ΟΡΕΙΝΟΣ

Κάθε φορά που είμαστε βυθισμένοι σε κάτι πολύ περίπλοκο, που μας εμπνέει και έχει νόημα, βιώνουμε μια μοναδική κατάσταση γνωστή σαν ‘Ροή’. Χρόνια οι άνθρωποι υποσυνείδητα αναζητούν δραστηριότητες που τους επιτρέπουν να δοκιμάσουν τις ικανότητές και τα κίνητρά τους για την επιδίωξη κάποιου μεγάλου και καλά καθορισμένου στόχου. Οι χαρούμενοι άνθρωποι επιδιώκουν ενεργά την ‘Ροή’, γνωρίζοντας ότι θα τους συμπαρασύρει προς την επιτυχία!!

---

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα φορτηγά στην Αμερική έχουν διαφορετικό σχεδιασμό σε σχέση με αυτά που συναντάμε στους δρόμους της Ευρώπης;

Ευρώπη και Αμερική έχουν ακολουθήσει διαφορετικούς σχεδιαστικούς δρόμους όσον αφορά τα φορτηγά τους. Στην Ευρώπη έχουν επικρατήσει τα φορτηγά με την επίπεδη πρόσοψη, τα λεγόμενα «cabover» που σημαίνει πολύ απλά ότι η καμπίνα βρίσκεται πάνω από τον κινητήρα.

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού τα φορτηγά ακολουθούν το δρόμο του long-nose σχεδιασμού με την πρόσοψη να έχει επέκταση προς τα εμπρός για να φιλοξενηθεί ο κινητήρας. Πάντως οι δύο «σχολές» σχεδίασης φορτηγών πριν από μερικές δεκαετίες δεν διέφεραν ακολουθώντας την ίδια φιλοσοφία.

Πριν από τη δεκαετία του 1970 είχε εφαρμοστεί ένας κοινός νόμος σε Ευρώπη και Αμερική όπου περιόριζε το συνδυαστικό μήκος των φορτηγών σε καμπίνα και ρυμουλκό. Αυτός ο νόμος διαφοροποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στις ΗΠΑ περιορίζοντας το μήκος μόνο του ρυμουλκού και όχι του φορτηγού. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στους σχεδιαστές να απελευθερωθούν και να επιστρέψουν στον σχεδιασμό long-nose των φορτηγών της Αμερικής.

Το πλεονέκτημα των φορτηγών που επικράτησαν τελικά στην Αμερική είναι φυσικά στον χώρο της καμπίνας ο οποίος είναι μεγαλύτερος, χωρίς κραδασμούς και πιο άνετος. Επιπλέον, η πρόσβαση στην καμπίνα είναι πιο εύκολη καθώς είναι πιο κοντό συνολικά το φορτηγό, ενώ επιτρέπεται να αναπτύξουν ταχύτητες έως και 130 χλμ./ώρα σε σχέση με τα 90 χλμ./ώρα των «cabover», παρέχοντας περισσότερη ασφάλεια.

Από την άλλη όμως αυτού του είδους τα φορτηγά υστερούν σε σχέση με τα cabover στον τομέα της ευκινησίας, κάτι πολύ σημαντικό στους στενότερους και πιο απαιτητικούς δρόμους της Ευρώπης.

Photo by Gregory

•Ναι είναι μέρα χαράς.Πιάνουμε το Μάη,στεφάνια,λουλούδια.Το θελουμε το έχουμε ανάγκη το απολαμβάνουμε.Έτσι της πρέπει της Πρωτομαγιάς.
•Μέσα στη μέρα όμως θαπρεπε να χωράει ,με τη τιμή που αρμόζει ,η ιστορική μνήμη.
•Τη Πρωτομαγιά του 44 οι Ναζι κατακτητες διέπραξαν μια ακόμα φρικαλεότητα.Ως αντιποινα για το θανατο ενός Γερμανού εκτέλεσαν εν ψυχρω στο σκοπευτήριο της Καισαριανης 200 Έλληνες ανάμεσα τους και παιδιά. «Διακόσιοι γείρανε στη γη και μικρυνε ο κόσμος.»,τραγουδάει η αξέχαστη Ρένα Κουμιωτη,προσθέτοντας «ένα λυγμό στη Παναγιά».Η πολιτική ταυτότητα των Ελλήνων που έδωσαν τη ζωη τους ήταν το ΕΑΜ-ΚΚΕ.Έλληνες θύματα της ναζιστικης φρίκης.Ουδεμία σημασία έχει πια η πολιτική τους ταυτότητα.Η ναζιστικη φρίκη δεν έκανε διακρίσεις.Θαταν μια ακόμα απάντηση στη λέρα αυτή με τους αγκυλωτούς σταυρούς που ξαναξυπναει σαν αναερόβιο μικρόβιο.Καλά κρυμμένο ενίοτε στην «δημοκρατική ευαισθησία» και την πολιτική η νομική ιδιοτέλεια.
•Θαπρεπε το σύνολο των εκπροσώπων της Πολιτείας να αποτίει αυτή τη μέρα την πρέπουσα τιμή.Να θυμόμαστε.Ιδιως στα σχολεία.
•Πάντα με ενοχλούσε και με θύμωνε η ιστορική αμνησία που μας χαρακτηρίζει.Ιστορία και γλώσσα είναι τα πρώτα μεληματα βάσης στη παιδεία.Οι αμνήμονες λαοί δεν αντεχουν στον αδυσώπητο ,πανδαμάτορα ,παγκοσμιοποιημένο χρόνο.

Πάνος Μπιτσαξής

Αγναντεύοντας την λίμνη του Μόρνου!

Ο Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης. Στη λαϊκή συνείδηση συσχετίζεται παρετυμολογικά με τα μάγια και τη μαγεία. Γι’ αυτό και οι προλήψεις ότι δεν πρέπει να γίνονται γάμοι τον Μάιο, ούτε κάποια σοβαρή εργασία τον μήνα αυτό («Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» λέει η παροιμία). Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:

• Πράσινος
• Κερασάρης
• Τριανταφυλλάς
• Λούλουδος

Πανελλήνιο έθιμο την Πρωτομαγιά είναι να πλέξιμο στεφανιών με λουλούδια και στάχυα («Μάηδες», «Μαγιοστέφανα») για την ευφορία της Γης. Τα κρεμούν στις εξώπορτες ή στους εξώστες των σπιτιών μέχρι τις 24 Ιουνίου, οπότε τα καίνε στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.

Ωστόσο, οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, μήνα Μάη βρέχει».