«Όταν μισούμε κάποιον, μισούμε στην εικόνα του κάτι που υπάρχει μέσα μας»

«Όταν μισούμε κάποιον, μισούμε στην εικόνα του κάτι που υπάρχει μέσα μας»

— Έρμαν Έσσε

Το μίσος σπάνια γεννιέται από τον άλλον. Πιο συχνά γεννιέται από μια εσωτερική σύγκρουση που δεν έχουμε τολμήσει να κοιτάξουμε κατάματα. Ο Έρμαν Έσσε, με τη γνωστή του διεισδυτικότητα στην ανθρώπινη ψυχή, μας υπενθυμίζει ότι ο άλλος λειτουργεί ως καθρέφτης· και ο καθρέφτης, όταν μας δείχνει κάτι που δεν αντέχουμε να δούμε, γίνεται εχθρός.

Εκείνο που μας ενοχλεί βαθιά σε κάποιον –η αλαζονεία, η αδυναμία, η ανασφάλεια, ακόμη και η επιτυχία του– συχνά αντιστοιχεί σε μια δική μας πτυχή που έχουμε καταπιέσει ή αρνηθεί. Μισούμε, όχι γιατί ο άλλος είναι αυτό που είναι, αλλά γιατί μας θυμίζει αυτό που φοβόμαστε ότι είμαστε ή ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε. Το μίσος γίνεται τότε άμυνα: ένας τρόπος να απομακρύνουμε από τη συνείδησή μας ό,τι μας πονά.

Η αποδοχή αυτής της αλήθειας είναι δύσκολη. Απαιτεί εσωτερική εντιμότητα και θάρρος. Όμως μέσα σε αυτήν κρύβεται και η δυνατότητα της λύτρωσης. Αν αντί να μισήσουμε, προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι ακριβώς μας πληγώνει στον άλλον, ίσως οδηγηθούμε σε βαθύτερη αυτογνωσία. Και η αυτογνωσία, όσο επώδυνη κι αν είναι, ανοίγει τον δρόμο για τη συμφιλίωση – πρώτα με τον εαυτό μας και έπειτα με τους άλλους.

Τελικά, όπως υπαινίσσεται ο Έσσε, το μίσος δεν είναι σχέση με τον άλλον· είναι διάλογος με τον εαυτό μας. Και η ποιότητά του καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της ζωής μας.

Ποτέ να μην σας πείθει η αυστηρότητα κάποιου ότι κάνει καλά τη δουλειά του. Μόνο η δικαιοσύνη να σας πείθει.!

Είναι σωστό να μαθαίνεις από τις εμπειρίες σου, όμως το καλύτερο είναι να μαθαίνεις από τις εμπειρίες των άλλων!

Το να μαθαίνεις από τις εμπειρίες των άλλων είναι η απόλυτη μορφή «πνευματικής οικονομίας».

Όπως έχει ειπωθεί εύστοχα:

«Δεν μπορείς να ζήσεις αρκετά για να κάνεις όλα τα λάθη ο ίδιος».