κιόλας, μας έμεινε το “κουράζω” ως συνώνυμο του “καταπονώ”.

Όμορφη γωνία στην Πάρνηθα!

της Δέσποινας Ράμμου

«No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider» (= Κανένας πάροχος ή χρήστης μιας διαδραστικής υπηρεσίας υπολογιστών δεν θα θεωρείται εκδότης ή υπεύθυνος μιας πληροφορίας που παρέχεται από έναν άλλο πάροχο περιεχομένου).

Είναι το Άρθρο 230, ή «οι 26 λέξεις που δημιούργησαν το Διαδίκτυο», ή η ασπίδα των εταιρειών τεχνολογίας για την αποφυγή αγωγών με την κατηγορία ότι παρέχουν βοήθεια σε τρομοκρατικές ενέργειες, φιλοξενώντας ή «προτείνοντας αλγοριθμικά» τρομοκρατικό περιεχόμενο.

Ύστερα από 27 χρόνια, το περιεχόμενο της νομοθετικής ρύθμισης βάλλεται τόσο από τους Ρεπουμπλικανούς όσο και από τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, προβάλλοντας διαφορετικούς λόγους καθένα από τα δύο κόμματα, και τίθεται υπό αναίρεση. Υπό αναίρεση τίθεται ταυτόχρονα και ο τρόπος λειτουργίας για τις πλατφόρμες του διαδικτύου, όπως τον έχουμε βιώσει όλοι μας μέχρι σήμερα ως «πάροχοι περιεχομένου». Το διαδίκτυο, χωρίς την ασυλία που του πρόσφερε το Άρθρο 230, σίγουρα θα είναι ένα πολύ διαφορετικό μέσο έκφρασης.

Πηγή:a8inea.com