Αύριο Κυριακή το ετήσιο μνημόσυνο της στον Άγιο Δημήτριο Πετρούπολης.
Η φράση «ο άνθρωπος πεθαίνει όταν σταματάμε να τον μνημονεύουμε» κρύβει μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια.
Ο βιολογικός θάνατος είναι ένα γεγονός· η λήθη όμως είναι η οριστική απουσία.
Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στις μικρές καθημερινές αναφορές: σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται στις παρέες των ανθρώπων, σε μια συμβουλή που ακόμη καθοδηγεί τις αποφάσεις μας, σε μια συνήθεια, σε μια φράση.
Η μνήμη γίνεται ένας άτυπος τρόπος παρουσίας. Δεν ακυρώνει την απώλεια, αλλά τη μετατρέπει σε δεσμό που αντέχει στον χρόνο.
Γι’ αυτό όλες οι κοινωνίες έδωσαν τόσο μεγάλη σημασία στο μνημόσυνο, στην αφήγηση, στο όνομα που προφέρεται ξανά και ξανά. Δεν είναι μόνο τελετουργία· είναι μια μορφή αντίστασης απέναντι στη φθορά του χρόνου. Όσο κάποιος μνημονεύεται, παραμένει μέρος του κόσμου των ζωντανών.
Η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο δεν είναι η αθανασία του σώματος αλλά η διάρκεια του αποτυπώματός του στις ψυχές των ζωντανών.
Αιώνια η μνήμη της Ευθυμίας Γεωργίου Μπερτσιά, το γένος Κοράκη.
8
2
