ΟΡΕΙΝΟΣ

Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση
κι εγώ που δεν διαβάζω
κινδυνεύουμε.
Εσύ να χάσεις τα ποιήματα
κι εγώ τις αφορμές τους.

•Η μεταπολίτευση ,επί Πασοκ κυρίως ,θεμελίωσε απρόσμενα και παράξενα ,μια μορφή αταξικής κοινωνίας.

Το λέω κι ας φρικάρουν οι μαρξιστές .Κατάργησε τις διακρίσεις μεταξύ των τάξεων.Εγκαθίδρυσε εισοδηματικές διάφορες,συχνά μεγάλες,αλλά όχι ταξικής φύσεως ,δηλαδή εμφορουμενες από συγκεκριμένη ταξική συνείδηση και θέση.Το σύνορο από το μικρο στο μεσαίο και μεγάλο εισόδημα ήταν ανοιχτό και βατό.Η εκμετάλλευση άνθρωποι από άνθρωπο περιορίστηκε στους μετανάστες.Αυτοί στήριξαν την αγροτική παραγωγή,την οικοδομή και τα ταπεινά επαγγέλματα.Μέχρι κι αυτοί να γίνουν νοικοκυραίοι.

Οι Έλληνες ανήκουν,ουσιαστικά και ψυχολογικά ,στην συντριπτική τους πλειονότητα ,σε μια αχανή αστική τάξη και η συνείδηση τους είναι αστική.Αυτό απειλήθηκε και μάλιστα πολύ σοβαρά με το μνημόνιο.Γι αυτό και το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε τη νύφη και μάλιστα άδικα.Οι μη προνομιούχοι που έγιναν ,επί των ημερών του ,mini η maxi προνομιούχοι ,έχαναν τα προνόμια.Η ιδιοκτησία τους απαξιωνόταν,η επιχείρηση τους κλυδωνίζονταν,οι μισθοί έπεφταν,η ανεργία ήταν μεγάλη.Ήρθε ο θυμός η ανασφάλεια και ο ΣΥΡΙΖΑ.Η πύλη της φτώχειας ,που τελικά δεν ήρθε στη κυριολεξία της.Τη φτώχεια όπως την έζησαν οι προδικτατορικές γενιές δεν τη περάσαμε κι ας λένε.Όσοι τα λένε ας διαβάσουν ιστορία.Μιζέρια αλλά όχι φτώχεια ήταν ο κανόνας.Τώρα ζούμε τη μεγάλη επάνοδο.
•Δίκαιη κοινωνία και ευημερία για όλους είναι το νέο μοτίβο του ΣΥΡΙΖΑ.Πολύ ωραίο μοτίβο δεν λέω.Συνοψίζει την πολιτική μου αντίληψη 100%. Ονομαζεται ευρωπαϊκός δημοκρατικός σοσιαλισμός αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να προφέρει τη λέξη.Ο σοσιαλισμός δεν είναι όρος που χρησιμοποιεί η «αριστερά». Της φαίνεται λιγότερο αριστερός από τη θολούρα της.
•Το μόνο πρόβλημα στο νέο μοτίβο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε αμυδρά άποψη για το πως θα γίνει αυτό.Γιατί δεν υπάρχει άποψη ούτε για το τι είναι «δίκαιη κοινωνία» ούτε το τι σημαίνει «ευημερία για όλους». Αντιθετα ο Μητσοτάκης δείχνει να ξέρει.Απαντά.Η κοινωνία είναι άδικη αλλά θα τη κάνω λιγότερο άδικη λέει.Και το κάνει.Ευημερία για όλους δεν γίνεται αλλά γίνεται για τους περισσότερους και οι υπόλοιποι δεν θα πεινάσουν.Καταλάβατε τώρα γιατί πλεονεκτεί.Γιατί η κυβερνητική πράξη του ΣΥΡΙΖΑ σήμαινε άδικη κοινωνία γενικώς και ευημερία μόνο στα τρωκτικά της κρίσης.Δεν έφταιγε γι αυτό πλην πρώτου εξάμηνου αλλά είναι νόμος ότι στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό.Ούτε το ΠΑΣΟΚ έφταιγε.Ο φταίχτης έτρωγε μπριζόλες στη Ραφήνα.
•Τώρα το νέο μοτίβο είναι οι λίγοι και οι πολλοί.Είμαστε με τους πολλούς και όχι με τους λίγους.Είναι ρητορική που διαπερνά και το ΠΑΣΟΚ.Η ψευδό ρητορική των φόρων που δεν αντικρίζει την πραγματικότητα.Γιατί οι κεντρικές ηγεσίες δεν έχουν ποτέ εργασθεί.Πως να το καταλάβουν;με ύπνο παιδεία;Οι πολλοί δεν πληρώνουν άμεσο φόρο.Καθόλου η σχεδόν καθόλου όπως λέει η Ελστατ και το ξέρουμε στην πιάτσα.

Φόρο πληρώνουν οι λίγοι και οι πολύ λίγοι.Άρα ποιος έχει ανάγκη ποιον.Οι λίγοι τους πολλούς ή οι πολλοί τους λίγους;Ιδού το ερώτημα της δίκαιης κοινωνίας.Όταν ο Μητσοτάκης απαντά με τους λίγους μήπως έτσι τάσσεται με τους πολλούς που έχουν ανάγκη τους λίγους;μήπως γι αυτό τον ψηφίζουν και οι πολλοί και οι λίγοι;Τη ζωή δεν τη μαθαίνεις από τα εγχειρίδια ούτε από το Ευρωκοινοβούλιο,ατυχώς.

Π Μπιτσαξής

Ύμνος της ροκ μουσικής και σήμα κατατεθέν της τραγουδοποιίας των Rolling Stones.

Η γέννηση του «Satisfaction» κυοφορήθηκε ένα ανοιξιάτικο βράδυ του 1965 στο μυαλό του Κιθ Ρίτσαρντς. Ο νεαρός κιθαρίστας μόλις είχε πέσει για ύπνο, όταν του ήρθε η ιδέα. Αμέσως σηκώθηκε, πήρε το κασετοφωνάκι του και ψιθύρισε μια μελωδία, ενώ σε ένα κομμάτι χαρτί έγραψε τις λέξεις «I can’t get no satisfaction». Στη συνέχεια επέστρεψε στο κρεβάτι του για να συνεχίσει τον ύπνο του. Το τραγούδι, που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά, βρισκόταν στα σπάργανα.

Στις αρχές Μαίου οι Στόουνς καταπιάστηκαν με το κομμάτι στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Κλίαργουοτερ της Φλώριδας. Ο Τζάγκερ έγραψε τους τολμηρούς για την εποχή στίχους με τα σεξουαλικά υπονοούμενα και το αντικαταναλωτικό μήνυμα. Ο Ρίτσαρντς δίσταζε να προχωρήσει στην ηχογράφησή του, γιατί πίστευε ότι έμοιαζε με το τραγούδι των Martha and the Vandellas «Dancing in the Street» (το ερμήνευσε χρόνια αργότερα ο Τζάγκερ με τον Μπάουι για φιλανθρωπικό σκοπό).

Πείστηκε, όμως, και το συγκρότημα μπήκε στα στούντιο της Τσες στο Σικάγο στις 10 Μαίου 1965. Το ξαναηχογράφησαν λίγες μέρες αργότερα στο Λος Αντζελες, εμπλουτίζοντας με εφέ το κιθαριστικό του μέρος. Το «Sarisfaction» κυκλοφόρησε στις 6 Ιουνίου 1965 στις ΗΠΑ ως προπομπός του άλμπουμ του συγκροτήματος «Out of our Ηeads». Στην Αγγλία και την υπόλοιπη Ευρώπη θα κυκλοφορήσει στις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου.

Η επιτυχία του τραγουδιού ήταν άμεση και απογείωσε την καριέρα των Rolling Stones. Αμέσως μπήκε στο Hot 100 του Billboard και παρέμεινε στο Νο1 για τέσσερεις εβδομάδες. Άμεση, όμως, ήταν η αντίδραση. Από κάποιους συντηρητικούς κύκλους, το τραγούδι θεωρήθηκε ανήθικο και επικίνδυνο για την καθεστηκυία τάξη. Σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης απαγορεύτηκε αρχικά κι έγινε γνωστό μέσα από τους πειρατικούς σταθμούς, ενώ και οι Στόουνς σε κάποιες εμφανίσεις τους αναγκάστηκαν να προσαρμόσουν τους στίχους του τραγουδιού.

Το Satisfaction θεωρείται σήμερα ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν το ροκ και το νεολαιίστικο κίνημα της δεκαετίας του ’60. Στον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone με τα 500 κορυφαία τραγούδια όλων των εποχών κατέχει τη 2η θέση και πρόσφατα η Βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου το συμπεριέλαβε στους καταλόγους της. Πολλοί καλλιτέχνες και συγκροτήματα το έχουν ερμηνεύσει και διασκευάσει (Otis Redding, Devo, Britney Spears, The Supremes, The Residents κ.ά.), ενώ αποτελεί σταθερή επιλογή του συναυλιακού ρεπερτορίου των Rolling Stones.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

Ιούνιος 1990 ( interamerican με τον αξέχαστο συνάδελφο Τ. Παπαγαννόπουλο)

Στη δεκαετία του 30, οι εκπαιδευτικοί στη Γαλλία καλλιεργούσαν επιμελώς τους μαθητές το μίσος προς τους Γερμαναράδες, που μας έκλεψαν την Αλσατία και την Λωρραίνη.

Ήταν συνεπώς απόλυτα φυσιολογικό, φτάνοντας στην ηλικία της στρατιωτικής θητείας, οι νεαροί Γάλλοι να μισούν τους Γερμανούς και να νιώθουν χαρά στην ιδέα της καταστροφής τους.

Και επειδή οι Γερμανοί είχαν οργανώσει το εκπαιδευτικό τους σύστημα γύρω από την ιδέα της φυλής, οι δύο πλευρές ένιωθαν την ανάγκη να καταστρέψουν η μία την άλλη σαν νόμιμη άμυνα.

Μέσα σε ένα τέτοιο εκπαιδευτικό πλαίσιο, το μίσος δεν προκλήθηκε από κάποια υπαρκτή συνθήκη αλλά από μια υπόθεση, ένα συναισθηματικό φορτίο που μεταβίβαζαν στους νέους οι μορφές προσκόλλησης.

Οι Γάλλοι και Γερμανοί είναι σήμερα αγαπημένοι, όμως η εκμάθηση του μίσους συνεχίζεται ακόμη σε πολλές χώρες του κόσμου….

Από το βιβλίο του Boris Cyrulnik : η ψυχοθεραπεία του Θεού.